Alle inzendingen

naar: "We zijn dan eerst met den trein heel Noord-Holland doorgerammeld van Bloemendaal naar den Helder en hoe mooi onze Provincie ook mag zijn, in ’t volst van de lentepracht wordt zoo’n reis ten slotte toch een beetje benauwd, vooral in de beruchte boomloze streek benoorden Schagen." ...

Fonkelend als een diamant Een traan op weg naar beneden Met daarin het beeld van jou Langzaam uit m'n ziel gegleden Glinsterend vocht op mijn wang Een zee van opgehoopt verdriet Het gemis gevormd in elke druppel Vanaf het moment dat jij me verliet Mijn hart huilt en schreeuwt om jou Ma...

de kleine hond snurkt in de stille winternacht snatert zelfs geen eend

Mijn woord zend ik als klank om jouw snaar te raken. Ik zal het je alsmaar schenken, jij zal er altijd plaats voor maken. Ik zet je bewust in mijn dromen: groot is mijn diepste wens om dichter dan dichtbij jou te komen. Alle hardheid in het bestaan zal met een aanraking vervagen. Een knap...

Kom binnen Doe of je thuis bent Doe het voor mij Doe wat je thuis doet Geneer je niet Alleen jij, voor mij Doe wat je thuis doet Als niemand je ziet Maar dan voor mij.

Ik heb het geluid van jouw val uit het niets op de vloer niet gehoord omdat mijn hart zo keihard brak.

Zomaar toch in mijn buik steeds gedacht niets voor mij tot ineens het inzicht kwam kinderen passen ook bij mij een klein wonder groeit en beweegt dartel rond vol spanning wacht je af tot de dag dat ik je op de wereld zet je in mijn armen sluit en spoorslags weet je hoort bij mij!

Ma, jij was het schuim van de zee, die het zeewier met zachte hand streelde. De zon, die door de wolken priemde, om de bloembollen tot mooie bloemen te laten ontwaken. De stroom, die in alle bescheidenheid, naar de zee vloeide, om het zoute een zoete smaak te geven. Een zacht briesje op...

rouge kleeft aan de wangen van de stad er is nog geen traan gelaten als de eerste tram haar spoor trekt je gelach klinkt als het verdriet van morgen en de wind blaast gaten in mijn borst

de tafel het raam terug in de tijd toen stilte nog bestond de punt van de pen in inkt gedoopt het wit dat wachtte vond de tafel en stoel van eikenhout waren nog één geheel ik telde de kralen hoe roetste het raam met rood en groen en geel

Een knikje was voldoende geweest, zoals ze altijd weinig woorden nodig hadden. Met stoeltjes, parasol en zonnebrillen waren ze de lift ingestapt. In de hal kwamen ze de conciërge tegen, die afkeurend had gekeken naar wat ze allemaal meesjouwden. Nanda had vriendelijk gegroet en Han in zijn hand gek...

Ze trouwde, maar omdat ze maanden later nog maagd was door geremdheid van d'r man, bekende zij: 'Een kind krijg ik ervan. Doe mij een lol: bezoek een psychiater.' Zodra d'r man aan haar verzoek voldeed, verklaarde hij: 'M'n weerzin is een grote; ik schaam me steeds, als ik me moet ontb...

Als los zand gleden de dagen door mijn vingers en in mijn hand bleven keer op keer de parels soms dof soms glanzend ik ontving steeds met verbazing en reeg dankbaar alles tot een snoer van vele vreemde jaren.

Jij maakt mijn landschap helder in hoe de hand het landschap langzaam langs de zuiderramen sponst en zeemt waaraan abeel en konifeer geheel zijn helderheid ontleent. Geen zicht kan helderder een in zicht zijn voor als het sneeuwen wil, weldra en alle wonden in de witste witten dichtgedek...

Bouwval. Wrokkige muren proberen de vermolmde vensters te dichten. Haatdragend roepen ze de straffe wind om hulp. Maar niet de wind, een ijle zonnestraal valt binnen en glanst een rechthoek van zilver om glas. Ik pak het lijstje op. Hartverscheurend zwart-wit, weerloos, onwetend he...

Door vijanden omringd, Door vrienden in de nood Geschuwd als aas dat stinkt, Houd ik mij lachend groot, Al is mijn ziel verminkt, Mijn lijf voor driekwart dood. In 't leven was geen dag Ooit zonder tegenspoed. Ik leed kwaad en deed goed; Dat is een hard gelag. Nu, in verloren slag, Str...

Ik draag stenen als last op m'n rug, waar werkelijk zorgen zijn Ik wilde ze eens verpulveren, vernietigen maar ze bleken te hard Ik kon ze niet kwijt vond enkel meer op m'n pad en dacht dat ik ook die moest pakken Ik verzamel stenen maar op een dag worden ze te zwaar

ik zie de zon maar mis de streepjes warmte ze schijnt koud licht dat blauw weerkaatst op je gezicht het winters fel laat ijzig scherp een lege schaduw zien waarin de vorst zijn sporen kerft guur blaast een noordooster de natuur haar kaalheid aan weerbarstig in verzet trots blijft zi...

Hoe exclusief: Oranje's thuiswedstrijden Zijn enkel nog op SBS te zien Tot ergens in het jaar 2010 Groot goed in goede èn in slechte tijden Want ook wat tegenvalt is hier begeerd Waardoor de omroep altijd triomfeert

Troost is een vader vertrokken naar hierna wiens stem woont in het hoofd van haar die steeds meer van hem in zichzelf vindt Zoals bij het branden van wierookstaafjes geurend naar waterlelies en boerenjasmijn op graven en het kleine altaar thuis Zijn stem die iedere onrust bezweert met zij...

Zal nimmermeer gebeuren* mij dan na deze stond de vriendschap van uw ogen, de wellust van uw mond? De vriendschap van uw ogen, de wellust van uw mond, de gunste van uw hartje dat voor mij openstond. Zo zal ik nochtans blijven u eeuwig onderdaan*; maar mijn verstrooide zinnen*, wat z...

wandelend naar het oude klooster langs zachtgroene weilanden en luimerende bomen fluiten vogels mijn vermoeide voeten blijmoedig welkom kerk en gangen, tuin en water ademen nog rust en tijdloze stilte het voelt alsof ik hier thuiskom er een oude monnik schuilt in mij

De bloemkens langs de wegen, Die ken ik meest alle bij naam; Zij lachen mij vriendelijk tegen, Zij groeten mij al te zaam. De bloemen achter de ramen, Omdat ik haar namen niet weet, Die schijnen zich mijner te schamen. En momplen: 'Die domme Poëet.' Uw dienaar, preutse prinsessen! Gi...

De huid spant dubbel gelaagd Om skelet en vlees en pezen Vernieuwt zich in een wolk van schilfers Rekt zich in zijn opperste vorm Om een leren vlies Gebonden door weefsel Dat luistert naar spieren En traag sterft Waarna de punt van de zeis In dat gaaf gelaat Een kraaiepoot, een rimpel kerf...

Het is een bizarre club met mensen Bij de cursus voodoo poppen maken Ik voel me er nog niet echt erg thuis Maar heb eindelijk iets om jou te raken Iedereen komt met een foto in een lijstje Die wordt dan netjes op de werkbank gezet Dan worden er kaarsen en wierook gebrand En begint de avond ...

Ik dank je voor dat en zoveel meer wat gevangen wordt in zwijgen heeft geen woorden nodig ik dank je voor dat en zoveel meer ik weet nu dat echte vriendschap geen leeftijd kent ...

Je vroeg me je te vergeten, maar nog zie ik je met bloed besmeurde gezicht. De hulpeloze blik in je ogen, bleef strak op mij gericht. Bij de kus die je me gaf, waren je lippen al zo koud. Ik wilde het niet beseffen, maar jij wist "dit zit fout". Je vroeg me je los te laten uit mijn...

Afscheid ‘We zijn weer thuis pa’, klonk het opeens in de auto. Ze stopten voor een huis dat schijnbaar nog steeds van hem was. De man keek naar buiten, maar zijn gezicht gaf geen enkel spoor van herkenning. Ook in de woning, tussen zijn oude spullen, scheen er weinig tot hem door te dringen....

Ik voel me als vuil wasgoed In een wasmachine draaien Niemand die mij bevrijd Mij uit de trommel kan graaien Ik blijf maar in beweging Maar kom geen stap vooruit Kijk angstig om me heen Vanachter een ronde ruit Het duizelt me aan alle kanten Ik verdrink haast in het sop Het schuim staa...

Plagiaat, het is van alle tijden. Door jong of oud, en helemaal verdwijnen zal het wel nooit. Overal zijn er waarschuwingen tegen, staat duidelijk te lezen dat het strafbaar is. Maar go(e)d, vergeef het hen…. Zij weten immers niet wat zij doen…. Of wel? Misschien juist wel, maar dan… het w...