De splinter uit de Sint-Michielskerk van Sittard
'Prométhée et Jésus pour vous tous ont saigné' Charles Beltjens
Op 13 november 2026 kopte de NRC met 'Splinter van Christus' kruis gestolen uit kerk in Sittard, de deken hoopt op berouw', geschreven door Paul van der Steen. De pastoor-deken Rob Merkx ontdekte, dat iemand een vermeende splinter van het kruis, waaraan de Romeinse soldaten Jezus Christus hebben vermoord, uit een antieke houder in de sacristie heeft gestolen. Over de dief zei Rob: 'Misschien is het iemand die het reliek wil gebruiken voor privédevotie.'. Nu kun je gaan denken aan een al te vrome misdienaar, die makkelijk toegang tot de sacristie had, of aan de altijd hoffelijke Splinter Chabot, die zijn voornaam in zijn privévertrek wil bewieroken en wel eens een spannende actie wilde ondernemen. Dat Rob zelf de splinter in zijn zak heeft gestoken, zou ook nog kunnen. Hij zal de eerste niet zijn, die de speurhonden op een dwaalspoor brengt. Het toneelspel zit de rooms-katholieken volop in het bloed. 'Er zijn geen braaksporen', zei Rob. Precies dat maakt Rob zeker tot een hoofdverdachte! Wie anders dan hij hecht er zoveel waarde aan die malle splinter? Rob zei ook nog, dat hij na de teruggave van de splinter bereid is om hem of haar de absolutie te geven. Jezus zei: 'Wat ziet gij de splinter in het oog van uw broeder, maar de balk in uw eigen oog bemerkt gij niet?'.
De avond voor de splinterdiefstal kwamen de Wicca-gravinnen in het Kasteel d'Erp op de Baron van Erplaan 1 in Baarlo bijeen. Gravin Charlotte de Rhoe d'Obsinnich, de eigenares van Kasteel d'Erp, is de Wicca-hogepriesteres, die de diefstal heeft bedacht en geleid. 'Dit is onze wraak op de heksenverbrandingen!', zei zij, 'onze ontmaskering van hun ware ketterij!'. De aanwezige Wicca-gravinnen waren Florentine Loyens, Lutgarda Delhougne, Galand van den Bongaert, Béatrice van den Boetzelaar, Josephine van den Bergh, Eleonora Cortenbach en Henriëtte de Moffarts. Er werden krachtige, geheime toverspreuken uitgesproken en rituele dansen en handelingen uitgevoerd om de diefstal te doen slagen. Zij smeerden zich in met heksenzalf en zij dronken een sterk heksenbrouwsel met hallucinerende middelen, zoals high-makende hasj. Hierdoor werden zij lange tijd onzichtbaar en ongrijpbaar. Ook de volgende dag, de dag van de jacht op de splinter.
De actie begon in het Café Schtad Zitterd aan de Markt en pal naast de Sint-Michielskerk. Alle Wicca-gravinnen waren daar aanwezig en zij dronken Brand Dubbelbock. Op een gegeven moment bleven er twee van hen op het terras zitten en gingen er vier surveilleren, behalve Charlotte en Isabelle, want die gingen de Sint-Michielskerk in. Terwijl de anderen de ingang in de gaten hielden, liepen Charlotte en Isabelle naar de voorste bank in de kerk, waar zij neerknielden en hun handen vouwden. Er werden voorbereidingen voor de mis getroffen en er liep een jonge misdienaar uit de ruimte, waar de sacristie en het toilet zijn. Hij stak enkele kaarsen aan. Charlotte liep naar hem toe en zij vroeg hem of zij even naar het toilet mocht gaan. 'Maar natuurlijk, mevrouw, dat is die kant op!', zei de eerbiedige jongen. Isabelle leidde ondertussen de misdienaar af door hardop weesgegroetjes te bidden en daarbij haar oogstrelende borsten te tonen. De misdienaar raakte in de war, maar hij bleef wel aandachtig kijken. Dat gaf Charlotte ruimschoots de tijd om ongestoord naar de splinter te zoeken. Zij sloeg een ruitje van de reliekhouder in en zij pakte de splinter eruit. Die stopte zij meteen aan de binnenkant van haar PrimaDonna bustehouder. Zij glipte de sacristie uit en zij deed nog even een miniplasje op het toilet. Een tweede, nog niet omgeklede misdienaar zag haar uit het toilet komen. Charlotte keek heel lief naar hem. 'Bedankt!', zei ze. De jongen knikte beleefd. Ze zei natuurlijk bedankt voor de splinter, maar dat binnenpretje hield ze voor zichzelf. Terug in de kerk zag ze nog net hoe Isabelle haar blote borsten weer in haar BH propte. De naar haar starende misdienaar schoot ineens wakker en keek verschrikt om zich heen. De betovering was verbroken en hij snelde naar de sacristie. Charlotte posteerde zich weer naast Isabelle en zij fluisterde: 'Kom, laten we gaan, er prikt iets in mijn tiet!'. Ze waren nog maar net uit de kerk, toen pastoor Rob nietsvermoedend langs hen voorbij liep. Florentine en Lutgarda hadden hem zien aankomen en door hard tegen elkaar te schreeuwen, hadden ze hem ook nog eens effectief afgeleid.
Terug in het Kasteel d'Erp vierden de heilige dames hun overwinning en kusten zij allemaal de splinter om er vervolgens overheen te pissen. 'Die leggen we even in de zon om te drogen!', zei Charlotte, 'Isabelle, het woord is aan jou!'. 'Welnu, lieve vriendinnen en medeheksen, wij zijn natuurlijk tegen de verering van die belachelijke splinter, die onmogelijk een splinter van het kruis van Jezus Christus kan zijn en als het dat toch is, wat dan nog?, want wij verzetten ons tegen het vereren van het kruishout, waaraan Jezus is vermoord! Hoe kun je nou zo stom zijn om het hout te vereren, waarmee Jezus vermoord is? Dan ben je echt van lotje getikt! Dan heb je de Goddelijke Waarheid volkomen versplinterd! Wij gaan dat vervloekte stukje hout over enkele dagen ritueel verbranden en wel bij de bronzen buste van Charles Beltjens in de Jardin d'Isabelle, niet naar mij vernoemd, maar wel een uitstekende plek voor onze terechte wraakneming!'.
Op de dag van de splinterverbranding is pastoor Rob speciaal uitgenodigd om het heksenfeest mee te maken. Hij werd verzocht om geheel alleen te komen, zodat hij de splinter in ontvangst kan nemen. Indien hij de politie zou inlichten, dan zal de splinter meteen verbrand worden. Hij is al in het kruit gedoopt. Hij wordt om exact acht uur 's avond bij de buste van Charles Beltjens verwacht. Charles had o.a. contact met Charles Baudelaire en die ligt de Wicca-gravinnen wel. Rob komt inderdaad tegen achten naar de afgesproken plek, maar de Wicca-engelen hebben daar de splinter samen met enkele houtjes verbrand. Dat was drie uur eerder. Het voelt voor Rob alsof hij op de brandstapel is verbrand. Dat is precies de bedoeling. Uit pure wanhoop en verstarde verblinding schuift hij de zwarte, verbrande houtresten in de glazen pot, waarin hij de splinter wilde doen. Intens verdrietig schuifelt de banale zielenpoot naar de sacristie van de Sint-Michielskerk.
22 november 2026
Geplaatst in de categorie: adel

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!