Pas de problème
Geloof er geen pest van, dat hij hier echt ergens is". Dina kijkt de lange rij af die zich binnen het tankstation voor de snack- en drankautomaten ophoopt. "Waarom moet het hier eigenlijk zo achterlijk druk zijn, het is verdomme nog geen zeven uur. Wat moeten al die lui?"
"Weet ik het, blijf nou maar gewoon effe rustig. Doe gewoon of je die Panorama leest of zoiets."
"Ik had nooit met je mee moeten gaan zak, ik had natuurlijk kunnen weten dat het zo zou aflopen. Nu zijn we mooi de lul."
Ivo lacht nadrukkelijk, "volgens mij was jij hier vooral voor in hoor. Vannacht zag je jezelf al helemaal vertrekken naar een luxueus oord. Je bent maar drie uur lang doorgegaan met het uiteenzetten van alle mogelijke en onmogelijke voorzieningen waar jij nu eens schaamteloos onbeperkt gebruik van zou gaan maken. Werd er suf van, maar dat had je niet eens meer door en dan moest ik ook nog die eindeloze weg rijden."
"Pardon Madame" een zakenman loopt Dina bijna omver.
Ook dat nog denkt ze, ze kijkt de man sissend aan.
"Doe nou even normaal Dina, zo vallen we op en we zijn hier eigenlijk al opvallend lang."
"Hoe moet ik in deze nepzooi nou normaal doen: die Rogier zouden we hier vandaag om halfzeven zien, maar aangezien die klok pal boven je hoofd inmiddels duidelijk 06.55 aangeeft, valt daar weinig van te geloven, denk je niet?
Geen gebrek aan omhooggevallen witte boorden die je niet zien staan, maar onze man is er weer eens niet. Je hebt je gisterenavond van achter de bar gewoon suf laten lullen door die Henri toen je al een paar slokken in je kraag had en vervolgens heb je mij zo gek gekregen om ook in die roestbak van zijn Peugeot te stappen. Waar we wonder boven wonder met een belachelijke omweg dwars door België mee zijn gekomen."
"A, zei jouw vriendin Lia dat ik dit echt een gouden reisje voor ons was, B, had jij kennelijk zo'n stuk in je kraag dat je, je er nu niets meer van herinnert dat jij, mij overhaalde, 'Waarom zouden we het niet doen', hoor ik je nog zo zeggen, C, misschien kunnen we beter eens bedenken wat we nu doen, want het valt vast op als we nog uren in een tankstation blijven staan".
Dina bekijkt nog even het memootje. " 'Aires de Wancourt Ouest', dat is dit toch?
Er staat echt dat we hier moesten zijn om 06.30 in het tankstation, zoals dus ook gebeurt is. Een zekere Rogier zou ons herkennen aan die oude Panorama die hier nog steeds op dit tafeltje voor ons ligt te liggen.”
Rogier zou de aftandse Peugeot van hun overnemen, terwijl hij een andere auto voor hun had klaargezet aan de, via het brugrestaurant te bereiken, verzorgingsplaats aan de overkant van de weg.
Via Zeeland zouden ze deze mee terug nemen naar Rotterdam. Het leek allemaal waterdicht geregeld, maar nu ontbreekt een essentiële schakel.
"Oké dit is duidelijk niets geworden, ik heb het gehad, ik ga terug liften naar huis." zegt Dina.
"En wat doen we dan met die auto?"
"Die stort vanzelf wel in, dat is het enige waar ik wel op durf te vertrouwen als het om dat stuk schroot gaat."
"Mens wat denk je dat er achterin zit?, moeten ze dat dan vinden, met onze vingerafdrukken rondom op het stuur. We moeten eerst van die kar af."
"O ja handig en hoe los je dat dan nu op? je zal hem niet snel verkopen denk ik. Alhoewel met inhoud misschien."
"Hoe ver is het van hier naar zee" zegt Ivo. "We moeten dat ding vanavond als het stil is gewoon effe van een rots de zee in laten rijden, dan zijn we van alles af."
"Ik moet zeggen voor het eerst een plan met inhoud, al ruik ik hier de zee nog niet bepaald, een zee van zwarte pakken dat wel ja, maar daar schiet je bitter weinig mee op."
"Rustig laten we dit nu slim aanpakken, daar zie ik landkaarten staan, we kunnen er volgens mij nog wel een kopen van het geld en we zijn zo weg."
Nadat ze uiteindelijk zijn ingestapt blijkt de Peugeot daar andere ideeën over te hebben. Het ding wil zich duidelijk niet meer bewegen.
Dina legt haar hoofd tegen het dashboard. "Lekker, 165 kilometer duwen; het zit weleens vaker tegen, maar dit lijkt me toch wel heel bar.
Wat is dat trouwens voor een gek", ze wijst over de snelweg heen schuin naar voren, waar vanuit de tegengestelde richting een man met 140 kilometer per uur de tegenoverliggende parkeerplaats over dendert, om pas vlak voor het brugrestaurant af te remmen. Dan stuift hij de trap op om even later aan hun kant weer uit het restaurant te denderen.
"Rogier, dat is hem." roept Dina terwijl ze snel uit de auto stapt. "We nemen zijn wagen over en rijden snel weg."
"finalement j'avais rendre un autre route... eh no speak Français? Is All things going ok?" zegt Rogier.
"Pas de problème" antwoorden Dina en Ivo in koor.
Zo snel mogelijk daarna verlaten ze met 150 kilometer per uur in Rogier's auto de parkeerplaats op weg naar Zeeland.
"In Zierikzee moeten we straks maar alvast even proosten, dit hebben we samen toch weer perfect aangepakt." zegt Dina.
... Op een Noord-Franse verzorgingsplaats (aire) blijkt eerst niets wat het zo mooi leek, maar dat verandert weer snel. ...
Zie ook: https://mooiverhaalpieter.blogspot.com/
Schrijver: Pieter van Midden
8 november 2026
hotmail.comGeplaatst in de categorie: humor
misdaad
0
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!