Alle inzendingen

onder de doden zocht ik hen van naam die op het veld hun eind' hadden gevonden ik stapte over lijken, zag hun wonden ze lagen daar, in plassen bloed, tesaam ik moest de moeders troosten die hun kraam- bedden vergeefs bestegen, kindermonden de borst gegeven hadden, ze bestonden niet meer, de...

we hebben je bezocht een graf zoals zovele het kruis iets groter dan normaal centen konden ons niet schelen zon staat hoog vogels fluiten zomer en weer is er ik de kou die ik altijd voel bij jou we droomden over gisteren hoopten steeds op morgen jij zag leven als een feest ik ben e...

de winkels weer vredig Unter den Linden de Bundestag rijk gevest onder glazen koepels ‘t IJzeren Gordijn in roeden en botte knekels als restant in ’t Mauermuseum te vinden Reichstagsgebäude eerst gründlich ingepakt door Christo alles onder groot geel zeil verstopt binnen intussen sc...

Op die amberkleurige rots zonder enig respijt beschreef ik er met krijt mijn pasverworven trots Verwacht maar 't kwam toch plots ik die nu m'n eigen leven leid heb me nu bevrijd van haar zogenaamde gave Gods Nu slapen w'in aparte bedden omwille van die relatie maar je kan er om wedd...

De woorden vallen vergeefs zwarte moeder aarde toe er kiemt niets er welt niets er groeit niets er bloeit niets er kwelt slechts de klei die ondoordringbaar klit. De zin in iets verbleekt in het zicht van barre jaren die me verweren zonder spijt. De kou van de hemelnacht verbindt miljard...

Eenmaal geplaatst op de rotonde van het leven bepalen wij de snelheid en of wij voorrang geven. Op deze rotonde van het leven draaien wij voortdurend rond tot het moment dat wij deze verlaten, alsof ze nooit bestond.

Haar hakken lijken de hele stad te ontwaken iedere stap op keien vele malen ouder dan haar leven het irriteert omdat zij juist nu stilte wilde maar ze kan niet blijven staan of blootsvoets verder lopen tot hij haar gedachten in zijn handen tilde zij wilde vluchten maar als verwonde liefde...

Nu moet ik haar gaan vragen - O welk een bange dag! Doe God! mijn wensen slagen - Verschoon mij van die slag! Uw grootheid zal ik eren, In aller eeuwigheid. Mocht ik met haar verkeren In deugd en eerbaarheid. Ik voel mijn boezem prangen Door bange twijfelmoed- Doch rein is mijn verlang...

De ontluchting van je lichaam zit in je verstand, weet je die niet te gebruiken, dan blijkt het een onblusbare brand. Als druk een vat, dat vrijkomt na het openen van het ventiel, Dan vrijkomt het onderste van je ziel. Spanning en druk van de levensloop, lijkend op een niet te ontrafelen kno...

de oorlog verklaard - nu eerst een hazenslaapje in foetushouding

Ik zag een volmaakt gezicht Geschapen in de wolken Met een lach van satijn En fluwelen lippen Ik zag sterren stralen Als ogen die fonkelen in de nacht En ik aanschouwde je blik Genoot van de intense pracht Het was maar een moment Ik dacht enkel even aan jou En tijd had rust ge...

In een ver land je vaderland familie, bloedverwant een stem te horen tranen stromen is het van vreugde nee, even van verdriet omdat je haar hoort omdat je haar niet ziet Een schouder bood ik je aan armen om je heengeslagen delen, laat maar gaan een diepe zucht weer een traan 't is mo...

Proberen om mijn gedachte te vangen, in een wolk van holle woorden. Bevroren door een adem van ijs. Onvergankelijk. Bestolen van brandstof, verloren zij betekenis. Verdampte inhoud. Weggeblazen. Fragmenten keren terug, gebroken maar welkom. Voorzichtig hergebruikt voor het zwaard van...

In een grillig verloop, via hoogst ongewisse wegen, ontrolt het leven zich, in vele actes en iets minder delen als een toneelstuk waarin je wel een rol moet spelen, ongeacht het talent dat je van huis hebt meegekregen. Even is er applaus, dan slaat het noodlot toe, een vreselijke wending en d...

De kleine keeper in het grote doel was reeds 9 maal verslagen achter hem hoorde hij het gejoel het was meer dan hij kon verdragen. De bal was hard en glad al 9 maal ging hij naar het net en niemand die wist dat hij in stilte bad o, heer, lag ik maar in bed. De kleine keeper in het grote ...

verbeten vlucht ik weg weg van het vertrouwde op zoek naar horizon wars van bekend en eigen alsof duiken in het onbekende diepe van een vreemde zee een zelfverloochening kan zijn bijna verdrink ik in het ritme van een vreemd volk tot ik mezelf weer ontmoet in een geluid van thuis

Vaak trokken wij met onze roversbende op woensdagmiddagen de polder in; kruistochten naar het eeuwig onbekende, achter de dijk, achter de grijze kim - Wij droegen touwen, riemen, houten sabels, bouwden een fort van klei en zoden gras; geloofden grif de vlot verzonnen fabels over een vijand...

Soms voel ik mij zo leeggehaald, zo uitgestrooid en weggegeven... De akkers liggen maagdelijk - geen spoor meer van het leven dat eens in al zijn weelde blonk terwijl de zon scheen in de morgen. Ook nu blinkt licht, al is het vaal, gekleurd door 't brandglas van de zorgen. Mijn gang ver...

ik zie je steeds verschijnen in een lach een oogopslag treed heel zachtjes naderbij een uitgestoken hand die slechts mijn woorden vangt als ik je raak vervaagt het beeld, mijn droom heeft weer eens nu gespeeld in lang verwachten toch ben ik nooit teleurgesteld want in de verte...

Het verre oosten daar, ja daar hakt men handen af voor een appel en ei worden wulpse vrouwen genoten van valse zender tot bloedens toe gestenigd gedood Hier, in ons kikkerlandje worden invaliden door snotneuzen van hun dierbaarste bezit beroofd bijna onthoofd door nagesmete...

Er wordt gesproken over Haags gedoe De voorzitter uit daarop zijn kritiek En dient de kamerleden van repliek: Vertellen wat er fout zit is taboe Maar om daar nou zo over te gaan huilen Dat is toch ook gewoon ‘het nest bevuilen?’

Zoek ik het water op geborgen in haar schoot dan wordt het licht -een zinnelijk genot - en alles komt tot leven.

Ze heeft haar eigen trots en wenst van niemand steuntoelagen, hoeft niet over drempels gedragen; heeft geen schulden af te lossen. Ze lijkt me te willen belagen, in staat me mentaal af te rossen als ik beschaafder uit wil dossen. Ik mag haar niet anders behagen. Ik duik voor haar in riet...

Waterdier af bek te groot in hardheid omvormt niet meer te sluiten. Visje, wat is er van je geworden? Onschuld spreekt nog uit ronde ogen, maar duistere wateren brachten slechts dood.

als woorden schuren over de ziel breken korsten af die leegte maskeren van pijnlijke vuren denkend worden zíj jaren verdoofd dan wel verdrongen in vleesgeworden lichaamstaal en zijn kennelijk door een vroege duivel afgedwongen hoe zeg ik nog je mag er zijn als goud smelt in warm...

Mooi kan het leven zijn, mooi als je er voor open staat. Mensen die je tegenkomt, mensen die je uitnodigt. Net de laatste gast vertrokken. Ik heb echt genoten van dit weekend. Zo leuk ! en dat terwijl we elkaar nauwelijks kenden. Met zijn vieren waren we elkaar tegengekomen op onze gezamenlijk...

Als de bamboe bloeit bloeien ze allen samen en sterven staande

We kijken ons vragend aan, "Zijn dit alle dingen dan?" vertel je me dat het leven, alleen door glazen rinkelen kan? Het is ons niet interessant, als de ander woorden voert, die niet rappen in de black-box, van het zielen-rijm bestand Je bent me uitdagend, Sébastiaan, "Zijn dit alle...

Het is niet mooi verpakt zeg maar rustig lelijk in simpel bruin papier door hergebruik vol kreukels Op watten ligt een broche van eigen makelij de vorm van een hartje, hoe blind ben ik geweest

Hulpsinten en pieten heel goed opgelet: al jullie bijverdiensten vallen onder de BTW-verdiensten; en wel onder het hoge tarief, zo wil het kabinet. Beste Sint, geef hen een steuntje in de rug. Neem JP en zijn trawanten mee naar Spanje terug.