Jop, de antiheld III  

De vluchtige lezer, die zo af en toe hier aanwaait en zijn ogen over de tekst laat glijden, ontgaat gemakkelijk iets. Allicht vindt hij mijn teksten dan warrig. Door mij waargenomen warrige gebeurtenissen verlaten hier namelijk even warrig het toetsenbord. Glad stroomlijnen van een onrustige vertelling doet geen recht aan de geconstateerde situatie. Die is nu eenmaal verwarrend!

Zo gaan we sprongswijs verder met Jops kruistocht, op zoek naar menselijk geluk. Wij hebben stilgestaan bij Jops eerste vrouw: Mevrouw Jop, zal ik maar zeggen. Dat werd schrikken, want wat Jop erin stopte liet zij er bij de gynaecoloog weer eruit halen. Toen volgde er een periode waarin Jop vrijgezellig flierefluitend door het leven trok. Ach, hij was een jonge dertiger, dus het kon allemaal nog.

Toen kwam er - ruim 10 jaar later - een tweede vrouw, die zijn leven beheerste : mevrouw Jop de Tweede, zo gezegd. Die bracht zelfs een bruidegomschat voor Jop mee: haar eigen dochtertje van 4 jaar. Dat was op zijn zacht gezegd geen doorsnee kind. Jop scoorde in dat huwelijk zijn eigen eerstgeboren dochtertje Kriegeltje. Moeders vond zichzelf echter beter af bij een collega van haar, een soepele gymleraar. Dat werd dus scheiden geblazen, een langdurig en frustrerend proces. Zo was er een moeizame omgang met dat kindje, het meest vergelijkbaar met touwtrekken aan een baby.

Het flierefluiten ging Jop, ondertussen weer vrij man, wat moeilijker af. Inmiddels dik in de 40 hing hij 's avonds tot laat rond in een bar om te ontdekken dat een zwoele blik op vrouwelijke gasten niet meer werkte zoals twintig jaar geleden. Contact leggen verliep steeds stroever. Daarbij aangetekend dat in zijn leeftijdsklasse ook de dames het daar zwaar mee hadden.

Getrouwd werd er niet meer en Jop bleef hangen bij een derde vrouw, die onomwonden te kennen gaf, dat ze graag een kind wilde. Wat Jop betrof kon dat en alweer werd hij verblijd met een dochtertje: Strignientje. Bijnaam Aaltje Kwaaltje vanwege allerlei (gelukkig niet fatale) ongemakken. Tot nog toe is dit geen broekscheurend verhaal. Maar wat volgde trok mijn aandacht en stimuleerde mijn schrijflust.

Hem werd een verrassing bereid: zodra het kind een voet op deze aardkloot zette, bleek zij het bezit te zijn van haar moeder en haar grootmoeder. Bij oma vertoefde ze regelmatig als - naast de poes - een soort gezelligheidsdier. Jop woonde 65 km van haar vandaan, maar droeg ruimhartig bij in haar onderhoud. Minimaal drie keer per week en vrijwel alle weekenden ontmoette hij Strignientje. Prachtig geregeld zult u zeggen, maar zodra Jop zijn hielen lichtte werd er op een speciale manier opgevoed.

Moeders, oma en kleindochter begonnen een ongezonde vaste band te ontwikkelen. Het was millimeterwerk; stapje voor stapje werd de positie van Jop een karikatuur. Zeker in de ogen van zijn eigen dochtertje, dat zich afvroeg waarom die man af en toe iets inbracht, wat toch niet serieus werd genomen.

Jop ondertussen, leek wel een klap van de molen te hebben gehad. Voor het volgende moet je namelijk goed gek zijn; wel, Jop voldeed aan die definitie. Het kruis dat Jop vervolgens droeg voerde hem in een situatie waarin het slechtste van de mens naar boven kwam drijven.

Je zou kunnen zeggen dat hij de volgende stap richting massazaaddonor had gezet. De toon van dit verhaal gaat nu veranderen, want hij pootte - alsof hij een ijverige koekoek was - als het ware een reservejong bij een lesbisch stel. Haar geboortedatum was, als ik het wel heb, een paar weken na die van Stignientje.

Tja, stil zitten zat er niet bij. Zijn voortplantingsbedrijvigheid zou zwaar drukkende gevolgen hebben.

Wordt vervolgd

kindvriendelijk voogdij opvoeding

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 1