Alle inzendingen over emoties

‘Waarom ben ik hier nog?’ Deze vraag werd mij jaren geleden gesteld door een meneer die ik wekte voor de wasbeurt. Zelf vraag ik me ook wel eens af waarom sommige mensen niet opgehaald worden als het leven lijden is geworden. Deze vraag zal, denk ik, nooit worden beantwoord. Het was zeven uur en de dagploeg stond op om aan het werk te gaan. Opgewekt…

Ik had een nare, onrustige droom. Het was voorjaar, een jaar of wat geleden, en het regende niet. Er was geen reden voor een regenjas in dit regenland. Maar wat deed ik daar? Wat moest ik in die supermarkt anders dan boodschappen doen, en waarom was ik naakt en liep ik naar de vruchtensapjes en het vlees? Waarom riep ik "Mevrouw U kunt dit goedkoper…

Het alleenzijn is nog te vatten, maar eenzaamheid meestal niet.…

Onschuldige kinderen zijn op slag van hun leven beroofd, niemand had daar iets over te zeggen.......behalve God. Onschuldige kinderen zijn misbruikt en voor hun leven getekend....... in vredesnaam: "God, waarom?" Mijn hart bloedt...…

Hoe onmetelijk lijden de Oranjes nu. De schok, de martelende onzekerheid, het sprankje hoop. Zoals - hetgeen psycholoog Henk Eilander zojuist bij P&W benadrukte - ook andere families onvoorbereid in vergelijkbare omstandigheden komen. Maar Johan Friso zo plotseling onttrokken moet worden gedeeld. Hoe wenselijk is onze gevoelsmatige betrokkenheid?…

Het stuit mij tegen de borst om toe te geven dat ik het niet met mijzelf eens ben.…

Midden in een levensstorm ben je Zelf de bedding van het kolkende water!…

Ik heb mijn zolder vol weten afgestoft om te ontdekken dat er slechts lege omhulsels van illusies lagen opgestapeld.…

Hij daalde de zeedijk af, stapte over een hekje en liep naar de kwelder. Zo'n honderd meter daarachter lag de Waddenzee. Het was laagwater, hij moest ver lopen voordat hij de waterlijn bereikte. Op de rand van het wad, met een eindeloze grijze lucht boven hem, bleef hij staan. Dromerig staarde hij in de verte. Hij haalde zijn verrekijker tevoorschijn…

Even wachten…, en dan nu nog eens; heeft u het wel goed gelezen? Ja, dat heeft u, en toch heb ik niet plots de formule voor het levenselixer ontdekt noch zijn er onverklaarbare bovennatuurlijke krachten die mij tot deze constatering hebben gebracht. Er is een simpele verklaring voor de keuze van de kop boven dit artikel, mede naar aanleiding van o.a…

Ik schilderde een huisje en kwam thuis.…

Chipkaarten die op hol slaan. Zorgverzekeraars die het vertikken je in te schrijven. Callcenters die je van het kastje naar de muur sturen nadat je eerst een voorkeuzemenu van 1 tot en met 9 doorliep. Agenten die je bekeuren omdat je een pakje boter van de stoep opraapt en in een afvalbak werpt. Service is uit. Niet zeuren moeten we. En betalen, vooral…

Wie tot over zijn oren verliefd wordt kan niet met zijn gevoelens omgaan.…

Je moet nooit het vermogen verliezen om ergens laaiend enthousiast over te worden, noch om iets afschuwelijk te vinden. De allerergste houding is die van onverschilligheid, laksheid en zelfgenoegzaamheid. Wie niet meer geraakt wordt door wat er hem heen gebeurt, is geestelijk zo goed als dood.…

Een vader moet breken wil hij zijn kinderen leren kennen.…

Ik keek naar een uitzending van Max om de tijd naar het zesuurjournaal te overbruggen, meestal gevuld met oude bokken en geiten, maar afgezien van de sympathieke Ferdi Mengele, is dat echt zijn achternaam? zat de jeugdige (33-jarige!) Eva Rovers bij de gemoedelijke oudjes aan tafel, terwijl ze werd gepresenteerd als de enige echte biografe van Boudewijn…

Het was woensdagochtend, de WSD-werkers zaten juist aan hun welverdiende kop koffie in het hok op de kop van het gebouw. De bomen rondom het park strekten zich uit. Het bankje voor de kleedkamer nodigde uit om gewoon maar even te gaan zitten, om te kijken of om wat te mijmeren in de zon. De atletiekbaan lag er als altijd rustig bij, geduldig wachtend…

We hebben een bok op de kop getikt. Helemaal gratis. Staat prominent in de huiskamer. De tweeling draait hun flanken. Wij draaien mee.…

Van harte gefeliciteerd met uw 7 miljardste mens. Dat U tweeduizend elf jaar na de zondeval nog steeds doorgaat met Uw schepping is gezien uw tweedelig Boek en zoveel oorlogen, ziektes en ellende later op zijn minst opmerkelijk te noemen. Los van al die andere profeten, ik had het na de Tweede Wereldoorlog wel geweten. Zes miljoen van mijn eigen…

Schrijden is koninklijk, schreden op de weg terug is door stof en modder. Ik verkies de moeizame weg, gehoond of bespot, ik vlei mij aan uw voeten en geef mij toe. Denk nu niet dat ik uw schoothondje zal zijn, ik kef uit alle macht en bijt u in de kuiten, zo nodig. Mijn alter ego's weten u ook wel te vinden. Jan van Heemskerk is overleden, darmkanker…

Toen Nel van haar opblaaspop afkwam en na verschonen zich had aangekleed wilde ze in de huiskamer de televisie aanzetten, maar wat zag ze op de tafel liggen? Een mooie bos rode tulpen en er lag een briefje naast. Het zweet brak haar uit, want dan moet er iemand binnen zijn geweest en misschien mij gehoord hebben toen ik bezig was mij te bevredigen.…

Zo langzamerhand begin ik aan mijn altijd beoogde standvastigheid en het hanteren van bepaalde sensibele gevoelens te twijfelen. Na een tijd lang een lichte en zich geleidelijk manifesterende gedragsverandering steevast te hebben ontkend, waarop naaste familie en vrienden mij soms fijntjes en goedbedoeld hebben geattendeerd, kan ik er echt niet meer…

Nog drie dagen en het is weer het einde van de maand. Gisteren heb ik ontdekt dat ik niet genoeg geld heb voor de huur. Als ik mijn bankrekening leegmaak, en daarbij de muntstukken in mijn broekzak tel, kom ik net 10 euro te kort. Ik weet het even niet meer. Ik zal een vriend moeten bellen om me geld te lenen. Ik word er triest van en ik wil alleen…

Opwaaiende gordijnen rond slanke pilaren, terwijl mijn kloppende slapen gedachten stuwen naar bovenwolkse dreven, van waaruit ik opgewonden het krioelen der massa aanschouw, terwijl pijn en vreugde afwisselen met boertig leven, verheven devotie en nietszijnde en onzijnde materie, als aangespoelde resten van het menselijk bedrijf. Het halfbedekte been…

Na Parijs is nu Londen in rep en roer. Ook in Parijs was de aanleiding het doodschieten van een jongeman door de politie. De buitenwijken van Parijs stonden in lichterlaaie, auto's brandden af en wekten wereldwijde afschuw op. De sociale minderheden grepen hun kans om hun opgekropte woede te botvieren, een zogenaamde heilige missie, maar niets meer…

Ouderen meten soms met schijnbaar afwijkende maten, waarbij één gram liefdevolle herinnering aan hen die er niet meer zijn, of tien gram liefde voor alle dierbaren die hen nu omringen, méér kan wegen dan één kilo heftige verliefdheid ooit gevoeld.…

‘He pap, ik dacht dat je al in bed lag.’ Mijn zoon komt via de achterpoort thuis. In zijn toon klinkt verbazing door. Het is middernacht. Ik zit in mijn ondergoed buiten die dag geoogste tuinbonen te doppen. Van binnen klinkt muziek; Tom Waits die een rustig bluesje zingt. In de tijd dat hij nog jong was, maar meer klonk als een oude man. Het is nog…

Wie steeds maar roept dat hij (of zij) zich niets aantrekt van kritiek omdat hij rotsvast in zichzelf gelooft, laadt de verdenking op zich dat hij vooral zichzelf daarvan moet overtuigen en dus in werkelijkheid wél door kritiek wordt geraakt.…

De droom van eens iets te zullen worden, iets nieuws te gaan doen, me te onderscheiden en het verschil uit te gaan maken. De droom als drijfveer van ambitie, als onuitputtelijke bron van levenskracht. Dat anker, die kapstok waar tegenslag van onderweg zo gemakkelijk even geparkeerd kan worden. De droom als baken, als hersenspinsel van vrijheid dat…

Auto. Pats boem weer iemand minder. Het is een verschrikkelijk dodelijk monster.…