Alle inzendingen over kinderen

In de ontwakende tuin, in het voorjaar, stonden de meisjes en hun ouders hand in hand. Een zwart-witfoto uit dat lang voorbije jaar getuigt daarvan. De stakerige, hulpeloze beentjes van de kinderen staken uit onder hun kledij. Het was op de dag van de Eerste Communie van het oudste kind en als cadeautje had ze een kalender gekregen met luikjes waarachter…

'Ik vond de les saai, toen maakte ik okselscheetjes. Juf Jolanda stuurde me de klas uit’. Zoon, 8, vertelt het terloops terwijl hij geconcentreerd zijn frietjes één voor één door de fritessaus haalt. Een grote klodder saus komt op zijn shirt terecht. Zwijgend overhandig ik hem een servet, gebaar naar zijn trui. Overmorgen moet zijn surprise af…

In die tijd hing in ons arbeidershuisje de "Zwitserse" kalender aan de wand die tante A. ons ieder jaar zond en die die indrukwekkende en soms welhaast "demonisch" aandoende blauw-witte bergtoppen, die gletsjers en die runderen met een bel om de nek toonde.... Af en toe maakte tante A. de reis vanuit het verre Zwitserland met de Volkswagen naar…

Wouter, onze op één na jongste achterkleinzoon, heeft ons enkele dagen geleden zeer weten te verbazen. Hij is kort geleden negen jaar oud geworden en zit op school in groep vijf. Het jongetje is erg sportief, zowel in de sport zelf (doelman van een jeugdelftal) maar ook in het nemen van beslissingen naar zijn leeftijdgenootjes toe. Maar hij is ook zeer…

In die tijd, de vijftiger jaren van de vorige eeuw, kregen vrijwel alle jonge meisjes een strik in het haar. Ik sta ermee op de foto in een feeërieke jurk naast mijn trots glimlachende, nog jonge moeder. En zo herinner ik me nog zo goed de kleurige, zijdezachte strikken, geweven uit fijne stof. Andere foto's uit de collectie die verzameld is in het…

Ik herinner me tevens hoe in die vroege jaren (ik was acht jaar oud en bezocht de tweede klas van de lagere school) het zonlicht het lokaal dat grensde aan de rijk voorziene tuin van de fraters overgoot en hoe de handwerkmaterialen gereed lagen op de ouderwetse banken: geweven linnen stof en een naald voor ieder meisje. Hoe Zuster Theodorina in haar…

In vroege jeugdjaren toen ik met mijn liefhebbende ouders de chique woning bewoonde in de doktoren- en specialistenbuurt rond het oude St. Elisabeth Ziekenhuis, keek ik vaak vanuit onze met roodbruin hout betimmerde zolder uit op het in mijn ogen magische huis van de zenuwarts Dr. Taverne die ik met de verbastering van mijn kinderlijke gebrekkige spreekvaardigheid…

Eens, in mijn kinderjaren, moet ik met mijn toen nog jonge ouders op treinreis zijn gegaan. Het landschap moet zich ontvouwd hebben aan weerszijden van onze coupé. En zo rapporteerden mijn goede ouders tot in latere jaren hoe ik de Domtoren had gesignaleerd die hoog uittorende boven zijn omgeving. Vaak ben ik nog in Utrecht geweest en heb ook de…

Vóór een bloemenzaak aan de Tilburgse Westermarkt etaleert men een bescheiden knutselwerkje, een soort bootje van hout dat kennelijk een herfstachtige sfeer dient weer te geven, vergezeld van rode paddenstoelen met witte stippen en van andere parafernalia. Het merkwaardige artefact staat daar te pronken tussen azalea's, cyclamen, rozen en veldboeketten…

De Tilburgse speelgoedzaak van "Intertoys" kan men vinden in een kelder in de binnenstad en het assortiment is er enorm. Kinderloos als ik ben heb ik het zicht verloren op datgene waarmee de jeugd te plezieren is maar de kleine jongen die nu zijn achtste levensjaar bereikt, heeft gevraagd om een "digitaal spelletje" met de wonderlijke naam "Bitzee…

Zoon, 11, stapt met loeizware rugzak de deur uit, hijst zich op zijn zadel. Ik zwaai hem uit op weg naar zijn nieuwe school. Gisteren vergat hij zijn sleutel. Gelukkig zag zijn vader dit op tijd voordat hij zelf de deur uit ging. Man belde zoon onder schooltijd, fluisterend smeedden ze samen een plan, iets met schuur en zoveelste plankje aan rechtermuur…

‘Als iemand mama’s haar nog goed krijgt dan is dat een genie’, zegt zoon, 8, terwijl hij met geconcentreerde blik het futuristisch uitziende wezen van zijn Lego Bionicle in elkaar zet. Kinderen reageren op hun ouders. De beste feedback krijg je van je kind. Dat voelt haarfijn aan wat er speelt, verwoordt helder wat het ziet. Ik maak weleens een opmerking…

De lange Enschotsestraat strekt zich uit van de Ringbaan Oost tot aan het N.S.-plein, gelardeerd met fraaie woningen en tuinen die nog volop bloei tonen in september. Daar is de foto genomen in 1958 die mij toont op de bank met mijn eerste pop in de armen (ze droeg de naam Rosa). Het was voor het huis van oom Gérard, de broer van vader. Oom Gérard…

Waar ik de lezer deze keer deelgenoot van wil maken is een waar gebeurd verhaal dat zich afspeelt in de jaren 1991-1993. Wij hadden toen al twee kleinkinderen, meisjes in de leeftijd van respectievelijk vier en twee jaar. Het was toen onze gewoonte deze schatten één of twee keer per week te bezoeken. ’s Avonds na het eten en na de Fabeltjeskrant begeleidden…

Als ik weer de parallelle straten zie vanuit de snelle auto die zich voortspoedt langs de armzalige arbeidershuizen die zich aaneenrijgen en als ik het raam zie van mijn kamer waarin ik sliep, studeerde en speelde, besef ik dat daar mijn jeugd voorbijgegleden is, zo lang geleden, snel als de voorbij-ijlende wind, niet te achterhalen, onvermijdelijk,…

Net uit bed is het eerste wat zoon, 11, doet zijn koptelefoon opzetten en een filmpje aanklikken. 'Wat heeft die gast voor interessants te vertellen, joh?' reageert zijn vader. ‘Meer dan jij kan ik je zeggen’, antwoordt zoon, zijn stem nog schor van de slaap. Man kijkt geamuseerd. Als de vloggers op YouTube te horen zijn verbaas ik me over de…

De prijsvraag uit het jeugdblad "Fix en Fox", waarin we als kinderen lazen over de bontgekleurde stripfiguren Fix en Fox en Lupo, vormde geen gigantische opgave voor me. Ze moeten me van de zijde van de redactie de pocketboekjes graag gezonden hebben. Het waren kleine pockets waarin avonturen beschreven werden die tot mijn verbeelding spraken. Als…

Te vroeg heb ik deze wereld betreden. Te vroeg verliet ik het veilige bastion van de moederschoot. Op 13 augustus werd ik verwacht, mijn eigenlijke geboortedag, maar het licht van de wereld verwelkomde mij op 27 juni. IJlings werd ik vervoerd in een verwarmd kistje naar het Elisabeth Ziekenhuis. Daar was warmte maar het was allerminst de warmte van…

Onze oma, die we bij gebrek aan een meer toepasselijke benaming "oude oma" noemden en die haar laatste levensjaren languissant op de sofa had doorgebracht, lijdend aan een onheilspellende en slopende ziekte, had een trapnaaimachine van een ouderwets type nagelaten die als erfstuk nog altijd mijn kamer siert. In onze jeugd, onder de hoede en leiding…

Op het terrein aan de overzijde van de snelweg, die mijn woning begrenst, rijden de auto's af en aan die de kinderen komen halen. De kinderen spelen hun dartele en onschuldige spel in de zonneschijn die hun jeugdjaren overspoelt en begeleidt. Het leven ligt nog geheel en al vóór hen. Nog zijn zij zich geheel en al onbewust van haar turbulentie en finesses…

In de wachtkamer, die ik sinds jaar en dag met enige regelmaat bezoek, staat in een hoek op een klein tafeltje speelgoed opgesteld: Lego-blokken en een kleine plastic bontgekleurde jeep. Een voorbereiding en leerschool voor de onvoorspelbare toekomst waarin een onschuldig jongetje, dat aan moeders rokken hier speelt met het speelgoed, wellicht verwikkeld…

Tussen de jam en de soep, tussen de wasmiddelen en de chocoladerepen trof ik onlangs in de supermarkt twee kleurige dozen aan met daarop afbeeldingen van lieflijke dieren: een walrus en een ander beest; twee haakpakketten waarmee een dame, een tiener of een kind aan de slag zou kunnen gaan. De onschuldige, levenloze figuren staren me als het ware…

Achter ons arbeidershuisje waarin wij, de kinderen Broeckx, opgroeiden, strekte zich een bescheiden, klein tuintje uit, begrensd door een ligusterhaag die ons scheidde van de buren. Het afscheid van Vader viel ons soms zwaar, als hij 's morgens op de fiets naar zijn kantoor vertrok. Maar onze goede, lieve en ook humoristische Vader had hierop iets…

Het was in die jaren, die vroegste jaren van mijn jeugd dat oma, die bij ons inwoonde en die me had leren rekenen en schrijven (ze was onderwijzeres geweest) de kleurige ringen voor me had meegebracht die je als in een piramide kon opstapelen en die ik met mijn kinderlijke fantasie en taalvaardigheid "de rollies" noemde. Figuren die ik op de een of…

In onze jeugdjaren legden wij eens te voet de lange weg af vanuit zuidelijke gedeelten van onze stad naar het missionarishuisje van de heilige Petrus (Peerke) Donders. Hij is vereeuwigd in het grote, antracietgrijze standbeeld aan het Wilhelminapark dat uitbeeldt hoe hij vol mededogen een hand legt op het hoofd van een van zijn Surinaamse protegés.…

In de jaren van mijn vroege jeugd placht ik me vaak schuil te houden onder de tafel in de ouderlijke woonkamer als vader van zijn werk thuiskwam. Hij vertelde dan klaaglijk over de collega's van kantoor: meneer Van K. en meneer Van E. Tot mijn nog kinderlijke oren, gemoed en verstand drong niet door dat vader in feite gepest en vernederd werd en…

In mijn door onschuld en argeloosheid getekende jeugdjaren, in de jaren waarin ik speelde met mijn gelijknamige vriendinnetje en waarin ik het lage schoolgebouw, gefabriceerd uit Zweeds hout bezocht waar de planken als de schubben van een vis overheen lagen, had ik met mijn rijke fantasie een vluchtweg voor ons beiden geschapen. Was het een vlucht…

In de lage, witte "Maycrete"-woning woonde eens mevrouw Brouwer met haar drie kinderen Jeannette, Martin en Lambert. Martin werd mijn speelkameraad en vriendje, terwijl Lambert het leven al vroeg moest inwisselen voor de dood. Met Martin sloeg ik de zweep om de felgekleurde kleine tollen die we een eindje ingroeven in het zand tussen de straatstenen…

Eens sierde een dubbele bomenrij de langgerekte Ringbaan Oost die zich uitstrekte van de Gerard van Swietenstraat tot de Jan van Beverwijckstraat. In haar midden was het ruiterpad waarop ik voor het eerst paarden zag. In de zomer van mijn vijfde levensjaar zag ik de vermiljoenrode zonneschermen aan de chique gevels. In ons parkje, dat grensde aan…

Een brief schrijven Nog niet eens zo lang geleden schreven we elkaar brieven, met pen en papier. Nu kunnen veel mensen nog nauwelijks fatsoenlijk schrijven, want alles gaat via computer. Toch is en blijft met de hand schrijven belangrijk. Het is goed voor de creativiteit. De fijne motoriek en het geheugen. Schrijven is een goede methode…