In het spoor van de antiheld (13)

Vervolg van In het spoor van de antiheld (12)

Liever niet weten
Trouwe lezers herinneren zich dat ik van onder uit de zak kreeg toen ik op een forum e­en lans brak voor donorkinderen. Ik stelde in een “post” dat ze er recht op hebben hun vader te kennen. Kennelijk een misvatting, typisch voor een foute man volgens reacties van enkele ultraintellectuele moeders. Volgens hen was een anonieme donor juist gunstig, want zo stond er niets in de weg van het geluk van hun donorkinderen. Ze missen niets, omdat hun moeders voorzagen in de noodzakelijke informatie!

Aan de andere kant van het zaaiveld zijn er andere, meer onderzoekende kinderen, die het tegendeel demonstreren. Die zijn juist naarstig op zoek naar hun biologische herkomst. Wat moet ik als huis-tuin-en-keukenfilosoof daar nu mee?

Inmiddels zijn er honderden donorkinderen in ons land. Er wordt massaal gezocht naar de biologische vader. Donorkinderen hebben zich zelfs georganiseerd in verenigingen. Eerder beschreef ik hoe hun zoektocht, ondersteund door DNA-onderzoek, onaangename verrassingen bood. Zo bleken grote groepen donorkinderen één en dezelfde vader te hebben. Het begrip massazaaddonoren ontstond: enthousiast rondswaffelende mannen in het zwartzaadcircuit, maar tot ieders verrassing zwaaiden ook diverse frauduleuze vruchtbaarheidsartsen met hun toverstaf!

Het topic van vandaag is: heb je er wat aan om te weten waar je van afstamt? Of kan je beter maar niets weten?

De vijf koekoeksjongen, die antiheld Jop in verschillende nesten heeft achtergelaten, zijn er duidelijk over: Jop, rot op. Maar er zijn meer meningen.

In de vorige afleveringen beriep ik mij op het tv-programma Nieuwsuur. De zaadstrooiende nazidonor Walter Frisch werd besproken. Vijftien van zijn honderden nakomelingen werden geïnterviewd (inmiddels 50’ers en 60’ers). Inmiddels volwassen donorkinderen van de Nederlandse grootzaaiers werden eveneens geïnterviewd. Ook al honderden (aflevering 10).

Willen de donorkinderen gezellig een bakje koffie drinken met hun nieuw ontdekte biologische vader? De koekoekskuikens kennelijk niet. Maar zij zijn niet de enigen met een mening.

Bij het gros van de nakomelingen heerst de onderliggende drang te willen ontdekken waar 50% van hun identiteit van afkomstig is. Sommigen worstelen al tientallen jaren met de vraag hoe ze een groot gat in hun identiteit moeten opvullen. Er komt een moment, dat tot hen doordringt dat de mededelingen van hun liefhebbende moeders tekortschieten of zelfs niet deugen. Eventuele medische problematiek met een erfelijke achtergrond kan optreden. Daarvan bestaan mondiaal dramatische voorbeelden.

Een schrikbeeld kan zijn de ontdekking dat je biologische vader een veroordeelde naziboef is. Zoals het geval Walter Frisch. Of Jop; die is wellicht ­een weerzinwekkende engerd op proefverlof. Een forse populatie van donorkinderen kreeg de vraag voorgeschoteld of ze bij nader inzien beter niet konden weten wie hun donorvader is.

Geen van hen dacht met trots of genegenheid aan hun plotseling bekend geworden donorvader. Niettemin was na zo lang niet-weten het wel-weten een opluchting. Hoe gênant de waarheid ook mag zijn, deze voorziet in de ontbrekende informatie over jezelf. Dit is niet helemaal een verrassende uitslag, want al langer was bekend van kinderen van bekende historische Nazi-kopstukken dat ze doorgaans niets met hun foute pa ophadden. Maar wel alles van hem wilden weten. Een vergelijkbaar, vrij recent onderzoek onder NSB-kinderen in Nederland leverde hetzelfde resultaat op.

Een stichtelijk nawoord is hier op zijn plaats. Er is voortdurend twijfel over je ware identiteit. Het meedragen van de continue angst voor potentiële inteelt en daardoor het dwangmatige willen weten waar je vandaan komt. Dat zijn emoties die je niet aan- of uit kunt zetten. Deze elementaire menselijke eigenschap is uniek in de Schepping, want een Golden Retriever kan dit allemaal geen bal schelen. Evenmin maalt een paling daar om. Of een schaamluis (doorgaans toch warm geïnteresseerd in de mens).

Omdat ik hen via Jop in het vizier kreeg, besteed ik aandacht aan het vijftal koters dat Jop op de wereld heeft geparachuteerd. Als psycholoog van de koude grond zou ik zeggen dat zij een stukje menselijkheid ontberen. Jop niet willen kennen is tegenstrijdig met de hierboven genoemde analyse. Hun opvoeders lijken erin te zijn geslaagd om natuurlijke neigingen eruit te kweken. Het lijkt erop dat de kinderen liever een gat in de beleving van hun identiteit hebben dan dat ze zich bezighouden met hun herkomst, te weten Jop. Ieder zijn meug. Maar voor het geval er in de loop der tijden eentje wakker wordt, dan is er deze (enige) tekst als bron van informatie.

Bij vroegere publicaties van deze materie kreeg ik Justitie op mijn dak. Dat geeft te denken. Er moet iets zijn dat de wereld niet mag weten als ik afga op de aanklacht wegens smaad en laster. Het moet iets heftigs zijn, want – ofschoon onwettig – werd mij daar bovenop regelrechte censuur opgelegd.

Tijd om met open blik het glibberige veld van desinformatie te betreden. Rechercheur Jostie F. (bijgenaamd De Bloedhond), die heeft gedreigd op te treden als ik publiceer, zit al met ingehouden adem te wachten...

Dat gebeurt dan vast in de loop van de volgende reeks “Jop, de antiheld”.

massazaaddonor desinformatie nazizaaddonor

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 16