Inloggen

biografie: V. Timber


Inzendingen van deze schrijver

7 resultaten.

Over de academische vrijheid

beschouwing
1,8 met 4 stemmen 1.014
De afgelopen tijd heeft er middels het universiteitsblaadje Folia een discussie plaatsgevonden over de academische vrijheid. Ook het satirische blaadje Propia Cures, dat door niemand wordt gelezen behalve door de redactieleden en wat inzenders voor prijsvragen waarmee je een redacteurzetel kan winnen (hoe narcistisch kan een simpel studentenblad zijn?) heeft zich ten langen leste gemengd in de discussie en de benauwde veste die ook door het leven gaat onder de naam van universiteit.
Beide partijen (hierbij laat ik de bijdrage van Propia Cures achterwege aangezien zij enkel op de man speelt) bestoken elkaar met leugens en vooroordelen en betichten de ander ervan hetzelfde te doen. Resultaat is dat beide partijen nog verder van elkaar komen te staan.

Willem Frederik Hermans (Niet uit kwaadaardigheid, blz.249) definieert de term academische vrijheid als volgt: ...

Monoloog tegen de literaire vertaling

beschouwing
1,8 met 5 stemmen 887
Op de middelbare school zat ik jaren achter elkaar met een jongen in de klas die de achternaam Abel Marein droeg. Als ik hem vroeg wat zijn achternaam betekende kon hij geen antwoord geven. “Wat betekent jouw achternaam?”, vroeg hij dan aan me. Dus ik legde uit wat naar mijn mening de filosofie achter mijn achternaam was. De filosofie achter de betekenis van mijn achternaam haalde ik toendertijd uit verhalen van mijn ouders. “Een eerlijke arbeidersnaam” volgens de schrijver van De Aanslag, maar dat wist ik toen nog niet.
Zijn achternaam betekende dus niets, althans niet op een manier die in het Nederlands kan worden uitgedrukt. Het is net als met een gedicht, als iemand me vraagt ‘wat bedoel je hiermee’, zeg ik keurig dat als ik dat kon vertellen, ik het niet als gedicht hoefde op te schrijven.
Vertalen is een lastige kwestie, en in sommige gevallen onvermijdelijk, maar in de meeste gevallen is het onmogelijk om een goede vertaling te maken en vaak is het ook nog onhandig. Bij het interpreteren van een (vertaald) gedicht bijvoorbeeld, kan je je afvragen wiens gedicht je aan het interpreteren bent: dat van de dichter of dat van de vertaler. Vaak zijn vertalers van literaire werken zelf ook literair actief (bijv. J.P.Rawie) en zij geven snel blijk van een indirecte interpretatie door middel van woordkeus, stijl, etc. In feite is iemand die zo’n vertaald gedicht wil interpreteren, dus bezig een interpretatie te interpreteren. Daarbij komt dat een gedicht een “vertaling”is van een impressie van een auteur, namelijk ontastbare gedachten naar woorden en witregels op papier.
Het voorgaande geldt ook voor proza, alleen is proza niet altijd een “vertaling”van een auteursimpressie. Wel kijk je bij de vertaling van een literair werk altijd naar een tweede versie van dat literaire werk. Alleen al daarom zouden we teksten in de originele “taal” moeten lezen. Met woordenboek indien nodig, dan is de lezer niet gebonden aan de interpretatie van de vertaler, maar kan hij zelf beslissen welke woorden hij op welke manier interpreteert....

Over een vergeetachtige zoon en zijn hardhorende moeder 2

verhaal
1,0 met 2 stemmen 742
Middag
Rupert liep een paar uur later in het park een middagwandeling te maken, toen hij een vrouw tegenkwam van zijn leeftijd die hij dacht vaag ergens van te kennen. "Hai Rupert", zei ze tegen hem. "Hoi, hoe gaat het?" vroeg hij. "Goed hoor, met jou ook?". "Beroerd", dacht Rupert, "ik voel me beroerd". "Perfect" zei hij, "jou zien maakt mijn dag weer goed". "Was dat nodig dan?" "Ja, mijn moeder beeldt zich weer eens in dat ze me niet kent, ik belde haar vandaag zoals afgesproken maar ze deed alsof ze me niet kende". "Oh, dat is niet leuk nee, ga je vanavond mee uit eten? dat hebben we lange tijd niet meer gedaan". "Goed, waar?" vroeg Rupert. "Wat een leuke hond heb je trouwens bij je", zei ze. "Hond?" zei Rupert, en keek naar beneden: inerdaad stond er een hond bij zijn voeten te kwispelen. Om niet te laten merken dat hij als de dood was voor honden, zei hij vlug tegen de vrouw dat hij nu weg moest en noemde de naam van een restaurant en een tijdstip, daarna rende hij weg.
***
"Wal leuk jullie weer eens op de koffie te hebben" zei Ruth tegen een bejaard echtpaar tegenover haar op de bank. Haar man zat in een grijze leunstoel, te slapen zo het scheen, en de kat sliep op zijn schoot. "Hoe gaat het met jullie de laatste tijd?" vroeg de vrouw aan Ruth. "Niet slecht", antwoordde Ruth, "alleen maken we ons de laatste tijd zoveel zorgen om onze zoon, Rupert". "Wat is er dan?" wilde de vrouw weten. "Hij zou vandaag bellen, maar heeft dat nog niet gedaan", zei Ruth zenuwachtig. "Misschien is hij bij Priscilla", opperde de oude man. "Priscilla?", Ruth reageerde geschokt, "Bert, hoor je dat?". Bert antwoordde niet. "Priscilla, wie is Priscilla?" vroeg Ruth. "Zijn vriendin, neem ik aan ", zei de vrouw, "en ons buurmeisje, Herman zit altijd naar haar te loeren als ze op haar balkon ligt te zonnebaden". Herman wilde hiertegen duidelijk bezwaar maken, maar hij kreeg de kans niet omdat Ruth en zijn vrouw hem de mond snoerden. "We zagen hem vanmiddag in het park toen we de hond uitlieten, die liep naar Rupert toe, waarop hij wegrende, waarschijnlijk was hij bang dat wij hem zouden zien, hij kent dat beest zo goed, hij is ermee opgegroeid". ...

Neerlands dagboek

verhaal
2,3 met 7 stemmen 1.573
13-Juni-2006.
De bel gaat een paar keer. Ik verwacht niemand, want ik ben alleen thuis met mijn zus. Als ik de deur heb geopend zie ik een vriendelijke man met een gigantische bos bloemen in de hand. "Wow", denk ik, "is dat voor mij?". "Een bloemetje", zegt de man alleen en overhandigt mij de bos die verleidelijke geuren uitstoot. Een bloemetje noemt ie dat, maar goed, ik ben te nieuwsgierig om me daar druk over te maken. Nu eerst kijken voor wie die bos bestemd is en van welke minnares ik ze heb gekregen.
'Voor Dr. R.A.Th. Gortzak' staat er op het kaartje, teleurgesteld draai ik me om. Mijn vader is 25 jaar tandarts. Mijn zus komt aangelopen en neemt de bos bloemen van me over.
Weer niets, maar mijn tijd komt nog wel. ...

Over een vergeetachtige zoon en zijn hardhorende moeder

verhaal
0,5 met 2 stemmen 526
Ochtend
De telefoon was al drie keer overgegaan. "Waarom neemt ze nou niet op", mompelde Rupert.
"Hallo?" sprak een vrouwenstem. "Ja, hallo, met je zoon", begon Rupert, "zeg heb je toevallig..."
"Pardon?" interrumpeerde hem de vrouwenstem. "Ik zei..." ging Rupert verder. ...

Literatuurgeschiedenis in de moderne letterkunde

verhaal
3,0 met 2 stemmen 864
Een tijdje geleden deed een net benoemde hoogleraar moderne letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam een opmerkelijke uitspraak. In een boek dat hij besprak bezoekt de hoofdpersoon de rechtzaak die was aangespannen tegen een schrijver die in die tijd actief was, omdat hij in een bepaalde passage het katholieke volksdeel zou hebben beledigd. Tot zover kon ik het verhaal uitstekend volgen, totdat het autonomie-beginsel om de hoek kwam kijken. Weliswaar in eerste instantie schuchter en voorzichtig, maar later ook een belangrijke bijrol opeisend in de redevoering.

Want de reden dat die uitspraak mijn aandacht trok was heel simpel: hij klopte niet. De schrijver zou tijdens de rechtszaak samen met zijn advocaat vrijspraak hebben bepleit op grond van het autonomie-beginsel, en zo zijn vrijgesproken door de rechter. De waarheid is echter dat deze schrijver, zoals hij bijna letterlijk in een brief aan zijn uitgever schrijft, nooit een verdediging heeft gevoerd en dat de officier van justitie hem zelf op grond van dat autonomie-beginsel heeft vrijgepleit en heeft ontslagen van rechtsvervolging.
...

Over voetbal, vandalisme en uitzettingesbeleid

verhaal
2,0 met 3 stemmen 1.034
Moslims die protesteren, een straatbeeld waar ze in Denemarken nu al zo'n beetje aan aan het wennen zijn en de andere landen hun "fout" beginnen te beseffen.
Maar wie gaat hier nu eigenlijk de fout in? Vuur valt niet met vuur te bestrijden, en op deze manier wakkert de vlam alleen maar aan. Door mensen tegen je in het harnas te jagen, krijg je geen medestanders die iets kunnen betekenen of je kunnen helpen het conflict op te lossen. En het is echt waar, met het in brand steken van ambassades en consulaten kom je niet nader tot de betrokken partij. Eigenlijk raak je zelfs verder van elkaar verwijderd aangezien alle vertegenwoordigers teruggaan naar het land van herkomst.
Nu zullen tegenstanders van wat ik hier schrijf wellicht aanvoeren dat de Deense kranten dan om diezelfde redenen die cartoons niet hadden moeten plaasten, maar dan verliezen ze een heel belangrijk feit uit het oog: namelijk dat die kranten geen steun zochten voor hun "zaak", het was toen niet zo serieus als het nu wordt genoemd. Wat begon als een onschuldige grap, eindigt nu helaas in bittere ernst. Want nu hebben de kranten wèl redenen om cartoons te maken over zoiets wat ontegenspreekbaar bespottelijk is. Het lijkt wel alsof de moslimlanden er een nationale sport van maken om zich beledigd te voelen, zeker met de wereldkampioenschappen die eraan komen. Aan die gekte doet Nederland ook ijverig mee, maar dan met een andere nationale sport namelijk het voetbal.
Over voetbal kan ik niets goeds zeggen, behalve dat het het integratiedebat weer aanwakkert. En zelfs dat is niet alleen maar positief te noemen. zo is het ronduit belachelijk te noemen dat iemand die al jaren in Nederland woont, werkt en belasting betaalt, gewoon het land uit kan worden gezet en een superovergewaardeerde arrogante kwal van een voetbalspeler gewoon in aanmerking zou moeten komen voor een versnelde inburgeringsprocedure, en dat allemaal voor een dom spelletje zoals voetbal. Op deze manier kan het niet gek zijn dat het niveau van Nederland daalt, want iedereen die zich serieus wil inzetten raken we kwijt, en iedereen van wie gezegd wordt, ik herhaal met nadruk het wordt gezegd, dat hij of zij een aanwinst is, is dat sowieso maar tijdelijk, een wereldkampieonschap duurt namelijk niet tot iemand's 65ste, nee dat duurt een aantal maanden. ...