Autobiografieen over vriendschap

De zon deed af en toe een dutje achter wolken, maar met temperaturen van rond de twintig graden bleef het een beetje zomer. “Bjarne zet jij de vuilniszak even buiten. Het is maandagavond!” Het was geen vraag. Het was een bevel. Trots sjouwde Bjarne de overvolle vuilniszak naar de straat. “Ik ga zo even weg Emma. De cassettetape van de Beatles terug…

“Ja Berend, ik heb die cassettetape van de Beatles boven in mijn kamer liggen. Ik heb er vaak naar geluisterd. Ik zal het je binnenkort terugkomen brengen!” Bjarne voelde zich een beetje schuldig omdat Berend hem door de telefoon had verteld dat hij die cassettetape miste in zijn bescheiden muziekverzameling. Ze spraken elkaar nog regelmatig door de…

De warmende zon liet de feestvierende zomer niet in de steek in de studentenstad Utrecht. Het leven liet een glimlach zien aan Bjarne, die dikwijls zomerse kleren droeg en genoot van zijn vrijheid als gangmaker op feesten. Er werd getoeterd in de nette straat waar het herenhuis van Emma Petronella zich bevond. Een oude bekende kwam het geliefde nachtkastje…

Het was tegen het einde van de sombere januarimaand van 2019 toen de vriendschap tussen Bjarne en de economiestudent een bijzondere wending kreeg omdat Bjarne via een groepje oude koeien in de sloot het onderwerp had gebracht op het roofdier de tijger. Al vijf maanden kenden de twee mannen elkaar inmiddels van de datingsite. En steeds was er sprake…

Het was een mooie avond geweest met Ella Fiona. We hadden samen naar het populaire televisieprogramma ‘The Voice of Holland’ gekeken en Ella Fiona had het programma van deskundig commentaar voorzien. Ze vond het leuk om al tijdens het zingen proberen te raden wat de jury die uit coaches bestond zou gaan zeggen. Het was fijn om te zien dat Anouk af…

Het knetterde in mijn hoofd in de meidagen na het songfestival. Ik had mijn gal op het bordje van het blonde kipje van woonbegeleiding gespuwd, maar zij bleef koel en gewillig en deed waarvoor ze gekomen was, me helpen naar een maatje te zoeken voor de dierentuin die ik al geruime tijd niet meer had bezocht. De dag erna brak er opnieuw een onweer los…

“Ze stuurden zo'n jong blond vrouwtje op me af, strak in de jeans, want dat was mode in de lente van het zingende hart, en ze hielden totaal geen rekening met mijn overspannen libido, zo sappig was ze gekleed, ze zouden ze voortaan beter in een boerka kunnen sturen”, overdacht ik, maar ik begreep onmiddellijk dat het een psychologische dwaling was…

Precisiebombardementen, dat was het toverwoord in die tijd. Alsof er zoiets als een schone oorlog bestond. Alsof er in een oorlog niet altijd onschuldige slachtoffers vielen. Ik had al moeite om het huis van mijn knappe hospita schoon te houden, het was veel te groot voor een jongeman en een kater, maar ik had het haar beloofd in ruil voor een korting…

Lange tijd had ik gedacht dat ik het spoor bijster was, ik had neurotische klachten en zocht een uitweg in het uitgaansleven. Ik kwam daar dikwijls Peter tegen en dan wisselden we wat woorden uit om onze platonische vriendschap op peil te houden. Hij was zo'n beetje de enige die mijn warrige gedachten kon volgen. Ik begon me steeds vaker af te vragen…

De dagen na mijn aanvaring met mijn hospita over mijn, volgens haar, povere dichtkunst kreeg ik spijt dat ik mijn gedichtenschrift had vernietigd. Ik had zoveel aandacht voor haar leven gehad, maar aandacht voor hetgeen waar ik me mee bezighield had ze niet. Dat kon ze niet opbrengen in haar haastige leven van glitter en roem. Ik begon er steeds meer…

Het telefoongesprek met mijn hospita die mij vanuit Amerika had gebeld, duurde niet lang.  Ze bleef voorlopig bij haar schatrijke minnaar in Amerika, ik hoefde geen huur meer te betalen als ik voor Frits wilde blijven zorgen en op het huis wilde passen. Het leek me geen slechte deal, maar het spookte in mijn hoofd dat dit wel een heel vreemde gang…