Hartenkreten over muziek

'End of October' zingt Neil Young en hij vervolgt zijn lied met frasen en met een melodie die ik mij nauwelijks nog voor de geest kan halen. Maar eens, lang geleden, weerklonk dit lied voor ons, scholieren nog. We hadden onze boeken gekaft. Onze leraren hadden ons in september opnieuw verwelkomd; een nieuwe herfst was aangetreden. En Neil Young…

In de wondermooie kapel, die zich onverwacht bevindt te midden van de alledaagse en troosteloze bouwsels in het dorp, kwam lang geleden die uitzonderlijk verheven melodie van Harry Belafonte tot mij. Zij bestond uit die onvergetelijke aaneenrijging van klanken die mij ver uittilden boven het gewoel van de massa en boven de banale en misdadige laagte…

De Studiozaal van onze Schouwburg biedt vanuit haar brede vensters een riant uitzicht op de Schouwburgpromenade waar momenteel de sloop- en andere werkzaamheden aan de gang zijn en een witte, mechanische heftruck rondrijdt. De Studiozaal behoort naast de veel grotere zaal met de rode, pluchen stoelen, omringd door de cirkel van de hoge balkons tot…

De Spoorlaan in Tilburg kent een aaneenschakeling van panden van prominenten. Op huisnummer driehonderdzesenzestig is het pand van mijn huisarts. De wachtkamer op de eerste verdieping waarop de deuren van de spreekkamers van de diverse hulpverleners uitkomen heeft een carré-vorm. In een van deze kamers ontmoette ik de basgitarist die op de drempel…

Ik vaar op het ondeugdelijke en onbetrouwbare kompas van mijn wankele geheugen als ik mij vaag het lied uit dat verre jaar herinner en zachtjes, voor mij uit, in het luchtledige, de melodie herhaal en als een welhaast ongrijpbare vluchtige melodie probeer te zingen; ¨Listen to the ocean. Echos of a million seashells¨ Wanneer is het geweest?…

Niet ver van mijn ouderlijk huis bevond zich een klein parkje dat wij, heel toepasselijk, ons parkje noemden. Daar moet eens de kiosk gestaan hebben,zoals in die jaren mogelijk wel meer voorkwam Goddelijke en feestelijke klanken van orkesten en brassbands moeten weerklonken hebben in die contreien in ons kleine parkje dat toch bezwaarlijk kon wedijveren…

De fameuze naam van de wereldberoemde literator en componist die ten prooi is gevallen aan zijn geestverwarring en die deze tenslotte niet overwon is prominent vermeld op de flyer die we ontvingen ter gelegenheid van het concert. Schumann overbrugde de eeuw, behield repertoire en inspireerde troostte en bevleugelde tallozen met composities van hogere…

Het Cenakel, een voormalig klooster, begrensd door een idyllische tuin die zeer tot mijn verbeelding spreekt, gesitueerd in het zuiden van onze stad, rijst met zijn brede, monumentale gevel op in de nabijheid van de beide zwarte woontorens die men de Zwarte Madonna noemt en van de desolate, betreurenswaardige koopboulevard die geflankeerd wordt door…

Mijn goede vader - wiens favoriete dochter ik was - en die voor altijd rust, was muziekliefhebber. Eens wilde hij mij in vroeger tijd plezieren met een LP van Louis Armstrong. De jazz viel buiten zijn eigenlijke voorkeur en smaak maar bij uitzondering had hij de LP aangeschaft. Nu konden we samen in de achterkamer van het goede, oude ouderlijke huis…

Het is vanaf de bushalte in de Hoefstraat een klein eindje lopen naar de Houtstraat die als het ware in een enclave is gesitueerd, in een afzonderlijk deel van de stad, ingebed in een grijze, sombere buurt waar de arbeidershuizen zich eentonig aaneenrijgen, slechts onderbroken door een cafetaria. Hier woont een meneer, die als uitzonderlijke liefhebberij…

Onze eventuele of momentane, dan wel incidentele liefdesgevoelens die aan het tanen of aan het afsterven waren dan wel opleefden vonden zeker herkenning onder de klanken van het wel vijftig-koppige orkest genaamd "Die Walddrum-Musikanten" dat op die herfstmiddag allerminst voor de eerste keer optrad bij "De Druiventros" in Berkel-Enschot. Een…

Al lange tijd wachtte ik in de hal bij ons station, sinds jaar en dag overkoepeld door ons befaamde ¨kroepoekdak¨ tot de allerliefste volgens afspraak zou arriveren. In de hal staan houten banken en is het een va-et-vient van velen, gehaast op weg naar hun trein, dan wel terugkerend van een recente reis. En wonderlijk genoeg staat daar ook een…

En zo schonk Hij, degene die over mij waakte, mijn beschermer en weldoener, aan wiens zijde ik eens jong was, mij in lang vervlogen tijd eens de radio, zijn meest kostbare en dierbare bezit. Hij wilde zo graag en wenste zozeer dat ik, zijn favoriete en geliefde dochter, zou genieten van de muziek waarvan hijzelf zozeer hield en die hem dermate troostte…

In de immense, langgerekte ziekenzaal met het hoge plafond (een zaal die tot de verbeelding sprak en die reminiscenties opriep aan zalen in ziekenhuizen, krankzinnigeninrichtingen en lazaretten) stonden de witte bedden als in slagorde opgesteld. Er weerklonk een lied dat over de hoofden schalde van de weerloze, onschuldige en zeer kwetsbare gedupeerden…

Terwijl mijn leven zich met razende vaart had voortgespoed langs een duister, onherleidbaar parcours had mevrouw altijd de witte villa, een van de villa´s die de drukke Bosscheweg flankeren, bewoond. Altijd was ik onwetend geweest omtrent haar wellicht eveneens heilloze en desastreuze leven dat zij nog altijd alleen in het grote huis met de vele kamers…

In dat lang vergeten jaar, toen ik sinds enige tijd de brugklas bezocht, trad ik eveneens voor het eerst aan onder de hoge coulissen van de plaatselijke schouwburg die een formidabele, onuitwisbare indruk maakten op het twaalfjarige kind dat ik nog was. De opvoering van de moderne opera, getiteld "The Astronaut" zou gaan plaatsvinden en wij, scholieren…

Onze lagere school was gehuisvest in een laag, houten gebouw waar de planken overheen lagen als de schubben van een vis. Zij werd omringd door bouwsels zoals daar waren de kerk en de gymzaal en door het langwerpige gebouw van het patronaat. We waren nog tieners en de puberteit stormde aan. We droegen mini-rokken en kniekousen en in het patronaat…

Op het toegangsbewijs staat de naam van de bekende zangeres vermeld alsmede het nummer en de rij van mijn plaats op het frontbalkon van het theater. Ik haast me op een regenachtige avond de belofte te laten inlossen die dit stukje papier schijnt in te houden, in afwachting (maar ten onrechte) van een repertoire van poëtische en dromerige 'luisterliedjes…

In mijn achterkamertje, verstopt en onttrokken aan het oog, stond sinds jaar en dag de platenkoffer, herinnering aan en erfstuk van mijn vader. Op een dag heb ik deze te voorschijn gehaald en geopend; de kartonnen vakken die de waaier van haar innerlijk vormen, bevatten de kleurige, glanzende platenhoezen met romantische afbeeldingen van de Rijn, kastelen…

Hoog boven de uitgestrekte dodenakker, in Goirle, bevinden zich de uitzonderlijk demonisch aandoende stenen gestalten van de gekruisigde Christus met aan weerszijden twee andere figuren. Vlakbij treft men het Jan van Besouwhuis aan, waar cultuur, muziek en literatuur zegevieren. Op een zondag in november was een ruim publiek komen opdagen voor…

De zwarte torens van de flats die men in de volksmond de benaming "De zwarte Madonna" heeft toebedeeld, rijzen hoog op aan de zuidrand van onze stad. Vlakbij ligt het Cenakel, een oud klooster, fantastisch gerestaureerd, waar we vandaag een concert hebben bijgewoond. Op het programma, uitgevoerd door een trio van een dame en twee heren, stonden…

Tijdens mijn heenreis naar het Cenakel - een monumentaal gebouw, dat in vroeger tijd tot klooster gediend heeft aan de zuidkant van de stad, omringd door een keurig aangelegde tuin die een parkachtige indruk maakt - ontmoet ik in de bus een tachtigjarige Molukse mevrouw, wier gezicht nog altijd een afspiegeling draagt van vroegere schoonheid. Als tijdverdrijf…

Het was in die vroege jaren dat Doris Day haar successen vierde. In de vierkante kamer op de eerste verdieping, de entourage van mijn eerste zes levensjaren, weerklonk uit de radio de stem van de gevierde en populaire zangeres: "Que sera, sera, whatever will be, will be, the future is not ours to see, que sera sera". Mijn leven nam een aanvang en…

Een hartelijk welkom bij "De Symfonie"? Wijkcentrum "De Symfonie" bevindt zich enigszins afzijdig in onze wijk Tilburg Noord, wat afgezonderd van de overige bebouwing die geen schoonheidsprijs verdient. Een tekst op de gevel verwelkomt de bezoekers. Aan het eind van een lange gang herbergt het gebouw een theaterzaal waar vandaag een uitvoering…

Vaak passeer ik met de bus van "Arriva" nog altijd de Professor Cobbenhagenlaan in Tilburg en het lage gebouw van Studentenkerk "Maranatha" waar tegenwoordig "voor de deur" een soort klokkentoren prijkt. Een vriendelijke vrouwenstem kondigt steevast in onze bussen de haltes aan en ze waarschuwt dat we onze kaarten moeten gebruiken bij het uitstappen…

De piano, die altijd altijd haar schamele en onzalige, ronduit armoedige behuizingen had gesierd, vormde het stoffelijke bewijs van haar enige en prominente talent, geschonken door de liefhebbende ouders aan hun "zorgenkind". Ten afscheid van mij, haar levenslange vriendin, speelde zij eens nog "Abschied vom Klavier" voor mij, maar door grenzeloze…

De mannen- en vrouwenstemmen hebben zich verenigd in het koor dat op gezag van de gigant en het genie Mendelssohn de jammerklacht "Kyrie Eleison" ten hemel heft: Grieks voor "Heer heb medelijden". De larmoyante klacht is gericht aan de onbekende God die de wereld heeft achtergelaten in diepe ellende, leed en vertwijfeling. De wereld en de natuur…

In de Veemarktstraat vindt men een klein halletje waarin het stenen beeld van de heilige Vincentius á Paulo met het kindje op de arm opgesteld is dat als het ware waakt over de kooplustige bezoekers bij de toegang tot de Vincent Shop. Ik drentel daar ogenschijnlijk belangstellend maar in feite onverschillig rond tot mijn blik valt op twee kleurige…

In een achterkamertje van mijn huis staan de platenkoffers, eens het meest dierbare bezit van mijn vader, te verstoffen. In de vakken van hun harmonicavormige innerlijk bevatten zij nog altijd de LP's met de kleurrijke hoezen waarop de bonte afbeeldingen, vaak van taferelen uit vervlogen tijden. En zo herinner ik mij de zaterdagmiddagen met Hem. Als…

In de wijk "Fatima" in Tilburg Zuid verstreken tien van mijn jeugdjaren. De parallelle straten, genoemd naar wethouders van onze stad, herbergden ook ons arbeidershuisje in de Wethouder van Roesselstraat. Smalle gangen, aan weerszijden uitmondend in een ronde poort, scheidden de straten van elkaar. Vanuit ons tuintje hadden we het uitzicht op het…