Alle inzendingen van Joanan rutgers

Ik heb wat schamper en denigrerend over The Passion in mijn dierbare woonplaats Gouda, maar daar is niets meer van over, want ik vind dat ze op een ronduit nieuwe manier het lijdensverhaal van Jezus hebben verbeeld. Ik was 's middags al geweest bij de repetities en raakte meteen vertederd door onze Goudse zangeres Do, ik had haar nog nooit gezien…

Hoe je naar me keek Als je bovenop me lag Hoe geweldig ik je vond Hoe sterk Hoe je me vertelde Wat ik voelde Hoe ik mijn best deed Dat je me aaide En toen ik jou Daar Dat het mijn schuld was Dat je me lief vond Niet bang zijn Hoe je naar me keek Je ogen heel dicht bij In jezelf gekeerd Hoe je bewoog vanuit je heupen Hoe je toch niet…

Hij heeft sinds kort een peperdure sportauto met verschuifbaar dak en de beste muziekinstallatie. Hij is nog lang geen twintig, maar toch showt hij zijn aanwinst door de hele stad alsof hij er jaren voor krom heeft gelegen. De duistere klanken van rap, house, hiphop of wat niet al weergalmen rondom zijn rijdende paleisje. Teksten over hebzucht en om…

Nur erhitzen het is maandag in tegenstelling tot vrijdag dus is dit hoe je de tijd doorkomt genoeglijke aandoening zover je kunt kijken er worden volop stillevens geboden (als niet bij jou thuis dan bij mij) na verloop van tijd wordt men verwijderd, uw kinderen en gekken hoeven niet verstaanbaar je pantoffels staan klaar pamflet van het…

Donderdagavond gaat het spektakel van start, maar nu zijn ze nog volop bezig met de voorbereidingen. Met Sieb van der Ploeg (De Kast) als Jezus in de hoofdrol. Ik heb de aankondiging op de televisie meerdere keren gezien, dus zal het wel een stinkende drukte worden. Een mededichter raadde mij aan om maar wat doelloos in de zon te gaan slenteren en die…

Poging dertig Stel dat ik je thee aanbied, waarna een van ons vol ongemak op het verste kussen van de bank over het weer begint na een eerste stilte, die later zo waardevol wordt misschien, als ik dan om je grapjes lach, veel te terloops je been aanraak, waar jij dan rood van wordt en ik nog wat feromonen mors, waarmee etappe twee toch echt…

Ik weet wel dat waarlijk schrijverschap gepaard gaat met onverbiddelijke eenzaamheid of beter gezegd geïsoleerdheid, want anders is de ruimte te beperkt om tot grote schrijfsels te komen, maar ik heb zo mijn twijfels, want als mensen fysiek verdorren, doet hun werk hetzelfde of je moet bovenmenselijk zijn!…

Ik heb natuurlijk talloze literatuurfoto's in mijn geheugen opgeslagen, want ik ben er nogal wat tegen gekomen in mijn leesgierig leventje. Heel veel foto's van literatuurmakers uit het verleden. Van Rimbaud bestaan enkele duidelijke jeugdfoto's, wat geschilderde/getekende portretten en enkele zeer onduidelijke in Jemen/Ethiopië. Die karige beeltenissen…

Zelfportret in vallend serviesgoed Ze diept blank aardewerk op Uit het teiltje. Zo is ze begaan Met de voortgang van orde En reikt me een schaal toe: dat liefde Als de onze van eenvoud kan worden. Dan in een glimp op het wentelen, Het gezicht waaruit ik mij ontspin: Een Romeinse neus en gifzwarte ogen. Voorts het plafond, beneden in licht…

De linkse is de droefste. Ze vertelt over liefde die eens door wolken en bladeren scheurde maar op een dag voor een minuut of tien vergeten werd. Tranen alom, de derde gedachte kent dat gevoel, bij haar is het soms alsof er een rivier ontspringt in haar buikholte. De ogen half gesloten laat zij zich zakken in haar zetel waar nummer vijf haar…

Clara is niet het type vrouw dat met vervelende tegeltjeswijsheden en oppervlakkige Libelle-verhalen voor de dag komt, nee, ze citeert liever Camus en Stendhal, Schopenhauer en Goethe. Je kunt het wel een beetje van haar gezicht aflezen, een prachtig gestroomlijnd profiel, zelfs de rimpels liggen erbij als droge beekjes, die elk moment kunnen worden…

We herkennen de ware liefde vaak veel te laat en helaas na schade en schande, stupide gedragingen en onbedoelde handelingen, tragiek alom, maar misschien kunnen we toch nog samenkomen, eenworden, vergeven. Vooral dat laatste!…

Gestrand Onder jouw wolkendeken van ochtendroze suikerspinnen vliegen uilskuikens. Vroege vogels omhuld door een lieflijk gebrom ontdekken iedere dag opnieuw de haast, de herrie, het supersonischsnelle draaien van de wielen. Noem me geen verrader nu ik dit zeg, ik heb immers zelf geen vaste grond onder mijn voeten. En ik hou van je ook al…

Nachtcafé Mijn ovale portret verdrinkt zwaaiend in koffie, meegeslingerd met wat suiker. Ik zit rechtop. Rechtop, met mijn laptop, plat, met vier hoeken, zes als ik hem openklap. De letters op het scherm steken statig over. Zwart, wit: een zebra die bloedt, of kwijlt, in een getuigen van mijn verdrinken. Of huilt van nostalgie. Verkorrelend…

Ik sprak de laatste tijd ook met enkele mannen over mijn visie over vrouwen en gek genoeg zijn we het kameraadschappelijk eens met elkaar. We zoeken allemaal naar de juiste vrouw, maar we komen haar nergens tegen. Of het zijn afstotelijke wezens of ze mankeren allemaal teveel, vooral de al wat ouderen. Dat wij ouder worden zien we ook wel en dat…

Ik zal je Vandaag zal ik je vinden in de wereld van de stad. In ruiten, in rijen, in reppen en meer, in jassen, op trappen, met tassen. In alles wat ik zie zie ik je. Hoe je uit mij loopt, tot mij komt in middaglicht, een vreemd gezicht. Ik zal je treffen, raken, roepen. Zoals ik je zie sta je. Je gezicht open, je vingers verloren. Ik zal…

Hij had lang doorgewerkt de vorige avond, te lang, waardoor hij te laat uit zijn bed gleed. Na een periode van uitzendwerk in een chocoladefabriek, waar hij het overigens heel goed kon vinden met zijn Poolse en Marokkaanse collega's, maar niet met zijn Nederlandse groepsbaas, die hem als minderwaardig behandelde. Die man was dik als een olifant en…

Brug in de tijd Je wist het water zuchten, de wolken in stukken geknipt door het ijzer. Je was klein in de tunnel van steeds bruiner licht wachtte een oude wereld die mompelde, beefde en honderden keren een nu in een kluis vol met lucht. Een afdruk van mensen en stemmen. Je was klein als de nacht met een plof op het water viel, reed je…

Na zo'n dertig jaar full-time bezig zijn met de literatuur, lezend en schrijvend, geploeter, gezweet, door de slijk gaan, op mijn bek gaan, verachting ten deel en talloze afwijzingen, immuun geraakt daarvoor, maar toch, eindelijk, eindelijk is het zover en ga ik landelijk doorbreken! Na mijn bundels 'Hemelzucht' en 'Delirium Tremens' bij kleine…

Ik vind het miserabel om de ontspoorde Tristan af te doen als een ongeneeslijke schizofreen, dat het effect van de ziekte schizofrenie louter destructief is, bestrijd ik, want er zijn talloze voorbeelden van kunstenaars, die met diezelfde aandoening, heel veel kunstzinnig goeds hebben geleverd en dat verdommen ze te noemen!…

Vanochtend stond er een andere vrouw op uit mijn droom, het was half zeven en het was van haar gestommel bij de kleren kast dat ik ontwaakte. het kraantje in de hoek stond luidkeels open, bezong de ochtend door haar zwanenhals, bochten soepel nemend. mijn dikste badlakens lagen over tafel uitgespreid, het rook naar zeep en de scherpe citrusgeur…

Het lentezonnetje brandde de kloostermoppen op de Goudse Markt zowaar warm. Ik zat als een Mexicaan met een sombrero (het was een Italiaanse cowboyhoed) wat somber te dommelen in de hitte. Ik probeerde niet in de duivenpoep te gaan zitten. 'Vroeger maakten we soep van die beesten!', mekkerde een oud gebogen vrouwtje. Ze was er nog steeds toe in…

Reïncarnatie Wil iemand in mijn benen lopen, in mijn mond zijn woorden leggen en in mijn handen stijve vingers soepel strekken voor pianospel of strelen - wie wil mij aan? Word ik de eerste keus of heeft een mooier lichaam niet gepast? Lig ik opgevouwen achteraan of hang ik breeduit in de etalage? Hoe weten zij hoe ik mij was? Welk…

Soms ligt het er dik bovenop, soms is het een schok voor de buitenwereld. Dat laatste is het geval met de perikelen tussen twee armzalige mensen in Utrecht. Karel is een student psychologie aan de Universiteit van Utrecht, hij woont op kamers in een jolig studentenhuis met twee andere studentes en drie studenten. Hij heeft zijn kamer slordig ingericht…

Stemmen Stemmen deed ze nooit ze hoorde stemmen in haar hoofd stemmen die haar ontstemden kiezen deed ze nooit ze had kiezen in haar kop kiezen die knarsten en kraakten nee, waarom zou ze zich inlaten met het leven met al die zaken in haar brein? de boeken gingen branden panden werden leeg gesleurd en zij zat daar te staren zich nog minder…

Judith heeft als grootste passie paaldansen en ze heeft zichzelf dan ook danig opgewerkt tot specialiste op dit gebied. Eerst volgde ze een cursus in Utrecht, waar ene Jaqueline de paaldanskunst demonstreerde en de fijne kneepjes van het vak wist bloot te leggen. Judith genoot zichtbaar van alle bewegingen, die Jaqueline wist te maken aan die stalen…

Ik heb zoveel positieve reacties gekregen op mijn korte bestaan als filmacteur in Man bijt hond, dat ik er wat verlegen van geworden ben. Ik heb uit de filmwereld nog geen aanbiedingen gekregen, maar ik houd de moed erin, temeer omdat ik dolgraag eens wil samenspelen met Carice van Houten, obsessief als ik ben, maar René Soutendijk vind ik ook goed…

Weg Niet altijd wijst de weg zichzelf. Er zijn er die zich verliezen in steeds meer en steeds minder doorzichtige stenige zijpaden, in omhoog en omlaag zonder duidelijk doel, en nog altijd is het een weg, met de sporen die daarop wijzen. Misschien, denk je ergens, halverwege of waar het ook mag zijn, als je in kalme angst meent verdwaald te…

Heerlijk die bezuinigingen op defensie, tegen wie of wat zouden we ons ook nog moeten verdedigen? Allemaal angstneurosen en paranoia-manie. Volkomen uit de tijd. Zeker die nare tanks met hun fallus-uiteinden, die levens doden, wat niet echt de bedoeling van God is. Tank maar eens wat meer uit de liefdesbronnen! Heel wijs, kabinet!…

De eeuwigheid is nu nieuw Er is leegte die men door oefenen afdwingt en er is leegte die men als genade krijgt. Deze laatste is de echte, levende leegte die ook volheid is. Afgedwongen leegte is meestal steriel, maar zelfs in dat geval kan de inspanning maken dat men plots toch de echte leegte krijgt. Steriele leegte herkent men aan het feit…