bewering
3.0 met 5 stemmen 
878
878De hardnekkigste verslaving is die aan het leven. Het valt niet mee om daarvan af te kicken.…
biografie: Anton van Amerongen
Anton van Amerongen (1959) is afgestudeerd bioloog en co-auteur van een boek over het menselijk reukorgaan, Verborgen Verleider, dat samen met de bekende psycholoog Piet Vroon (1939-1998) en Hans de Vries is geschreven en in 1994 verschenen is bij Ambo en in veel talen vertaald.
Als gevolg van chronische depressiviteit is het hem niet gelukt een carrière op te bouwen als wetenschapper of te slagen in een ander beroep. Hij houdt zich de laatste jaren bezig met vrijwilligerswerk, onder andere in een buurthuis.
Daarnaast heeft hij zich toegelegd op schrijven en tekenen. Hij heeft enkele optredens gehad als dichter, onder andere op een poëzieavond (januari 2006) georganiseerd door Menno Wigman in het kader van het kunstenaarsproject 'Het Vijfde Seizoen'.
Een selectie van zijn werk is ook te zien op http://notnajja.bravehost.com
 | Inzendingen van deze schrijver |
Inzendingen van deze schrijver
94 resultaten.bewering
0.0 met 3 stemmen 518
518Reizen en vreemdgaan gaan - vanzelfsprekend - makkelijk samen.…
bewering
2.3 met 3 stemmen 455
455Iedereen sterft uiteindelijk aan de gevolgen van de gewoontes waarmee men in leven is gebleven.…
bewering
2.2 met 4 stemmen 1.820
1.820Alhoewel er bijzonder veel veranderd is in de loop van betrekkelijk weinig jaren, is de nacht toch machtig oud gebleven in zijn geluiden, lichten en geuren, in de angst die hij begeleidt, in het vreemde en verdwaalde van zijn momenten, in de sterkte van zijn stilte en in het geduld van zijn vergeefse duisternis.…
bewering
2.8 met 5 stemmen 494
494Het is niet dat het leven geen zin meer heeft wat fnuikend is, maar dat het leven geen zin meer voelt.…
bewering
2.8 met 4 stemmen 461
461Iedere generalisatie is een nederlaag van het verstand. Het vereist moed om onzekerheid als vast gegeven te aanvaarden.…
Liefde en agressie
column
3.4 met 5 stemmen 853
853Liefde moet zich mengen met een zekere dosis agressie om zich in de werkelijkheid te kunnen handhaven. Zuivere liefde is onverteerbare liefde, een opoffering aan het ik of aan de ander zonder dat er sprake is van terugkoppeling. Zuivere liefde is of absoluut narcisme of absoluut altruïsme en in beide gevallen monomaan, de verheffing van een waan boven…
Rozenkrans
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Ik val op jou
als een roos
die zich hecht
aan de zon.
Zonder je licht
blijf ik duister
bid ik de dood
voorbij aan mij
voel ik me geknot
in uitbundig lijden
steken de doornen
sterk in mijn vlees.
In je weerschijn
veer ik echter op
keer ik terug
in volle bloei
vlechten onze lijven
een rozenkrans
slaan we het kruis
dat ons bestuift…
Borderliner
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Ik wandel me daas
op jouw kompas
wild in richting
je grillen volgend.
Grenzen stel je
buiten samenspel,
je pint me vast
op je wenskaart.
Ben ik je doel
mis je het middel.
Ben ik je middel
mis je het doel.
Ik lig in spagaat
je stoot me aan
je trekt me af
smijt met verwijt.
Je hakt mij fijn
in hapklare moten.
Ik kauw me ziek…
Zinnenstralend
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Ik zoek bij jou
een dralen
in de liefde.
Ik hoor je
doof verlangen
stille lust.
Ik ruik je
wilde geuren
zoele lucht
Ik voel je
koesterkussen
huid aan huid.
Ik zie je
blind beminnen
blozend bloed.
Ik proef je
vuur smaken
rauwe tongen.
Ik vind bij jou
een stralen
in de liefde…
Weeromstuit
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0De vogels zingen
al van nieuwe lente
maar de wind blaast
eerste zonnevuren uit.
Bitse buien sneeuwen
haastig terug in tijd.
De bomen stijven
takken in ijzige kou.
Katten rollen zich op,
de mensen griepen uit.
Maart is kil en kaal,
de oude winter snijdt.
Maar dan rolt april
de zon over de evenaar
zwaait de westenwind
weidse warmte…
werp me op
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0tast me af
stil mijn angst
les de dorst
van mijn huid
bet het vocht
van mijn tranen
lik mijn oren
met je muziek
streel de lippen
van mijn zwijgen
wis de duisternis
met jouw ogen
zoet de geur
van mijn lijf
slecht de ruimte
tussen ons
deel met mij
dat we zijn
verenig adem
met adem
werp me op
de lucht in
laat me vallen…
Deprimande
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0De depressieve weet
dat gevoelens bedriegen
de realiteit vervormen
in duizend-en-één wanen.
Maar zonder weerstand
is de angst steeds nabij
gaat al een paraplu op
bij de eerste tranen.
Zwart noch wit ziet hij
want alles is grauwgrijs;
het geluid is besmet met
een piepende muizenruis.
Soms in een helder moment
staat er peper naast…
Als alle anderen
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Ik loop voorzichtig
op mijn woorden
maar je smijt ze weg.
Niets kan je troosten
je lekke eigenwaan
opkrikken met een ja.
Je doopt het tot neen
en spuit een giftig jij
bent als alle anderen.…
Sprankje
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Het lijden is sterk
als het eenvoudig
duldt zonder protest.
Angst ebt snel weg
in het verdriet dat
niet twijfelt aan verlies.
Mededogen verbindt
lankmoedig en accepteert
allengs het voorbijgaan.
Maar wie liefde kent
laat nooit en te nimmer
alle hoop vervliegen.
Want de liefde is een
allesverzengend vuur,
woedend uit een sprankje…
Februarinacht
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0De winter barst
uit krappe jas
in sneeuwvlokken.
De tijd is kil
en zielsalleen
tikken klokken.
Morgen sterft
reeds vannacht
een vroege dood.
Onverstoorbaar
consumeert het huis
vers infrarood.
Een fluisterstem
bezweert ellende
voegt samen zijn.
'Ik heb je lief'
denk ik te horen,
of is het schijn?…
De soep verteerd
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Het vet mixt
met de bouillon
niet als één bel maar
dubbeltjesgewijs.
Slurpen is gepast
het verlucht hitte
verspreidt de smaak
in volle mond.
Mijn tong tintelt
een pittige golf
van ijzerionen
surft er overheen.
De kruiddampen
botten het gehemelte
en trekken blaasjes
van warm genot.
De slok die ik slik
vindt glad een weg
door…
Een goddelijke race
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Bob de Jong
zag er oud uit
toen hij vertrok.
Volgens velen
bij voorbaat
volstrekt kansloos.
Sufgetraind en moe
al vaker falend
op beslissend moment.
Nog wat traag
en bedeesd op gang,
begon hij te draaien.
En al na drie ronden
te zweven over ijs,
in een opzwepend
afbeulend tempo,
dat alleen hij
schaatsen kon.
Hij rende over het…
Schaar
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0De schaar is applaus
dat klapt met poten
niet uit joyeuse bijval
maar om te versnijden.
Zij beperkt de wildgroei
van overtollig uitwas;
de scherpte van randen
maakt zij pijnlijk vers.
Ze is energiek wellustig
in het kappend knotten.
Zij ontzenuwt drastisch
het onderbuikgevoel.
In blindheid volgt zij
stippellijntjesmodellen.
Alleen…
Rimpeldoek
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Er ligt een rimpeldoek
over je verweerde huid
poreus door de tijd
beschreven blad.
Kluwens bloedvaten
hebben zich gedraaid
in weefsels van spieren
als nesten van verzet.
Woekeringen van het lijf
eens jong en ongeschonden
maar zich nu verzoenend
met de ruwing van de dood.
Oude en nieuwe trekken
verliezen de gewone weg
ongeleid zwerven…
Strompeling
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Ik somber door de straat
met een weerbarstig been.
Ik weet niet meer waarheen
geen kompas geeft mij raad.
Donker dwalen mijn gedachten
over verloren paden van de tijd.
Ik ben al vroeg een simpel feit
val buiten ieders verwachten.
Al het geluk vervalt tot pech
zoals van blad gestroopte bomen
geen zon meer kunnen romen;
levenskrachten vloeien…
Geen onruststoker
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Tevreden zijn
is een element
dat zich strekt
als een zucht.
Een huisdier dat
zonder enige vrees
op je schoot ligt
zich in je nestelt
als een kind.
Tevreden zijn
is uitgeteld
de slotsom weten
van het bestaan.
Handen op je buik
vergenoegd en verzadigd
zwanger van
vele jaren samen
doen en laten leven.
Tevreden zijn
is het…
drijfveer
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0je lest de dorst
stilt de honger
luwt mijn woede
en geeft weer zin
ik voel me bevrijd
als jij langskomt
schep ik ruimte
voor jouw plaats
ik verruil mijn stad
zoek nieuw leven
ik maak me zwanger
door jou te wensen
als je roept sta ik op
streef ik een dag
voorbij de moeheid
die kwelt en verwart…
De gracht
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Langs de oevers zwemt een rat
zijn staart als roer de haren plat.
Golfjes kabbelen voort
en verstrooien herinneringen.
Het watervlies vervormt
beelden van verleden tijd.
De school heeft men gesloopt
alsmede drie van mijn broers.
Ik schaatste over het ijs
waarin ik wou verdrinken
en ik verjoeg de sneeuw
naar een tropisch paradijs.…
De kat is mijn geweten
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0De slaap is mijn geweten
zonder dromen word ik vuil.
De zeep kruipt uit mijn oren,
de vroege haan wekt mij niet.
Zo reinig ik mezelf elke nacht,
formatteer ik mijn harde schijf.
Ik vind in zwijm weer de kluts
die ik gisterenavond kwijt was.
Het liefst blijf ik eeuwig dromen
voor altijd verschoond van de dag.
Maar een ruwe tong likt mijn…
Sterftevrees
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Wat me van alles
het meest verontrust
is de eenzaamheid
van het sterven.
Ik geloof namelijk
dat niemand in staat is
je vast te houden
boven die afgrond.
Misschien een moment
maar het leven roept
de tijd dringt en dwingt
mededogen bezwijkt.
Stervend blik je
vergeefs omhoog:
de val is reeds
je verplettering.…
November
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0November heeft het kwaad
met kil zonlicht en buien
die uit zee het land bevlekken
met de dreiging van kou.
De herfst ligt uitgeput
gevloerd in bladerpulp.
De bodem is zwaar
zuigt de voeten zeer.
De bomen kennen geen troost
in de bladval van verdriet.
De takken kaal en willoos
stijf de stam die ze torst.
Woest walst de westenwind,…
De zee is mijn aarde
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0De zee is vrij en werpt
frisse lucht op het strand.
Meeuwen krijsen en krassen
hun kreten in de vlucht.
De zee is wassend water.
Zij blust,
loutert,
doorbreekt.
Wolken vatten vlammen,
oranjerood de onblusbare zon.
Al mijn papieren verbleken.
Inktzwarte zonden spoelen weg.
De zee is heilig vuur.
Zij woedt,
verteert,
zegent…
Stormachtige wending
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Het wegdek weerspiegelt
het licht van straatlampen.
De wind schudt aan
de metalen flessenhalzen.
De bomen hellen over,
takken kraken in vlagen
van samengebalde lucht.
Twijgen zwiepen los
en verstrooien zich,
verweesd tussen bladeren
die omhoog wervelen
in tegendraadse krachten.
De sterren hoog en stil
stralen onaantastbaar
voorbij…
einde
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0muziek is geen troost
geen muziek evenmin
voor momenten
van 't diepste verdriet
is elke melodie wrang
iedere stilte ontoereikend
op die laatste weg
ontbreekt begeleiding
mist bestemming
iets noch niets
geen markering
houdt iemand hier
nog een tel vast
of punt zeker
de hand die je nog
in een uiterste poging
grijpen wil wijkt…