Alle inzendingen van Joanan rutgers

tweestrijd vannacht nog ga je naar huis. lang geleden vertelde je me eens een verhaal. het ging over het einde van de wereld en belangrijker nog: hoe dat te bereiken. ik had er geen idee van dat dit weten al een eerste stap vooruit was. later schreef je in een van je brieven dat je het ijs nooit kan tegenhouden. ik heb je nog eens opnieuw…

Blauwdruk Ik heb je een blauwdruk van mijn hart gegeven, maar je zei dat je liever een röntgenfoto van mijn gebroken voet had gewild, en mijn botten in het gips. Dit is hoe het altijd gaat tussen ons: 's avonds kom jij moe van je werk en vindt mij aan het raam, sterren vangend met open vingers, het huis ijskoud en mijn neus stijf en paarsig…

Door de reactie van een dichteres op mijn mail, besefte ik opeens dat ik inderdaad sterk autistisch ben, in die zin dat ik op een geestelijk eiland leef en nauwelijks met anderen kan communiceren, enkel gecompliceerd en omslachtig via woorden als een woordneuroot, woorden zien als echt menselijk contact, terwijl ze op de keper beschouwd zo leeg zijn…

Na mijn zwaar uitputtende liefdesaffaire met beeldend kunstenares Mirjam Bruijn aas ik nu op het stadsdichterschap, alleen al om haar te bewijzen dat ik toch niet de minste ben en heel wat in mijn poëtische mars heb. Mijn optreden ging gesmeerd en als de vorige stadsdichter zegt dat hij zo zijn sterke voorkeur heeft, zou hij dan mij bedoelen of…

Ik leef nu al, sinds Femke's vertrek, geheel zonder politiek nieuws en geroddel en ik kan jullie melden dat het geen donder uitmaakt of je die ordinaire poespas volgt of niet, je leven draait gewoon door zonder dubieus en foutief gewauwel, leugens op leugens en pure volksverlakkerij, wat mij betreft kan dat hele politieke fort Knox op de schop en mogen…

We weten allemaal niet waar we heen gaan die nacht in het tramhokje. Dus denk ik graag dat we allemaal hetzelfde denken die nacht in het tramhokje, weigeren aan te nemen dat we enkel in de kou staan om uit de kou te komen. Ik heb gezien hoe we seinen met ingeklapte paraplu's en gerommel aan sigarettenpakjes, hoe je aan de touwtjes van je regenjas…

I am Borg en weer is de schaduw over hem heen getrokken en weer heeft hij hem afgeschud en weer vond hij de weg naar de winkel met de flessen en zei hij: één fles graag of bij nader inzien toch maar allemaal en weer maakte hij de prak warm om ernaar te kijken en dronk hij alle flessen in zo min mogelijk teugen en weer vond men hem zonder…

Ondanks de zielsdiepe pijn, die je me hebt nagelaten, sinds je vertrek naar Italië, wat je altijd van plan was, ook al werden wij op de valreep smoorverliefd op elkaar en hebben we de toppen van liefdesvereniging ervaren, in de laatste spanningen voor je echte vertrek kwam alles wel erg ongelukkig op zijn pootjes terecht, braken we beiden onze benen…

Vitrine 's Ochtends breek ik een wijnglas ik zeg een ik bedoel mijn. Ik heb één wijnglas. Had, één. Alles is verschoven sinds ik ben verloren. Sinds mijn orde van achter het vertrek aan alles ruimen, sporen wissen, niet meer werkt. Nu spaar ik stukjes hem. De mens is een verzamelaar. Ik ben, en wat ik niet vastleg is niet gebeurd. Ik wil…

Jij hier ik nu wanneer opnieuw het oude wordt bezien, zodat het zich kan meten met een nu dat zich bijvoorbeeld vandaag tussen jou en mij heeft gespannen, (daarom niet meer of minder is) breekt dit dicht eindelijk open wat voor de wind al lang vrijspel betekende, voor ons slechts de herhaling van vragen die altijd zwanger wordend aan de eigen…

Ik heb natuurlijk tijd nodig om mijn wonden te likken, een gewond dier trekt zich ook terug op anonieme plekken om te helen van gevechten of psychische kwetsuren. Een stervend dier doet hetzelfde. Ik vind mezelf bij beetjes weer terug temidden van de chaos aan tedere beelden, die ik samen met mijn speed-geliefde van drie weken deelde. Alsof ik de evolutie…

'O vogel, geef mij de kracht van je vleugels' W.T. Schippers Meeuwen Vanochtend vloog ik met meeuwen mee over de zee zacht op de wind gespreid de vleugels en ogen op golven gericht vanochtend vloog ik met meeuwen mee ons doel was ver van land verwijderd gebrul van branding onder luchtgebuitel vanochtend vloog ik met meeuwen mee we…

Natuurlijk weet ik wel dat de beste vrouwen allemaal allang getrouwd zijn en kinderen hebben en keurig hun gang gaan met even keurige, goedbetaalde, hardwerkende manlieven. Dat ze vaak nog zelf ook een goede baan verrichten en een breed sociaal netwerk hebben, een overvolle agenda, gevuld met aangename uitjes en shopmiddagen met goede vriendinnen. Over…

Hollands diep mijn vertaalprofesoor denkt dat mijn zinnen kraantjes zijn ik zwijg expres in alle talen naar waarheid naakt zegt hij poëzie stroomt hij knalt er een Hollandse lucht boven en de rokken van mijn moedertaal bollen op gaan breeduit staan mengen warm met koud vangen de luchtstroom een soort luilekkerland van Brussels kant illegaal…

Enige tranen Toen ik aan u dacht, schoten mij enige tranen te binnen. Buiten hing een grijs daglicht. De radio stond zachtjes aan. Ik staarde voor mij uit; er viel niet veel te zien, dus zag ik niets. Wel ontdekte ik een gevoel van ontreddering, dat gepaard ging aan een gevoel van eenzaamheid. Beide kwamen goed van pas, want nu ging ik mij…

Ik ben net terug van de auditie voor het stadsdichterschap en het is naar mijn gevoel heel goed gegaan. Niet dat ik het ga worden, daarvoor ben ik vast te extreem, maar ik heb mezelf wel weer eens durven presenteren. In totaal traden er negen dichters op, van wie twee vrouwen. De eerste kandidaat had een grote ode voor Erasmus, nou, dan had ik…

Het schitterende ...En met de geur van water in de schaduw, een groene. Ik kantelde de bemoste stenen om de zilvervisjes weg te zien glibberen. Het was een droom over het plezier van omkeren, die wetenschap dat je van alle kanten... en dan toch niet verloren raken! De vrijheid om vanuit elk opzicht het uitzicht... Zoals dieren ruiken dat het gaat…

Schatplichtig Ze slaapt en dat is stil. Dan sneeuwt het in de kamers Van het huis waarin ik slaap met mijn vriendin. Ze ligt er naakt en wit, een ademende steen, Een groot en lastig beeld waaraan ik mij moet stoten, Een scherp gewicht dat ik moet drogen alle dagen, Alle nachten dat haar slaap me uit de slaap houdt. Ik ben met haar alleen.…

De laatste twee dagen voor je vertrek naar Italië ben ik liefdevol opgevangen door een echt liefdevolle en speciale vriendin, die mij hielp om bij jou weg te blijven, omdat je het liefste nog mijn bloed wilde zien vloeien, destructief als je was. Je narcistische persoonlijkheidsstoornis maakte dat je me na mijn zienerschap wilde afmaken, als een sirene…

De wind De wind neemt de vorm aan van een deur De deur leidt naar een holle weg Weg van de ooit nabije dagen Die vervagen in de wind De wind die aait bemint niet Hij draait als een lus om een andere lus Heen en weer als een lint Dat niets verbindt Als nevel van leven verwaait lust Drijft over een lome vijver Waar de lucht wankelt en…

Verliefd Zo gaat het, zo ging het en zo zal het altijd gaan. Afspreken in cafés op de sluitingsdag. Aan de verkeerde zijde van bruggen staan. Tussen duim en wijsvinger, als brandend as, het fout begrepen telefoonnummer. Parken te nat, hotels te vol, Parijs te ver. Liefde als een veelvoud van vergissingen. Onbeholpen woorden als zo-even op…

Vrouwen zijn superieur aan mannen, hoe de maatschappij ook het tegendeel denkt uit te stralen, zij kennen de diepste geheimen van de liefdeskrachten, zij zijn de liefdevolle tegenpolen van de mannelijke destructie, ik vertrouw hen bovenal, want zij eren met lijf en ziel de Oermoeder, die ver voor het patriarchaat eeuwenlang heerste.…

Moment Op een moment als dit heerst de schaduwzijde en voor de sombere blik van jaargetijde een papierdunne verbintenis van gemis. Omdat het zenuw raakt en het hart, achterlaten anders is dan achterblijven rollen de woorden als koorden van onthechtenis. Dit bericht is aan jou, want tijd bedriegt ons in herinnering van plaats, handeling…

(voor Mirjam Bruijn) Ik heb de laatste dagen zoveel om jou gehuild, dat ik nu niet meer kan en gepijnigd apatisch voor me uit kijk. Na onze grote breuk, die mij in een diepe afgrond deed storten, heb ik alles op alles gezet om ons contact weer te helen. Dat was me gelukt en het leek allemaal weer als vanouds te gaan. We maakten samen een lange,…

Slapeloos 's Nachts als ik wakker word en niet weer in kan slapen raak ik je lichaam aan dat groot en slapend naast me ligt soms draai je weg van mij, vermoeid, alsof je zeggen wil dat ik mij heb vergist soms ook kom je dichterbij en lig ik op het licht te wachten met je warmte in mijn hals en ik denk dat ik je ooit verliezen moet -…

De geliefden Hij lag op de rotsen aangespoeld en droomde dat haar stem hem riep, zand dat over hem werd uitgestrooid en verwaaide. De zee legde zich neer aan zijn borst. Zijn hart was de broedplaats van kleurige vogels. De wind keerde terug. Een voor een stegen de vogels op, ze schreeuwden en vielen omhoog, hulpeloos werden ze opzij gesmeten…

Amsterdam Weer varen boten langs het raam. Ze zijn met vingertoppen te raken, varen veilig van eeuw naar eeuw recht op de haven aan. Een hoge stem zegt het ontstaan in drie talen, zo en niet anders is het gegaan met specerijen en slaven, de vrouwen stonden klaar onder hun fluwelen rokken en de mannen takelden liefde, liefde naar boven, stouwden…

Tijdens mijn anderhalfjarig verblijf in het benedictijnse klooster te Egmond-Binnen moest ik ook meedoen aan de ritus van het schuld bekennen. Dan sloeg ik mezelf met de rechterhand op het hart en zei ik: 'Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa! Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld!'. Gek genoeg maak ik dat gebaar nog steeds…

Na al onze gepassioneerde stormachtigheid is er nu een kalme vrede over ons gedaald, alsof onze beschermengelen elkaar omhelzen, strelen, beminnen. Zoals wij. Dat we beiden niet in staat zijn om een relatie aan te gaan doet ons beiden heel veel verdriet, maar dat maakt onze liefde voor elkaar zeker niet minder, integendeel, we beminnen elkaar op onze…

Westdongeradeel Wij waren onhandige mensen zo stil en omzeilend en afgesneden van wat wij hadden moeten weten over eb en vloed en over de lucht die aan ons trekt zodat wij rechtop blijven staan tot de nacht want pas dan mogen onze gedachten even plat zijn als ons land maar wat wij denken is al eerder bedacht door de mensen uit…