De markies en de sexy majorette

Markies Bernard van Biencourt van het Kasteel van Bourgon in Montourtier krijgt vandaag een nieuw wandtapijt. Het is hem gelukt om voor 36 miljoen dollar The Clark Sickle-Leaf Carpet aan te schaffen. In grote spanning wacht hij op de vrachtwagen, die zijn hoogst bijzondere aanwinst gaat brengen. In zijn kasteel van drie verdiepingen hangen al diverse, kostbare wandtapijten uit Oudenaarde, Brussel, Antwerpen en Doornik, maar dit tapijt spant de kroon. Bernard's favoriete minnares, markiezin Nathalie de Maintenon van het Kasteel van Chantemille in Ahun, is bij hem om de spanning wat te verminderen en het feest van de aankomst van het beroemde tapijt mee te maken. Met een verrekijker kijkt zij of de vrachtwagen al te zien is. 'Hij zou er nu toch elk moment kunnen zijn!', zegt Bernard ongeduldig. 'Sterker nog, ik zie hem al komen!', roept Nathalie verheugd, terwijl ze de verrekijker uit haar handen laat vallen en in de armen van Bernard springt. 'Zullen we er straks de liefde op bedrijven?', zegt ze met een opgewonden blik. 'Weet je wat?', antwoordt Bernard, 'dat gaan we doen!'. Er zijn vier correct geklede heren in de vrachtwagen, waarvan er twee zwaar bewapende beveiligers zijn. De twee niet bewapende heren brengen het zeldzame tapijt zo zorgvuldig mogelijk naar de salon van het kasteel. Na een handtekening op het ontvangstbewijs laat Bernard de heren even uit. Daarna rent hij blij joelend naar de salon terug en rolt hij samen met Nathalie het tapijt uit. In de open haard met de gebeeldhouwde salamander erboven brandt het eikenhout. Nadat Bernard en Nathalie een halve fles Henri IV, Cognac Grande Champagne hebben opgedronken, kleden zij zich rustig uit en gaan zij naakt op het tapijt liggen. Om het tapijt niet te beschadigen, bedrijven zij zo voorzichtig en langzaam mogelijk de liefde. 'O, Bernard, wat is dit kicken zeg!', zegt Nathalie, terwijl Bernard in slow-motion zijn geaderde roede in haar gloeiend hete gleuf heen en weer beweegt. 'Ik weet het, tijgerin, dit tapijt maakt een hele groep tijgerinnen in jou los!', zegt Bernard. 'Grrrr!', gromt Nathalie, terwijl ze speels over zijn rug krabt.

Op een dag is Bernard samen met zijn goede vriend, graaf Jacques van Rouergue van het Kasteel van Saint-Blancard, naar een feestdag in Mayenne. In het Café Cap Horn en L'Aristide Bar drinken zij wat typisch Belgische bieren; o.a. Bersalis Tripel, Bleeken Moriaen, Cuvée Delphine, De Poes Blond, Hofnar, Dulle Teve en Wolf Vliegend Varken. Daarna storten zij zich in het feestgewoel van de stad Mayenne, waar een muziekkorps nabij het Kasteel van Mayenne hun aandacht trekt. Vanwege de bier raken zij helemaal in vervoering van de oubollige hoempapa muziek, die hen nuchter koud laat. Wanneer zij een majorettekorps zien, raken zij helemaal door het dolle en huppelen zij er vrolijk achteraan. Zo af en toe botsen zij tegen andere omstanders aan, maar het lukt hen wel om bij de charmante majorettes in de buurt te blijven. Bernard staat met open mond naar de vlugge en handige bewegingen van de batons te kijken. 'Moet je dat stuk eens zien!', zegt Jacques, die even heel vlug naar een superslanke jongedame met de meest heerlijke, vrouwelijke vormen wijst. Bernard kijkt en hij slaat meteen op hol. 'Parbleu! dat is wel een heel schoon wijfje! Die ga ik vandaag nog scoren!', roept hij tegen Jacques. 'Hoe wil je dat nou gaan doen?', vraagt Jacques, 'Ga je soms als majorette met haar meedansen?'. 'Dat zou ik wel willen!', roept Bernard, 'maar ik wacht gewoon tot zij klaar is!'. 'Dat zul je dan alleen moeten doen, want daar ga ik niet op wachten!', roept Jacques. 'Geen probleem, ik vertel je later wel hoe het is afgelopen!', roept Bernard. Jacques gaat er op een gegeven moment echt vandoor en Bernard blijft de bevallige majorettes volgen en dan met name die ene sexy majorette. Wanneer de majorettes de show hebben voltooid, weet Bernard de bewuste majorette zover te krijgen om wat met hem te gaan drinken. Na een flink aantal glaasjes Copperhead zwalken Royale de Scoreilles, want zo heet ze, en Bernard naar de 12-de eeuwse basiliek Notre-Dame-des-Miracles en gaan zij daar naar binnen. De basiliek is zo goed als verlaten en in een sfeervolle zijkapel met brandende waxinelichtjes geven Royale en Bernard zich aan elkaar over. Royale laat zich met gesloten ogen en in hoge extase door de vurige Bernard beminnen. Wanneer zij beiden tot een climax komen, kijkt Bernard recht in het gelaat van de stenen Maria, die volgens hem goedkeurend naar hem glimlacht. Royale slaat haar lange, slanke benen nog eens extra stevig om hem heen. Ze belooft hem spoedig in zijn kasteel te komen bezoeken.

Ondertussen bezoekt Bernard zijn andere minnaressen, zoals gravin Héloïse de Ravinel van het Kasteel van Hautefort, gravin Laurette de Gontaut-Biron van het Kasteel van Flaugergues in Montpellier, barones Séverine d'Ornézan van het Kasteel van Clisson, markiezin Claude de Souvré van het Kasteel van Montsoreau, gravin Angélique Crozat du Chatel van het Kasteel van Chenonceau, markiezin Alouette de Montespan van het Kasteel van Courtanvaux in Bessé-sur-Braye, gravin Françoise de Tournemire van het Kasteel van Berzé, barones Charlotte de Caumont-La-Force van het Kasteel van Villersexel en markiezin Isabelle de Hautefort van het Kasteel van Azay-le-Rideau op 19 Rue Balzac. Met Isabelle rookt hij zoals gewoonlijk de hele tijd joints met Hyper Za wiet, wat hun erotische belevingen enorm vergroten, verlengen en vertragen. Alles ziet er nog vele malen mooier uit dan het al is. De zinsbegoocheling doet zijn werk. Bernard denkt dat hij een penis van anderhalve meter lang heeft en ballen als kokosnoten. Isabelle ervaart haar vagina als van een reuzin en haar borsten als skippyballen. Het lijkt wel alsof zij eindeloos kunnen blijven soppen. Isabelle vindt dat de glibberige eikel van Bernard op een paddenstoel lijkt, zo groot als een voetbal. Bernard vindt dat de tepels van Isabelle op zoete zuurstokken lijken. Zij gaan helemaal op in hun intense liefdesspel, wat door de illusionaire beeldenwereld extra betekenis krijgt. In hun belevingen zijn de illusies werkelijk paradijselijk. Aangedikt door het cannabiseffect of niet, Bernard vindt de seks met Isabelle helemaal te gek en hij vergeet daardoor alle seks, die hij daarvoor met zijn andere minnaressen heeft gehad. Voor hem is Isabelle ineens zijn favoriete minnares en wil hij alleen nog maar haar. Hij blijft dan ook enkele weken bij haar en die weken worden rijkelijk benut. Hij kan urenlang naar haar kijken en hij volgt haar overal. Wanneer zij zin in een vrijpartij heeft, dan hoeft zij maar met haar vingers te knippen. Wanneer zij in een heerlijk geurend bad zit, streelt hij haar rug eindeloos heel zachtjes met een spons. Zij laat zich liefdevol door hem afdrogen om daarna weer wild met hem de liefde te bedrijven. Tijdens het afscheid nemen, zegt Isabelle nadrukkelijk: 'En natuurlijk kom ik zo snel mogelijk jouw nieuwe tapijt bewonderen!'. 'Afgesproken!', zegt Bernard, 'dan kunnen we daar heerlijk op vrijen!'.

Terug in zijn kasteel, droomt Bernard continu van Isabelle en wanneer hij met een andere minnares vrijt, vrijt hij met Isabelle. Bij het beminnen van al die zoete pruimen denkt hij alleen maar aan die ene boven alle pruimen uitstijgende pruim. Hij zou haar glanzende schaamharen wel eindeloos willen kammen. Hij zou haar venusheuvel voor altijd als kussen willen gebruiken. Op een dag belt Royale bij hem aan, terwijl hij haar allang vergeten is. Hij opent de deur en hij zegt: 'Ja, zeg het eens?'. 'Ik ben al vele malen bij jou langs geweest en je bent er maar steeds niet, eindelijk ben je er!', zegt Royale. 'Kennen wij elkaar dan?', vraagt hij. 'Nou zeg, weet je het dan niet meer? Ik ben die majorette uit Mayenne! We hebben samen in de basiliek...' 'O, juist, ik herinner me weer iets, maar wat kom je hier nu doen?' 'Iets meer gastvrijheid had ik toch wel verwacht!' 'O, pardon, kom verder, zeg, laten we wat gaan drinken!' 'Zal ik jou dan maar volgen?' 'Dat lijkt me wel, ja!' 'Mijn God, wat ben je opeens afstandelijk!' 'Tja, in al die weken kan er veel gebeuren, weet je wel!' 'Ik ben zeker één van de velen hé!' 'Ik ben niets aan jou verplicht, wel?' 'O, dus het was eenmalig?' 'Wat was eenmalig?' 'Jij bent echt erg zeg!' 'Een glas cognac dan maar?' 'Ja, en jammer dat ik mijn baton niet heb meegenomen, dan zou ik je daar nu een flinke klap mee geven!' 'Geinig, zo'n boze jongedame!' 'Inderdaad, voor jou is alles oppervlakkige lolmakerij!' 'Niet alles, scharrelkipje, kijk bijvoorbeeld eens naar dit wonderschone, Perzische tapijt, waar ik maar liefst 36 miljoen dollar voor heb betaald!' 'Wát zeg je, 36 miljoen dollar?' 'Heb je daar soms moeite mee?' 'Nou, kerel, voor zo'n bedrag kan ik de rest van mijn leven in weelde leven!' 'Vind je het nou mooi of niet?' 'Het is maar een tapijt, idioot, je had er minstens een heel kasteel voor kunnen kopen!' 'Zoals je ziet, heb ik dat al!' 'Mag ik er even op gaan liggen?' 'Als je het maar voorzichtig doet!' 'Ik zal niet krabben, goed?'. Royale gaat languit liggen en zij spreidt haar benen, zodat Bernard bij haar korte rok naar binnen kan kijken. Zij draagt geen slip en bij het zien van haar behaarde liefdesgrot gaat hij meteen door de knieën en bukt hij naar voren. 'Laat me maar eens voelen wat jouw tong allemaal kan!', zegt Isabelle. 'Dat zal ik je laten merken, geile majorette!', zegt hij. Zodra hij met zijn tong in haar natte flamoes zit, steekt Isabelle een stiletto in zijn rug. Het likken stopt meteen en hij zakt pijnlijk in elkaar. Zij steekt hem nog enkele keren in zijn rug, net zolang totdat hij niet meer beweegt. Zijn kruipt snel onder hem weg en daarna sleept zij hem van het tapijt. 'Báh, nu zit er allemaal bloed op dat dure tapijt!', zegt Isabelle boos, 'maar dat maak ik later wel schoon!'. Zij rolt het tapijt op en zij sleept het naar de voordeur. Zodra zij ziet dat de kust veilig is, sleept zij het verder naar haar Citroën.

markies majorette

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 5