Alle inzendingen

Dit is deel 3 van 3 delen van het essay dat ik heb ingestuurd voor de Kant Essayprijsvraag uitgeschreven door Filosofie Magazine. 1 De prijs van de verkoop 2 De kracht van suggestie 3 Beschaving 4 Economische slaven 5 Cultuuromslag 6 De echte zomer Cultuuromslag De samenleving is aan e...

Als leraar, zeer met kinderen begaan, ben ik degeen die voor de jeugd doorlopend een venster naar de wereld voor ze opent waarin zo’n kind z’n vleugels uit kan slaan. Ach, soms moet je wel streng zijn of wat vitten, je wil gewoon niet dat ze blijven zitten.

De zon staat hoog een vlakte strekt zich uit in kilometers niets pijnlijke voeten stappen dapper vooruit in hun zoektocht naar water dieren mekkeren hun monotome geluid en grote bellen rinkelen een kommetje melk haar enige maaltijd die dag toch verschijnt een lach

Ik hou van mij dat hoor je nooit zingen Ik hou van mij wordt nooit gezegd of geschreven Altijd over die ander en die ander z'n dingen Nu hou ik van mij en dat ga ik beleven Ik hou van mij want ik ben te vertrouwen Ik hou van mij want van mij kan ik op aan Ik hou van mij en daar wil ik op bo...

We kijken allen van binnenuit naar buiten Zetten ons oordeel af Door met kracht de deur te sluiten Kijken door andermans ogen volgt niet door een straf Vind rust voor je woede gaat uiten Door geweten versterkt vergeven, is niet laf Wens niet te ontvangen wat je de ander gaf Er komt een dag ...

Het blijft zich vertonen de herinnering van jouw intens warme hartstocht hernieuwde beleving er opnieuw mogen zijn het vult mijn dromen de dromen mijn illusie maar bent niet meer het meisje wat ik toen kende een zinsbegoocheling utopie jij hebt zelf een gezin maar die z...

Je aan de regels houden, op het zebrapad lopen, ernaast kan ook, luisteren naar goede raad, op tijd thuis zijn later kan toch ook? Goede cijfers halen, naar school gaan, spijbelen is toch geweldig? Van de drank afblijven, ’t wordt overal gepromoot, roken erbij, waarom zou je het r...

Blaadjes vallen nu één voor één, vogels fluiten weer minder vrolijk

Tenslotte liet mijn uitgever mij weten dat hij de ruimte die ze in de kelder innamen zelf nodig had. Dus moesten ze allemaal naar mij gestuurd worden. En vandaag kwamen ze per bode aan, een hele wagen vol, zevenhonderdenzes stuks, overgebleven uit een oplage van duizend. Vier jaar geleden verpli...

Het besef drong tot ons door dat wat al jaren één was is geworden als een 2-persoonsbed met voor ieder een eigen matras Jij was Oost en ik was West een Wiedergutmachung ten spijt het is onontkoombaar dat het eind van de Anschluss is geworden tot een feit We hebben elkaar gesproken en g...

Een bloem, een bij, tussen muren, een kind dat huppelt zo vrij elke dag, een uur of twee keer rond een cel want Nederland raakt en past op de kleintjes Gemanipuleerd bedacht gebracht de vorige eeuw een vijand als Rus in de keuken ligt het vandaag de dag als Moslim onder he...

Toen Hongarije nog oud was, en Victor Vandewiele doodviel op zijn veld, en Charles Declercq de ene na de andere sigaret zonder filter onbekommerd oprookte, toen woonde ik in een doodlopende straat en waande ik me een Oude Hein met een lamp die mensen hielp om niet in putten te vallen. Er ware...

ach wat de liefde vertel mij niks of zeg mij wat in Barry's jordaanse nachtcafé van de rauwe versier boem boem muziek de flipperkast van je-weet-wel de miljonaire alles in de fruitkast tot de laatste cent we gingen naar die zweefteef vier hoog boven ramses steeds aan de neurie hikken...

Haar benen trappen afscheid langs me heen. Een mokerhamer in een stroom mimiek sloopt de dramatiek uit mijn vertoning. Ze speelt een stevig potje monogame. De deur slaat terug in mijn gewaar. (een momentje hemel op aarde) Ik hoop op blijvende schade roept ze of in ieder geval iets met blijv...

Ik ben gewoon in loondienst en het visitekaartje van RTL dus ik heb me te gedragen, klaar.

je ontkleedde je gedachte voor gedachte ik ontleedde woorden en gevoel ik schrok toen je naakt jezelf als waarheid aan me gaf ontbloot van alle pijn zag ik je jeugd je baby zijn na moeders schoot zag kapotte dagen de jaren pijn waarin je liefde niet meer kon verdragen sam...

Tussen het venster en de donkre wand een eenzaam man, een kruisbeeld in de hand. zijn hart wordt stil en bovenwerelds wit: het hoort hoe hij in duizend angsten bidt. en het ivoren Lichaam van de Man tussen twee zwarte kruisen wordt een vlam, die het beslagen duister diep doorlicht:...

als dit leven niet genoeg is vergeven van aardse dingen kwijn ik weg naar meer verlang ik extase en liefde naaktheid en genot dit alles alleen wat ik wil verlang

rijdend met de wagen gekomen op het punt waar doorrijden de dood verleidt aarzelt zij om te vertragen ? ze mindert snelheid, elke keer verjaagt de schimmen bij haar graf om wie ze bij momenten niets of minder geeft maar anderzijds zijn zij de reden dat ze leeft ze slaat linksaf of re...

Jij sneed een fluitje uit het kruid weet je nog, ik blies op gras teder kuste je mijn meisjeshuid hoe simpel toen gelukkig was laten wij vandaag hand in hand ons wijsje opnieuw beleven dan spiegelen we bij de waterkant het beeld dat ons ooit is gegeven

de woorden galmen in het rond verzamelen zich tot akkoorden tot verstand, tot houding verstandhouding eindstation van een trein vol mensen die zich dichter weten bij het leven en de dood die daarbij hoort, lacht om de onwetendheid van zovelen die geeneens de letter volgen van hun eigen g...

de beklaagdenbank torst het gewicht van de leugen zoekt naar de waarheid die niemand gelooft verzaakt aan het recht dat ooit is ontkomen als zeemzoet gesmeek dat zweepslagen werd en kraakt in haar voegen door pleidooien vol haat die woord tegen woord nog wonden slaan waar enkel bew...

Iemand die zijn gezicht niet laat zien, heeft mede daardoor geen lijnen in zijn gezicht. Zijn lichaamshouding heeft een hoge mate van kinderlijkheid. Denk aan hoe hij ooit als een glunderend schooljongetje naast Bush stond. Straalt geen leiderschap uit, meer iemand die meedrijft op de gebeurtenissen...

Eigenlijk wisten wij dit wel; dit blaffen Van hem, het had geen zin, hij zou Vergeefs waken over huis en haard. Een blik zo trouw, maar wat voor een Trouw; achter de stok aan, rollebollend In het zand, nooit meer terugkomen, Ook nu niet, als je zegt; Blijf, ik had dit niet zo bedoel...

Reeds schemert vaag het ochtendgloren als ik mijn schreden huiswaarts richt. Een nieuwe dag is weer geboren - vermoeidheid tekent mijn gezicht. Aarz’lend komt de natuur tot leven tussen het asfalt en ’t beton. De merels zingen: ''wacht nog even, nog even maar, dan komt de zon''. ...

Soms kom ik even bij je staan huilen kan er ongestoord rijen stenen rijen benen Soms kan ik niet bij je vandaan heb je me misschien gehoord? rijen mensen rijen wensen Soms kan ik je nog niet laten gaan zoveel ongedaan en onverwoord rijen namen rijen samen?

zo op het oog schat men haar benen even lang, links en rechts als haar armen eveneens wordt beweerd dat haar borsten loodrecht op de horizon staan, wat onnatuurlijk is, gezien de zwaartekracht de jubel van tenen en het kriebelen van vleugels in plaats van haren op de rug hij weet dat...

een vrouw bij de Deka keek me geheimzinnig aan ze vroeg "kan ik u helpen" en kwam dicht bij me staan een glimlach sierde haar lippen diepe ondeugd haar ogen "ik draag veel geheimen" zei ze voorover gebogen ik deed een stap opzij dat is ook lekker personeel ja, ze zag er lekker uit ...

‘Ik wil met je dansen.’ ‘Wanneer?’ ‘Wat dacht je van nu meteen!’ ‘Hoe had je jezelf dat dan voorgesteld? Ik heb je nog nooit ontmoet.’ ‘Ik wil gewoon met je dansen.’ ‘Oh. Heb je ooit een cursus gevolgd of zo?’ ‘Nee, dat niet.’ ‘Kun je wel dansen dan?’ ‘Hoopt...

Weg met pixels, projectietoestellen! Was ik maar aan de andere kant van de evenaar. Zou mijn kompas zich vanzelf naar de zuidpool richten. Zuidpool: die van de pinguïn, vogel in duikerpak die het eigen lichaam als slee gebruikt om over de hard geworden winter te glijden. Vogel die lieve...