De mysterieuze verdwijning van graaf Wilhelm Houwerda

´Goa nait deur t bos en laangs börgje veurbie, doar spoken witte wieven' Marlene Bakker

In de borg Huis Fluijtenburgh in Borgsweer woont de deftige, charmante en avontuurlijke graaf Wilhelm Houwerda, die graag zijn bed met wilde vrouwen deelt. Het liefst zoveel mogelijk. 'We leven verdulleme al in het jaar 1651!', mompelt hij, 'hoog tijd voor de vrije liefde!'. Terwijl hij de ronde vormen van een marmeren vrouw streelt, nadert er buiten een elegant koetsje. Door het hoefgetrappel snelt Wilhelm naar een raam en hij herkent meteen het koetsje. 'Ach, daar hebben we barones Blyke van Meckema van de Piloersemaborg in Den Ham, dat belooft dolle pret!', zegt Wilhelm, die even voelt of zijn stamper nog aan zijn lijf zit. Hij smijt de voordeur wagenwijd open. 'Kom alsjeblieft snel naar binnen, want er staat een nare wind!', roept hij naar Blyke. 'Ik weet het, ik voel mijn rokken al omhoog waaien!', zegt zij. 'Daar heb ik natuurlijk geen bezwaar tegen, maar je moet geen kou vatten!', zegt hij, terwijl zij elkander op de mond zoenen. 'Ik kom jou een cadeautje brengen!', zegt zij, terwijl ze door de lange gang lopen. 'Dat is anders best een groot pakket!', zegt hij. 'Het zijn dan ook in feite drie cadeautjes!' 'Was jij niet enkele maanden in Italië?' 'Dat klopt!' 'Ik heb je ontzettend veel gemist en hij nog meer!', zegt hij, terwijl hij naar zijn stamper wijst. 'Ik weet het, daarom ben ik ook hier!' 'Heb je veel Italiaanse edelmannen bemind?' 'Ik ben de tel kwijt!' 'Jij bent echt de grootste, vrouwelijke Casanova!' 'Ik kan mijn natuurlijke behoeften nu eenmaal moeilijk onderdrukken!' 'Is ook nergens voor nodig!' 'En dat heeft mij dan ook heel wat vurig genot opgeleverd!' 'Vandaar dat je er zo fantastisch uitziet!' 'Maar kom, pak nu eerst jouw cadeau eens uit!'. Wilhelm trekt het mooie, Italiaanse papier heel voorzichtig open en hij roept meteen: 'Oh, bovenste-beste Blyke, wat verwen je me nu toch!'. Hij ziet dat het drie schilderijen zijn en de bovenste, die hij als eerste ziet, is warempel 'Jonge vrouw die zich opmaakt' van Giovanni Bellini. 'Hemeltjelief, hoe heb je dat voor elkaar gekregen?', vraagt hij. 'Ach ja, zoals ik al zei, ik heb met de rijkste edelmannen het bed gedeeld!', antwoordt zij, 'maar kijk nu verder!'. Het volgende schilderij, wat hij ziet, is 'Minerva kleedt zich om' van Lavinia Fontana. 'O, dit is werkelijk teveel van het goede!', zegt hij geheel overdonderd. 'De graaf van wie ik dat kreeg, wilde wel heel erg kinky rollebollen!', zegt zij om aan te geven hoeveel moeite het haar heeft gekost. Hij ziet nu ook meteen het derde schilderij. Het is 'Flora' van Francesco Melzi. Hij komt nauwelijks nog uit zijn woorden. 'Vind je ze mooi?', vraagt zij fris en fruitig. 'Wat heet, buitengewoon vrijgevige toverfee, ik ben er helemaal van ondersteboven, wat heb jij mij hier ontzettend blij mee gemaakt!', zegt hij met de tranen in zijn lodderige ogen. Hij pakt 'Portret van een jonge vrouw' van Frans Pourbus van de muur en hij hangt 'Flora' van Melzi ervoor in de plaats. 'O, mijn God, wat is dit mooi!', roept hij, terwijl er daadwerkelijk tranen over zijn wangen biggelen. 'Nou niet verdrietig worden, aapje!', zegt Blyke, 'kijk eens achterom!'. Wanneer hij achterom kijkt, ziet hij hoe Blyke vliegensvlug haar kleren heeft uitgedaan. 'Ontroert dit schilderij jou net zoveel?', vraagt zij met haar armen achter haar hoofd. Bij het zien van haar boven alle kunst verheven schoonheid rukt hij gehaast de kleren van zijn lijf en duikt hij bovenop haar. Als een loslopende hond ruikt hij overal aan haar, vooral aan haar donkerbruin behaarde vulva en haar donkerbruine okselhaar en hoofdhaar. 'God, gekkie, je lijkt wel een speurhond!', zegt zij, terwijl haar rechterhand rondom zijn stamper op en neer beweegt. Hij kijkt hoe zij dat doet en bij het zien van die slanke vingers rondom zijn toverstok raakt hij nog meer opgewonden. 'Gunst, ik voel hem alsmaar harder worden!', zegt zij, 'de hoogste tijd om hem in mijn fica te stoppen!.

In het versieren van hitsige vrouwen is baron Botte Clinghe van de Schatsborg in Leermens een ware rivaal van Wilhelm en dat zit hem behoorlijk dwars, want Botte boert aardig wat dat betreft. Het komt vaak genoeg voor dat Botte ook met zijn minnaressen van bil gaat en Wilhelm vrijt geregeld met nieuwe minnaressen, die al met Botte het bed hebben gedeeld. Neem bijvoorbeeld gravin Taetke von Inn Und Kniphausen van het Huis Fluijtenburgh in Borgsweer. Die is jarenlang alleen de minnares van Wilhelm geweest. Hij zou haar nooit van vreemdgaan kunnen betichten, maar onlangs vertelde barones Teteke Addinga van de borg Fraam bij Huizinga hem, dat de dienstmeid van Taetke had gezien, hoe Taetke met Botte aan het vozen was. Dat gebeurde open en bloot tussen de koeien in de stal, vertelde de dienstmeid aan Teteke. Het kon de koeien niets schelen, maar die dienstmeid schrok er behoorlijk van. Dat die inmiddels gekalmeerde dienstmeid een week later in het bed van Taetke met Botte de liefde heeft bedreven, dat weten Teteke, Wilhelm en Taetke nog niet. Botte's wegen zijn ondoorgrondelijk. Zo vertelt de koerier Edzard Tjarda van Starkenborgh aan zijn vriend Wilhelm, hoe hij de koets van Botte op dezelfde dag bij gravin Walbrich Quintus van de borg Grevingeheerd bij Lutjerijp, bij gravin Florentina Gockinga van de Onstaborg in Sauwerd, bij barones Jacomina Wichers van de borg Luinga in Bierum en bij barones Gesina Alberda van de Almaborg in Bedum had gezien. 'Ik vond dat hoogst opmerkelijk en ik wil het jou niet onthouden!', zegt Edzard tegen Wilhelm. 'Daar heb je heel goed aan gedaan!', zegt Wilhelm, 'die brutale vrouwenversierder denkt maar dat hij alles kan maken!'. Walbrich, Florentina, Jacomina en Gesina zijn inderdaad vier minnaressen van Wilhelm. 'Die komt nooit gewoon even gezellig op de thee bij die dames!', denkt hij pisnijdig, 'laat me niet lachen zeg!'. Wilhelm zint op wraak, maar wat kan hij doen? 'Hij infiltreert bij mijn minnaressen, dus ga ik bij zijn minnaressen infiltreren!', denkt hij. Voor de zekerheid neemt hij wel zijn dolk mee.

Bij de Englumborg bij Oldenhove staan de lesbische gravinnen Tietje de Mepsche en Louisa Hüginge wel raar te kijken, wanneer zij zien, dat Wilhelm ineens voor hun deur staat. Zij kennen hem alleen maar van de schaarse verhalen, die Botte over hem vertelde en die waren niet echt opbouwend. 'Ja, wat wilt u?', vraagt Tietje. 'Ik wil graag even met jullie praten, want ik weet, dat jullie, net als ik, erg veel van de schilderkunst houden!', zegt Wilhelm met een vertrouwelijke blik. 'Wilt u ons soms iets verkopen?', vraagt Louisa. 'Dat zou best eens kunnen, maar ik wil eerst graag weten waar jullie voorkeur naar uitgaat!', antwoordt hij. De verbaasde dames kijken elkaar een beetje bedenkelijk aan. 'Vooruit dan maar!', beslist Tietje, 'kom maar binnen!'. In de woonkamer hangt een portret van Botte. Wilhelm herkent hem meteen en hij voelt een zeer destructieve woede in zichzelf opkomen. 'Niet te geloven, die Botte zie je ook echt overal!', zegt hij quasi-vrolijk. 'Onlangs van hem gekregen, het is toch zo'n aardige man hé!', zegt Louisa, die Wilhelm een kop thee inschenkt. 'Ja, die speelse rakker verwent ons maar!', zegt Tietje. 'Ja-ja, ik weet wat je bedoelt, geile slet!', denkt Wilhelm, 'die oversekste kwibus deinst nergens voor terug!'. Na een heel verhaal over diverse kunststromingen toetst Wilhelm de smaak van de naïeve lesbiennes. Hij zegt, dat hij precies weet, wat hen zeker zal bevallen en dat hij binnenkort wat voorbeelden zal meenemen. 'Ik wil wel alvast een voorschot!', zegt hij vanuit het niets en vreselijk autoritair. 'Hoe bedoelt u?', vraagt Louisa. 'Kan het misschien iets minder dwingend?', vraagt Tietje. 'Laat mij zien wat er onder jullie kleren zit!', eist hij, terwijl hij zijn dolk plotseling in de lucht steekt. 'Wat zijn dit voor manieren?', vraagt Louisa nog, maar Wilhelm heeft de punt van zijn dolk inmiddels tegen de keel van Tietje gezet. 'Kleedt je uit!', schreeuwt hij tegen Louisa. 'Niet doen, Louisa, hij bluft!', schreeuwt Tietje. Louisa doet wat Tietje zegt en zij blijft stokstijf staan. 'Dan moet je het zelf weten!', zegt Wilhelm en hij steekt zijn dolk door de keel van Tietje. Louisa wil wegrennen, maar Wilhelm houdt haar tegen. Zij krabt hem in zijn gezicht en zij trapt hem keihard in zijn ballen. 'Je hebt haar vermoord, eikel!', krijst zij. Hij steekt ook haar in haar keel. 'En jou ook!', schreeuwt hij. De vermoorde lichamen vormen grote bloedplassen. Wilhelm kijkt ernaar, hij schudt zijn getormenteerde hoofd en hij wil nog maar één ding: Botte kelen!

Rondom de Schatsborg hangt een stevige mist en Wilhelm baant zich een weg naar de voordeur. Tenminste, dat denkt hij, want er gebeuren daar vreemde dingen. Hij wordt door dikke mistflarden in de vorm van vrouwen omringd en meegevoerd. De Schatsborg is voor hem verdwenen en hij ziet hoe Charon naar hem wuift. Bij de onderste randen van de Donatuskerk op het Kerkpad 7 in Leermens stromen de mistflarden op miraculeuze wijze naar beneden en verdwijnen ze. Pas vele jaren later vinden enkele archeologen in het kerkgewelf onder de Donatuskerk de stoffelijke resten van Wilhelm.

graaf moordenaar

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1