De roes der misdaad ( Deel 3 uit de cyclus De Wonderboom)
Kan een vader, een doodgewone accountant, een rechtschapen burger, voormalig burgemeester, geliefd in zijn dorp, in koelen bloede zin vrouw en dochter vermoorden, ook al was dat laatste misschien niet meer dan collateral damage? Het wil er bij Woemi niet in. Dat je je vrouw in een vlaag van verstandsverbijstering, gedreven door haat of jaloezie vermoordt, dat je woede en je wanhoop zich richten tegen alles wat je een dag daarvoor nog lief had, een heuse crime passionel, dat kan Woemi begrijpen. Maar dit?
Dat je dit uit koele berekening doet, met een maandenlang minutieus voorbereide moord, dat kan niet, dat mag niet.
Jurgen Thomas, haar vader weet met zijn decennialange ervaring als rechercheur wel beter. Alles kan. Bovendien kent hij als geen ander zijn klassieken.
'Agamemnon heeft om zijn oorlog tegen Troje te kunnen beginnen zijn eigen dochter geofferd, weet je nog?' Woemi haat het als haar vader zo praat. Dat ze ooit gymnasium heeft gedaan wil niet zeggen dat ze haar klassieken van voor naar achter en van binnen naar buiten nog kent.'
Niet zo'n slimme zet toch, hij moest het uiteindelijk toch met de dood bekopen?' Woemi 's geheugen is door de film Odyssey weer wat opgefrist.
'Vermoord door zijn vrouw' Zijn ogen gaan van zijn dode echtgenote op het dressoir naar de foto van Gianni en zijn gezin op zijn prikbord. Het ziet er allemaal zo leuk en gezellig uit. Buitenkant. Een leugenachtige vertoning van burgermansfatsoen.
Die foto van Gianni en Antonella is zo'n leugen, zo'n façade die mensen jarenlang op kunnen houden. Het gelukkige gezin, een joviale en rechtschapen pater familias in het midden, zijn liefhebbende vrouw naast hem, de knappe dochters op de flanken, allerbeminnelijkst in de camera glimlachend. Wat een geluk straalt je toe.
Maar ondertussen. Haat Antonella haar man. Die zich al jarenlang voortslepende affaire, waaraan hij,ondanks al haar krijsen, dreigen en gillen geen einde aan wil maken, Alice , de oudste, die als het even kan het gezin ontvlucht. Volgend jaar Milaan, krijgt ze eindelijk lucht en kans om een eigen leven op te bouwen. Sara, de jongste, die onvoorwaardelijk de kant van haar moeder heeft gekozen. Mannen zijn losers. Zoiets.
En daarom neemt Gianni, de overspelige echtgenoot, op zijn prikbord nog altijd een prominente positie in, als een van de belangrijkste verdachten. Met de bedrogen echtgenoot. Misdadigers volgen de wetten van de psychologie niet. Ze doen hun ding, in ijskoude berekening, kloppen het vuil van hun kleren, wassen hun handen en gaan naar huis. Alles kan.
'De moordenaar van Marianne Vaatstra ging na zijn daad naar huis, ging naar huis, schoof zonder wat te zeggen aan tafel, vrat zijn aardappels , klom bij zijn vrouw in bed. Misschien had hij zijn pik niet eens gewassen. De kampbeulen..'
'Pa, hou op'
Jurgen zoekt zijn sigaretten. Ook daar is hij weer mee begonnen.
Hopeloos.
'Geef mij er ook maar een'. Maar gelukkig, ze kan er niet meer zo goed tegen, ze drukt hem uit voordat hij nog maar half op is. Haar ogen glijden af naar de foto van haar moeder .Ze weet niet, ze staat daar omdat het hoort, dat gevoel heeft ze. Haar vader, die leefde voor de misdaad, en niets anders. En haar moeder?
'Voor jou', stelde ze eens. Waarom heeft ze dat dan nooit zo gevoeld? Ze deed de dingen omdat het zo hoorde, niet omdat ze zoveel liefde voelde voor haar dochter. Ze knijpt in haar handen. Nu niet. Ze wil zich concentreren op de misdaad.
'Misschien kijkt Gianni alleen maar zo mateloos zelfingenomen en tevreden in de lens omdat hij net die middag eindelijk ricine heeft weten te destilleren uit de zaden die hij heeft gekregen. Of heeft iemand dat voor hem gedaan? Maar wie dan? Monia, zijn minnares, of die raadselachtige nicht? Dan was er dus sprake van een heus complot.' poneert ze
'Het kan' zegt Thomas alleen
'Pa zou jij dat dan ook kunnen, mij vermoorden, alleen omdat? Woemi huivert bij het idee. Haar vader glimlacht vaag. Blaast een stevige rookwolk uit. Zegt niks.
'Maar mama wel?' Het knetterde meer dan eens in hun huwelijk, ook Woemi weet wat vluchten is. Niet dat haar vader er een minnares op nahield, daarvoor was hij altijd maar te druk. Met moorden oplossen.
'Die wel' Een schaterlach volgt. Die sick humor van hem, de klootzak.
'Omdat ze op de hand was van haar moeder, zou hij het daarom gedaan hebben, en zijn andere dochter, Alice, daarom gespaard?
'Misschien' Thomas heeft er weer een opgestoken.
'Er ligt nog wel bier voor je in de koelkast' Niet dus, dan maar wijn.
'Maar eerder denk ik dat hij in de roes is geraakt van zijn eigen geplande misdaad. De ellende waar zijn vrouw hem in dreigde te storten, scheiding, een krankzinnige allimentatie, verkoop van het huis misschien, van voormalig burgemeester naar risee van het dorp, voorkomen met een perfecte moord. De macht die hij dreigde te verliezen. Nu blijft hij narcistisch heerser over zijn uitgedunde rijk'
De roes der misdaad. De eerst fles is nog niet leeg of haar vader begint al te raaskallen.
'Monia, was dat wel zijn enige minnares?'
Alsof hij door de bliksem getroffen wordt, grijpt Thomas in de lucht. Zijn glas valt op de grond.
'Natuurlijk, nog een vrouw!, dat ik daar niet eerder aan gedacht heb'
Tevreden veegt Woemi de scherven bij elkaar. Mannen, zonder vrouwen zijn ze niks waard. Zoveel is wel zeker.
... Een gifmoord in Zuid-Italië fascinerend, en gruwelijk. ...
Schrijver: Jorrit, 1 november 2026
hotmail.comGeplaatst in de categorie: misdaad
woemi
0
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!