Alle inzendingen

Op de grens van wind en water Bewegende wimpels, streep in de lucht Klotsend het kluiswater en aan de einder Wieken de tweetakt vleugels voort Op de grens van warmte en regen Wenkt de wal vol ongeduld Aan groen uitgeslagen touwen Trekt de patrijspoort en de mast Twee identieke zwart-gele...

mijn hart, een zee vol tranen ik zwem in mijn verdriet ooit zo gelukkig samen totdat jij mij verliet nu ben jij bij die ander en ik hier heel alleen ooit vonden wij elkaar maar jij ging van me heen alles hier is erg duister er is niets meer wat ik hoor het is je naam die ik fluister m...

Zo scherp als de arend te kunnen zien is slechts dán nuttig, wanneer men weet wat men zoekt.

Onze premier heeft kamerbreed gepleit Voor terugkeer van de oude handelsgeest Waardoor wij zo succesvol zijn geweest En van de VOC-mentaliteit. Hij wil de Gouden Eeuw dus doen herleven Toen Nederlanders slavenhandel dreven.

Ik heb een kaarsje aangestoken, je bent ver weg gegaan. Ik heb naast je bed gezeten, en mijn ogen dicht gedaan. Ik taste in het duister, zoekend naar jou hand. In mijn hoofd gefluister, hij is nu in Gods land. Ik deed mijn ogen open, en zag jou bed weer staan. Ik voelde tranen lopen, ...

Nog even dan sluiten we je witte kist ik wil en kan dit niet nog even dan hullen we in dikke mist door tranen en intens verdriet Nooit meer boekje lezen nooit je lach meer horen nooit meer samen wezen we hebben je verloren nooit meer in een lekker bad nooit meer samen in de regen al...

waarom ben ik niet naar Parijs gegaan met op m'n rug een tas vol jongensdromen in plaats daarvan heb ik m'n tijd verdaan maar in m'n jeugd was ik niet zo spontaan ach, had ik maar gewoon de trein genomen waarom ben ik niet naar Parijs gegaan het neemt geen keer, al is het níet gedaan ter...

je was afwachtend geïnteresseerd in wat ik te vertellen had woorden waren welkom je veegde ze niet zo van tafel af en deed vaak heel verrast voorzichtig vlocht ik mijn verhaal met reepjes mooie zinnen de kleur was prettig en de geur vertrouwd aan de inhoud zouden we beginnen geb...

Slaat opgejaagd door de wind de zee wild golvend zich ogenschijnlijk te pletter op rotsachtige kusten of zuigt het alle richtingen stromend stukken land op staat dit in géén verhouding met wat het tot op de dag van vandaag heeft gegeven Want waar het voor kort niet mogelijk sch...

Als alles voor de wind gaat Dan hoeft geen vogel er tegenin te vliegen Als alles voor de wind gaat Heb ik niets meer te verliezen Geen zorgen, niet morgen maar vandaag Is de dag van mijn dromen Laat ik alles uitkomen Als alles voor de wind gaat

Ik heb mijn tanden in je gezet Even doorbijten zeiden ze Maar je was helemaal niet zuur! Pittig van binnen Stevig van buiten Je treurige resten liggen intussen Bruin te verteren Pittig ben je Nog steeds Ik heb even gezocht naar de klepel maar vond hem niet Een schrale troost:...

Het sluwe sissende zeeschuim kronkelt als een blote wellustige slang over het zacht welvend gebruinde lijf de dorstige jonge maagd laaft zich aan het geile gif tegen beter weten in

Op de schaduw leven, voorbij de stappen die onze dromen najagen. Het lichaam verzwijgen. Tot tien tellen (in stilte) en dan tot honderd schreeuwen. Je naam schrijven in gedachten en dan voor eeuwig ronddolen. IJsberen maken hun rondjes steeds klei- ner. Hoe dicht komen we bij ons ...

Dan – wie is hij, die ginds, van elk vergeten, In mijmering verloren, neergezeten, De stilte smaakt der zwijgende natuur? Ten Kate Sakkerloot! hoe jeukt mijn maag! In geen zes kwartier gegeten. Schrale tijden. Vlooienbeten. Kwade jongens. Beestenplaag. Altijd vasten. Duivels mager. Me...

Ik zit gevangen in een wereld die niet de mijne is. Ik zie de sleutels niet die me kunnen bevrijden uit mezelf. Ze vallen rondom maar ik grijp ze niet waarom niet ? Ik weet niet hoe het moet Weet ik het niet of.. durf ik niet. Zwaar als van steen zijn mijn vleugels. traag open...

Onverwacht zo in de stad kruis ik je weg en roep je Je kijkt me aan en ...

wanneer een gedicht opent als raakte het de hemel in een zucht en met rood doorweven treur dan niet om herfst of wind die aan de winter tast sluier schaduwen met stemmen van de zee of laat rozen zweven, in het zonlicht spiegelen u hebt immers uw zielenkracht gevonden omhoog, omlaag, ...

De stad slaapt. Alles is rustig. Een rat met zachte vacht vlucht voor het schijnsel van de nachtwacht. In alkoven snurken burgers. Langzaam draait de aarde rond: blauwe bol, open riool, vergaarbak van gerochel, kanker en vulkanen. Vrede op het plein. Niets beweegt. Een oude straathond sper...

er buigt zich een grote statige eik mijn kant op, alsof hij mij begroet me omarmt met zijn takken zoals een mens dat doet hij laat wat bladeren vallen als grote druppels verdriet zij raken de vochtige najaarsgrond net als mijn tranen, die niemand ziet het lijkt of hij mijn eenzaamheid vo...

achter de woorden kan ik huilen zoeken tranen een gezicht achter de tranen kan ik schuilen vinden woorden een gedicht zonder zakdoek wil ik huilen wordt misschien de schrille schreeuw gehoord worden tranen voor ze stromen niet in stil verdriet gesmoord

Wie een cataloog wil maken van monsters, hoeft slechts in woorden te fotograferen wat de nacht de slaperige zielen brengt die niet kunnen slapen.

hij heeft haar in het bos genomen gewoon omdat hij daar zin in had haar haar maagdelijkheid ontnomen ergens midden op een lang smal pad ze was echt in alle staten sloeg verwoed om zich heen haar schreeuwen mocht niet baten want ze was hier heel alleen hij ontdeed haar van haar kleren be...

de oude man legt een pen in de palm van mijn hand en ik schrijf alles is meer dan ik kon aanzien meer hoorde ik alles waar het om gaat ik ken de gezichten van vrienden proefde liefde volop de vrouwen voel wie ik was zonder letter te raken het geschreven woord komt altijd te laat

We zullen je met een glimlach herinneren op vele momenten van de dag, 's morgens bij het smeren van een biscuitje, 's middags een biscuitje bij de koffie én om 6 uur als iemand nieuwsgierig vraagt wat we vanavond eten, want dan is het antwoord “husse met je neus ertussen”. Ja zelfs 's avo...

Gelijk men kakkerlakken ziet (die men ook later in de taartvorm vindt), zo kan men reageren op wat de wandklok toont. Niet op de uren die in muren dringen van woonst of werkvertrek. Maar op de uren die, van de wijzers afgespat, verdwijnen en verdwenen zijn, hoewel ze in glitterpakken op het ...

zijn lach stak me aan ik brandde als een lucifer de kop verlichtte opvlammend mijn lijf je ogen smeulden in mijn rookloos gloeien naast de asbak lag ik opgebrand

In fijne druppeltjes hangt het licht over de ochtend gedempt ruisen de velden herten aarzelen alvorens het donker van het bos te verlaten. Met een schok komen braamstruiken tot leven: een fazant vliegt op, de herten draaien hun spiegels naar de waterige zon.

De Franse dokter opereert in duikvlucht en leert zo een techniek die mettertijd zijn vruchten afwerpt bij zwaarlijvigheid: gewichtloosheid als middel tegen vetzucht. Zo neemt de dokter straks een ferme duik in de zachte vetlaag rond mijn buik.

Terwijl voor heel even de najaarszon nog naprikt vingertop ik tergend langzaam je ietwat lichtrood gebrande huid tot een herfstig kippenvel Verwarren mijn vingers gekloofd door de jaren door jouw door de zon belichte haren Knisperen lippen door hernieuwde hartstocht terwijl beider o...