Met de trein 3

Waar ik in de trein nog wel even aan moet wennen zijn de andere reizigers. De man die op de bank tegenover me zat, leek sprekend op een jonge, maar nu wijlen, Donald Sutherland. U kent hem vast als de schurk uit The Hunger Games. Dezelfde lichtblauwe priemende ogen, dunne lippen en een kort grijs baardje.
Sinds zijn rol in de film ‘Don’t look now‘ met een scène waarvan ik nu nog rillingen krijg (en die ik u niet zal beschrijven omdat ik er dan weer niet van slaap), associeer ik hem met narigheid. Hij speelde ook voortdurend wrede, koude schurken.

Ik had dus bij voorbaat een hekel aan deze passagier. Vooral toen hij sleutels, pen, agenda en telefoon uit zijn tas viste en op het tafeltje bij het raam uitstalde.
Dat hij, om voldoende ruimte te scheppen, mijn krant ongevraagd tot de helft van het blad terugschoof vond ik tot daaraan toe.
Maar toen hij op zijn schoot een plakje ontbijtkoek met chirurgische precisie van het cellofaantje ontdeed en daarna de versnapering stukje voor stukje ijzig traag op ging peuzelen, wekte dat mijn groeiende ergernis.

Eerst knabbelde hij links en rechts een hoekje weg om vervolgens het tussenliggende naar voren stekende reepje in twee kleine hapjes af te bijten en daarna aan het volgende hoekje te beginnen. Genoeglijk smakkend, waarbij een klein kruimeltje koek onopgemerkt in zijn linker mondhoek aan een spuugbelletje bleef hangen. En het hing er 10 minuten later nóg!
Het scheelde weinig of ik had voor alle doden die Sutherland op zijn geweten heeft, meedogenloos wraak genomen.
Zonder te groeten stapte hij bij de volgende halte uit, zich niet realiserend waaraan hij was ontkomen.

treinen ontbijtkoek sutherland

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 7