We zwijgen….terwijl we?

Natuurlijk weten velen van ons nog het verhaal van : de stempelkaart van de apotheek?
Het was 1983, jaja, de vorige eeuw dus maar we weten het wel en dus kwam de toen zittende president
met een beste oplossing want:
we betaalden geen ziekenfonds premie, die werd deels ingehouden destijds door de werkgever,
tenminste als je een baan had?

Het hele gezin was verzekerd, jawel! Als we nog verder terug gaan, was er de ziekenfondsman,
die met een spannende tas op z’n heup ‘t ziekenfonds kwam innen, ook voor het hele gezin,
iets van een paar kwartjes maar als het geld niet in huis was, moest een kind aan de deur laten weten
dat: hij- of zij, van moeder moest zeggen dat ze niet thuis was!

Jaja…de week erop moest er dan dubbel betaalt worden. Logisch.
Maar terug naar 1983, je had een A4 tje en daar stonden kolommetjes op,
elke keer dat je een medicijn moest halen, betaalde je 2 gulden en 50 cent!
Ja echt waar en als je kaart vol was, dan hoefde je de rest van het jaar niet meer te betalen?

Dat gold ook voor het Z.g.specialisten- geeltje, een geeltje stond voor 25 gulden destijds,
want we hadden de euro nog niet tenslotte, jammer hè?
In 1990 is deze maatregel afgeschaft en iets later kregen we te maken met de ziekenfondspremie,
het eigen risico en alsof dat nog niet genoeg is mogen we ook nog bij veel medicijnen
de rekening zelf betalen!

Wat een feest, of zeg ik: wat een shit! Want hoeveel je ook naar de ziekenfondsen brengt,
je blijft horen dat: er te weinig geld voor de zorg is, dat er te weinig geld voor de artsen is,
dat er te weinig geld voor thuiszorg is, dat er te weinig…tja je begrijpt al wat ik wil zeggen?

Kijk: wij zijn in januari van het nieuwe jaar al door ons eigen risico heen, geen punt,
daar hebben we namelijk het vakantiegeld voor opzij gezet, dus die rekening betalen is geen punt!
Dat kunnen wij zeggen, maar meteen denk ik aan al die mensen die hierheen gehaald worden,
die niets hoeven te betalen, geen zorg verzekering, geen eigen risico en buiten dat alles
nog een slordige €90 per week om gewoon te gebruiken, nee, niet voor eten,
want ook daar worden ze in voorzien?

Ik begrijp ons land niet meer, ik mis de ziekenfondsman, met de tas op z’n heup,
zelfs een stempelkaart zou niet erg zijn maar dan vind ik wel dat: iedereen die in ons land is,
die kaart moet hebben, jawel iedereen! Zonder uitzondering dus…

Zal het ervan komen, nee joh natuurlijk niet maar het geeft aan dat ik verwoord
wat veel mensen wel zeggen, maar liever niet hardop want zover zijn we al gekomen
in ons Nederland.

We zwijgen terwijl we eigenlijk allemaal anders weten!

... Ons land toch? ...

ons

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 13