Alle inzendingen van Marie

Domme mensen kunnen me niet beledigen en intelligente mensen doen zoiets niet.…

Een dogmatische gelovige is gewoonlijk iemand, die alleen maar over willekeurig geselecteerde boekenwijsheid van religies beschikt, maar desondanks rotsvast gelooft in de onbewijsbare stelling, dat God bestaat , en schrijvers op internet, die dat niet voetstoots aannemen, het liefst met veel verbale bombarie, de mond wil snoeren, omdat zij, deze tegenstrevers…

Bij zijn avondstudie had hij geleerd dat zwakzinnigen een overontwikkelde dierlijke aard hadden. Ze had hem verleid. Daarom was hem niet opgevallen dat ze nog maar een kind was geweest. En eigenlijk was ze dat ook niet. Geen écht kind. Het was bizar. Ziekelijk zelfs.…

Jeanne, die vijf jaar ouder was, bemoederde hem en was tegelijkertijd een volmaakte minnares, vooral toen het voor de eerste keer uit was geraakt en ze opnieuw begonnen. Om al deze redenen bewaarde Paul tot zijn laatste dagen een verrukkelijke herinnering aan deze al even heerlijke als ontroerende inwijding in de liefde.…

'Wat nu? U komt niet meer terug? Wat is er aan de hand?' 'Het is mij hier te gevaarlijk.' Léautaud bekeek haar. Ze stond doodstil, de ogen neergeslagen als een kuise maagd. Toen ze bleef zwijgen, begreep Léautaud eindelijk wat ze bedoelde, hij omhelsde haar, kuste haar met vuur en ze waren het volledig met elkaar eens.…

De brieven die hij naar zijn maîtresse stuurde had hij overgeschreven uit Bourget en als ik zeg 'overgeschreven' dan bedoel ik niet 'letter voor letter', want de schrijffouten waren van hem zelf... Wat heb ik me zo avonden lang verveeld, wat heb ik een menigte dichter-zangers moeten aanhoren en wat heb ik een stoet jongedames op hun retour aan me…

Aan Jeanne Marié heeft Léautaud het grootste bewijs van zijn liefde gegeven: in de paar maanden dat hij in militaire dienst was, heeft hij zelfmoord om haar willen plegen.…

Iemand zijn betekent nog niet: jezelf zijn. Andersom wel.…

Men vergeet spoediger een groot verdriet dan een kleine vernedering.…

Het is al een tijd geleden, een ontmoeting van iemand die ik dacht te kennen. Jou kennen zal ik dan wel nooit echt kunnen. Wat is dan een leven, een dag? Je hebt vele dingen die ik van vroeger toen je nog niet wist wat het leven was,te jong om mij te kennen. Van leeftijd verschillen maakt het leven ingewikkeld. De ervaringen van jou zijn anders…

Het loopt tegen achten en neem even de pen ter hand. Eigenlijk de laptop, maar aangezien ik al 'n tijdje mijn gevoelens van het leven weergeef ben ik overgestapt van de pen naar het moderne. In mijn leven, ja er is veel gebeurd. Maar of dat een ander intresseert? Het is net als het nieuws op radio of t.v, dat wat je boeit kijk of luister je naar…

Als mieren zulke nijvere werkers zijn, hoe kunnen ze dan tijd vinden alle picnics te bezoeken?…

Toen mijn dochters de twaalfjarige leeftijd hadden bereikt, werden ze door mij ingewijd in de geheimzinnige krachten.…

Nacht is niet boos. Als hij komt de nacht Maakt hij de hemel open, En veel sterren en sterretjes komen zacht Op gouden voetjes gelopen. Ze zijn nieuwsgierig, en naar benêe Zouden ze heel graag komen; Maar ze zijn bang, voor de grote zee En voor de hoge bomen. ’t Is boven ook donker… maar zij hebben licht. De zon gaf ze allemaal lichtjes,…

Eigenlijk had Freud gelijk, het hele leven staat in teken van je id en je superego die tegen elkaar opboksen. Je id stuurt impulsen door aan je lichaam en je superego probeert dit tegen te houden. Je geeft hieraan toe of je houdt je sterk. Waar is de lijn die je trekt en waar bestaat deze uit? Je laat je gaan of soms meer dan eens. Je voelt schuld…

's Ochtends als ik ontwaak, ontbreekt de kracht op gang te komen. Een vreemd iets in mijn hoofd, lijkt mijn handelen te dwarsbomen. De hele dag voel ik me krachteloos, zonder fut of energie. En al voel ik me zo eenzaam, ik moet, er niet aan denken dat ik mensen zie. 's Avonds alleen op mijn kamer, dikwijls stromen tranen over mijn wangen…

Hij vroeg haar hand, maar zij nam de benen.…

Hoe je er ook tegenop ziet wat je er ook tegen wil doen vaak komt er toch verdriet een handdruk en een zoen die zeggen dat je gaat voor even of voor altijd je ‘thuis’ verlaat toch wel uit dankbaarheid maar veelal met pijn in je hart loop je weg van de gewenning want je maakt voor jezelf een nieuwe start als een soort erkenning die…

Mijn ziel is in mij als een kind Dat droomt, terwijl zijn voeten bloeden, Van vleugels verloren, die hij, de moede, Wel eenmaal wedervindt.…

Niets dan de wijde, de grote rust: eenzaamheid zachtjes in slaap gekust; niets dan het sluimren van 't levend Al, dat straks weer de ogen ontsluiten zal; niets dan de hemel, die ogend waakt, zolang lome aarde het waken staakt; niets dan wat wijde oneindigheid, in Nachts zachte armen rustig gevlijd.…

Nu wil ik niets zijn dan een kleine stem, Heel needrig sprekend van de mooie dingen, Die me op de klare zonnedag omringen In 't warmzacht duindal, waar de gele brem Zo gul haar gouden bloemenrei laat zingen. Gegroet, bruin bijtje! - riep-je bloemen, hem? - Gons zacht, dat je haar zang niet overstem Door 't zwartgetoon van je gonsjubelingen.…

Velen denken een goed hart te hebben en hebben slechts zwakke zenuwen.…

De lucht hing laag in geelgrauw vale broeiing; Het land lag stil, als voelde 't dat daarboven Wolken van strijd en onrust samenschoven, Vol weerlichtvlamverzet en toornegloeiing. En over 't land bewoog - één samenvloeiing Van wrokkende gestalten, maatloos sloven Van talloze eeuwen op hun nek…

Ze schikte rozen bij het raam; zolang ze wist was dit het evenwicht: de bloemen en het doodgeverfd gedicht dat haar, een leven, was voorbijgegaan. Soms scheurden wolken in haar hoofd en doffe stenen troffen haar terrein. Te sterven, maar een levende te zijn; en niet beleven wat er is beloofd. Er kwam een stilte na de storm waarin haar hart…

Nu is ’t of alles rusten wil, De hemel wijd en de duinen stil, En ’t dorpje in ‘t duin gezeten, Wat nestjes bruin, ‘t kerkje in hun schoot, En wat venstertjes blozend nog van rood, Door zonne in ‘t west vergeten. En naast de duinen de grote zee, Zo droomrig loom of zij zachtjes mee Wil slapen en niet meer zingen; Haar scheepjes, gevlijd op…

We zijn elkaar op een vreemde manier tegegekomen, En sindien blijf ik van je dagdromen. Ik kan niet slapen, haast niets eten, Je spookt door m'n hoofd, ik kan je niet vergeten. Ik wil bij je zijn, wil met je praten, Alles zeggen wat we vorige keer vergaten. Zou willen dat je hier om de hoek woonde, Zodat ik gewoon even langs kon komen. Maar…

Zo lang samen En nu toch zo kort Na al die tijd Twijfels Of het weer iets tussen ons wordt Ik was zo gelukkig Tot kort geleden Toen jij niet meer wilde God, wat heb ik gebeden Dat jij tot inkeer zou komen Mijn hart heeft zo geleden Dan kon niemand voorkomen Alleen jij Tot die dag Dat je zij dat je mij mistte Bij mij wilde zijn Ik voelde…