Nooit helemaal weg

Ik stond in de keuken en dronk een glas water. Niets bijzonders.

Tot ik mijn linkerhand plat tegen mijn onderrug duwde en bij de laatste druppel mijn lippen tuitte op een manier die me ineens bekend voorkwam.

Ik verstijfde.

Mijn vader.

Precies zo dronk hij altijd zijn water.

Ik had mezelf dit nooit aangeleerd. Niemand had het me voorgedaan met de bedoeling dat ik het zou onthouden. En toch zat het blijkbaar ergens in mij opgeslagen.

Wanneer we denken aan wat dierbaren achterlaten, denken we al snel aan herinneringen en spullen. Aan verhalen die steeds opnieuw worden verteld. Een ring. Een kast. Foto’s. Dingen die worden bewaard, verdeeld of doorgegeven.

Maar misschien geven dierbaren ons nog veel meer mee dan dat.

Mijn zielsverwant had zo’n uitspraak die helemaal bij hem hoorde. Als iemand hem vroeg hoe het met hem ging, antwoordde hij bloedserieus: “Ik heb PHPD.” Pas als de ander hem vreemd aankeek, legde hij uit dat het stond voor ‘Pijntje Hier, Pijntje Daar’. En dán begon hij hard te lachen.

En het gekke is: ik zeg het nu zelf ook regelmatig.

Dan is hij er weer ineens.

In mij.

Blijkbaar nemen we veel meer van elkaar mee dan we beseffen. Een lach. Een grapje. Een stopwoordje. Soms zelfs zo’n trekje waar we ons vroeger nog aan ergerden.

Misschien verspreidt de manier waarop wij met anderen omgaan zich veel verder dan we vermoeden. Iemand neemt iets van ons mee, draagt het verder en geeft het ongemerkt weer door.

Ik schonk mijn glas weer vol, nam een flinke slok water, zette het glas op het aanrecht en liet een flinke, ongegeneerde boer. Daarna die tevreden zucht.

Mijn oma.

Ik moest lachen.

... Over de kleine gewoontes, woorden en trekjes van dierbaren die ongemerkt in ons blijven voortleven. ...

Schrijver: Malika Elabboudi
5 september 2026

m_elabboudiicloud.com

Biografie van deze schrijver

herinneringen, dierbaren,

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4