Doorgaand

Opeens zit ik in een voertuig op een weg. Ik bestuur het over de middelste baan van een snelweg. Een heel soepele weg en hoewel deze zo goed als vol is, rijden we toch allemaal door.

Maar, hoe ben ik hier gekomen?. Juist op dat moment begint een neutrale telefoonstem te spreken: “Je wilde doorgaan om er te komen: ga gewoon door om er te komen”.
Misschien staat er een navigatiesysteem aan. Ik kijk schuin voor me onder het raam. Wel een soort dashboard, met echt behoorlijk wat lampjes en pijltjes en alles brandt groen. Maar deze controlekamer overziend, is er geen radio. Sowieso niets te herkennen waar je iets op uit of aan kan drukken. Toch heb ik echt een stem horen spreken.
Hè ook de kilometerteller ontbreekt. Alle cijfers ontbreken eigenlijk, er is alleen groene verlichting.
Hoe laat zou het zijn? Buiten lijkt het voortdurend even schemerig en het verkeer gaat gewoon gestaag door. Moeilijk te zeggen hoe snel en volgens mij komt dat omdat iedereen exact even snel rijdt. In verhouding tot elkaar bewegen we eigenlijk helemaal niet. Iedereen kijkt ook onbewogen en iedereen blijft constant op dezelfde baan rijden. Er lijkt niets te veranderden, hoe we ook doorgaan.

Zijn in de verte gebouwen te zien?
Neen, toch niet. Niet eens een bord gezien dat ergens op duidt. Eigenlijk is er ook nog geen enkele afslag geweest.
Moet iedereen dan precies dezelfde kant op?

Waar zijn we in godsnaam?, en waar gaan we in godsnaam naartoe?
Onmiddellijk krijg ik antwoord: “je moet doorgaan om er te komen: ga gewoon door om er te komen”. Nog steeds dezelfde schemer, nog steeds hetzelfde verkeer: het begint definitief tot me door te dringen dat dit niet meer het normale leven is, waar ik in ben. Is dit dan misschien waar ik mezelf toe verdoemd heb? Hoor ik mezelf in de stem die vertrouwelijk stelt dat ik gewoon maar door moet gaan?

Van mijn leven kan ik me niets meer van heugen.
Vaag heb ik wel het idee dat ik er toen nooit gekomen ben. In ieder geval ben ik er nu nog helemaal niet. Zal ik via deze eindeloze weg ooit nog ergens komen? Bedacht ik me zoiets niet ook al eerder? Bedacht ik me niet ook al dat ik beter even stil kon gaan staan? Maar ik ben dus bang dat ik dat niet gedaan heb.
Daarom moet ik nu misschien wel eindeloos door.

“Wilt u op een andere wijze vervolgen?”
Ik voel geen stuur meer, de weg onder me is verdwenen en er zijn geen anderen die even snel en soepel dezelfde richting aanhouden? Verderop lijkt het iets donkerder te worden en mijn vaart vermindert langzamerhand.

... Op weg in een voertuig, naar? (Is het dezelfde weg?!) ...

Zie ook: https://mooiverhaalpieter.blogspot.com/

Schrijver: Pieter van Midden
6 november 2026

pieter-middenhotmail.com

surrealisme mystiek hiernamaals

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0