Verhalen over algemeen

Het is december en dus tijd voor Reve, de Avonden om precies te zijn. Ieder jaar pak ik de oude pocket uit de kast en probeer op oudejaar de laatste bladzijde om te slaan. Het is een beduimeld exemplaar uit de reeks 'Literaire Hoogtepunten', die in de bovenbouw van de Havo een verplichte aanschaf was. Niet dan een van mijn zoons er destijds ook…

In 1947 was nog schaarste en sommige artikelen waren nog op de bon. Gelukkig hadden we weer genoeg te eten, dank zij de Amerikanen, die via het Marshallhulp veel voedsel naar Nederland hebben gebracht. Vooral de hongerwinter heeft mijn gezondheid niet goed gedaan, evenals mijn moeder en jongere broertjes. Mijn vader was al 1943 opgepakt en naar een…

HOOFDSTUK 1 Het regent en de kou is bijna onverdraaglijk. Voetstappen drukken zich in de sneeuw. Ergens aan het eind van de straat, net niet ontrokken aan het zicht, beweegt iets en komt dichterbij. Ik sla het pad in dat leidt naar mijn huis, pak de sleutel, open de deur en ga naar binnen. Het is koud. Adem is zichtbaar. In de ochtend vult…

"Slechts te bestaan...," zei de robijn op de tafel. "En mooi fonkelen om je eigenaar te behagen." De glazen kelk luisterde zwijgend. Deze wist allang wat hem in het leven was toebedeeld en ontzegd. Maar de wijn in die kelk was praatlustiger. "Ja, ik houd er ook van om te flonkeren," lachte de edele drank. "Vooral nu er wat zonnestralen door…

Tegen twee uur hoorde Mien een harde knal, ze rende naar het raam en zag een blauwe Lelijke Eend vol met deuken voor de deur stoppen. Een enorme rookwolk hing in de straat. Er stapten twee mannen uit, die schichtig om zich heen keken. ''Kom eens gauw ouwe, het lijkt de minister-president wel.'' ''Ja, dat is de minister-president en die andere…

''Wouter was vroeg opgestaan en toen hij de huiskamer in ging, zag hij dat de koekoeksklok stilstond. Echtgenote Mien kwam ook binnen, en zei: ''Dat is al de derde keer deze week, gisteren heb ik hem nog opgedraaid, toen deed hij het weer.'' ''Hoe lang hebben wij hem al darling, ik dacht zeker ruim twintig jaar.'' ''Dat klopt ouwe, maar…

  Buiten loeit het restant van een tropische orkaan en binnen wachten we angstvallig af of de partytent het houdt. Tot nu toe wel. Schuddebuikend trotseert het doek de stormvlagen in een woeste dans met de buitelende wind. Ik heb haar maanden geleden uit voorzorg met de accuschroefboormachine verankerd. Wat een genot om die lange  schobbejakken, waar…

Ik ga vooruit, na al die jaren begin ik de signalen te herkennen. In dit geval een geurspoor dat begon bij de terloopse vraag of ik- als ik toch naar de keuken ging- een stickertje op het prikbord wilde hangen.  Het turqoise lokkertje kwam uit een decadente glossy  waarvan je als man alleen de lingeriespecial nog weleens door wilt bladeren.  Hoewel…

'Kijk, hier, zie je die haarscheurtjes. Dat betekent dat ie lekt.' J.Steur, van Steur Caravans uit Volendam, tikt met een pootje van zijn Ray Ban  tegen de voorkant van ons huis op wielen en trekt een mismoedig gezicht. Als hij zich bukt om ook de bodem van een negatief oordeel te voorzien, hecht mijn blik zich aan aan de onhoudbare druk die door…

Ooit koesterde ik enige tijd het waanidee dat ik leraar op een middelbare school moest worden. Het als stagiair bijwonen van slechts een enkele les op een Mavo in Zaandam deed me gelukkig bijtijds mijn vergissing inzien. Je kon beter dood wezen. Toch waren er op die opleiding ook wel léuke dingen. Zoals het kleine, breekbare meisje met het vertederende…

Tot voor kort zei mijn vriend nooit veel, hij was meer een luisteraar. Dat kwam goed uit want ik ben meer een prater en voor een prater is het prettig als er iemand luistert. Voor een luisteraar echter valt er niet veel te luisteren als er niets gezegd wordt, dus ík praatte en hij luisterde en zo waren we allebei tevreden. Tot voor kort dus. Want…

Met een laatste geruis van zijn machtige bladeren zijgt de enorme rode kool, de trots van mijn tuintje, gespreksonderwerp met vele  voorbijgangers ("Goh meneer die doet het goed hè")  ter aarde. Geveld door de koolvlieg die haar eieren ( het zijn altijd weer de vrouwtjes die verwoesting zaaien, maar dit terzijde..) tegen de stam legt waarna de larven…

''Hé, wanneer ga je de gang nou eens verder behangen, veertien dagen geleden begon je ermee, maar na twee banen was je al moe en ze zaten nog scheef ook. Ik heb wel gelachen ouwe, toen die tweede baan van boven losliet en die om je kop draaide. Ik ben wel een kwartier bezig geweest om je hoofd en haar schoon te krijgen.'' ''Ik kon niet doorgaan…

Onlangs werden wij door importeur Holco te Nijdam in de gelegenheid gesteld de nieuwe Zenka 93 aan een beproeving te onderwerpen. De Zenka 93 volgt de Zenka 92 op, die nog steeds in de meeste gevallen voldoet, maar toch wel enigszins op leeftijd begon te raken. Gebleven is de fraaie, sensuele vormgeving, maar er zijn diverse verbeteringen aangebracht…

Vroeger hadden wij thuis eens een vogelkooi met twee parkieten erin. Hoe dat precies zo gekomen was weet ik niet meer, hoewel me vaag iets bij staat over de mogelijkheid parkieten tam te maken waardoor zij gezellige vriendjes konden worden die de sfeer in huis aanmerkelijk zouden verhogen. Het waren namelijk hele sociale wezentjes, parkieten. Wat er…

Hij kwam nog maar hoogstzelden onder de mensen. Familie had hij niet meer en zijn vrienden en kennissen waren op de vingers van 1 hand te tellen. Ze kwamen maar af en toe langs om te kijken of hij nog leefde, dus zat hij meestal alleen in zijn rolstoel naar de tv te kijken. Daarom was hij behoorlijk zenuwachtig geworden van de uitnodiging voor de reünie…

De gewone gezonde man is op vakantie in een warm land. Hij staat op dit moment zomaar wat voor zich uit te staren. Het maakt niet uit waar hij zich precies bevindt, want de gewone gezonde man heeft het aangeboren vermogen om zich schier eindeloos lang op te kunnen houden op plekken waar niets te zien, niets te horen of anderszins iets te beleven valt…

Eind goed, al goed zou men bijna zeggen, maar nu het volgende: een paar jaar geleden ging oom Fester met pensioen na iets van een halve eeuw in de uitvaartbranche werkzaam te zijn geweest en werd naar aanleiding van dit feit geïnterviewd door het lokale sufferdje. Veel interessants had hij niet te melden, en aan het einde van het gesprek had de vermoedelijk…

Vele jaren geleden stierf mijn vader na een langdurig ziekbed aan longkanker. De gruwelijke details zal ik u maar besparen, goede kans trouwens dat u daarmee al bekend bent, en zo niet, dan komt dat waarschijnlijk vanzelf nog wel. Er werd gehuild, maar er was ook opluchting: hij was eindelijk uit zijn lijden verlost, het was volbracht.. Tijd dus om…

Ondanks de hitte stapte ik stevig door, er was immers geen tijd te verliezen. Bij de school aangekomen daalde ik meteen af naar de fietsenkelder en begon zwetend de ventielen van de gestalde rijwielen los te draaien. De geluiden die daarbij vrijkwamen leken sterk op elkaar maar waren toch nooit precies hetzelfde. ‘Eenheid in verscheidenheid’; was er…

Ik wilde een racefiets. Dat was een probleem. Mijn ouders hadden het geld niet. Toch wilde ik een racefiets want ik was al zeven jaar. Mijn vader worstelde zich door krantenadvertenties van tweedehands fietsen en noteerde vier adressen. De advertenties spraken van jongensfietsen. Niet van racefietsen. Ik durfde niets te zeggen. Gezamenlijk trokken…

De stad was middeleeuws zonder de moderne werkelijkheid te verliezen. Ik zat aan een gietijzeren tafeltje op een terras en dronk trappistenbier. Het was zo’n hete dag waarop het niet verstandig was iets anders te doen. Ik snoof de geur van de gracht op. Ik weet nooit goed of ik die moet omarmen of verwerpen. Het heeft iets van een geil parfum en tegelijkertijd…

De man die op het rijwielpad een eind verder voor me uitsloft, heeft de weifelende gang van iemand waar niet op gewacht wordt. Als ik dichterbij kom lees ik de strakke letters die achterop zijn vale werkjack zijn gedrukt ; 'Wim Beus Bouwmaterialen.' Toch maakt hij niet de indruk op weg te zijn naar een klus. Integendeel, als het kon zou hij zijn schouders…

Vannacht werd ik wakker met een onheilspellend gevoel. Ik kon het niet goed thuisbrengen. Zouden er zo meteen twee aliens mijn kamer binnendringen om mij te ontvoeren naar planeet Glux? Zal mijn huis overspoeld worden door een lavastroom? Gaat er een vliegtuig neerstorten? Ik maak mijn slaapkamerdeur open en daar loopt 'ie: Een Enorme! Zwarte! Spin…

'We moete ons gedeisd houwe, die opgewaaide sneeuw is link' sprak Gerrit tegen zichzelf, het stuur van zijn oude BMW uit de 5 serie tot moes knijpend. Toos zat onderuitgezakt naast hem. Ze had haar schoenen al uren geleden uitgetrokken. De zachte wollen sokken hielden haar voeten, die ze af en toe tegen het dashboard plantte om haar beenkrampen te…

Tevreden leunt Lájos tegen een van de oude houten pilaren die het gewelfde plafond van de stal ondersteunt. Met boven zijn hoofd het plankje dat hij ooit eens aan de paal heeft bevestigd om de uitwerpselen van de jonge zwaluwen in het nestje daarboven, op te vangen. Buiten vriest het stevig, min 15 meldde de radio vanmorgen en hij kan het niet ontkennen…

Hij speelde leuke deuntjes met zijn trekharmonica naast de ingang van de supermarkt. Soms had hij ruzie met een buitenlandse muzikant, die zijn plaats wilde innemen, maar Gerrit, een knappe man liet zich niet wegsturen. Hij sliep bij Truus, zijn buurvrouw, een gescheiden vrouw van in de dertig. Zijn eigen vrouw Jennie kwam verleden week avonds eerder…

Wouter zat te mijmeren waarom er zoveel oorlogen zijn geweest in Europa, het ging natuurlijk om land, grondstof en macht. Toen Mien de kamer in kwam met koffie en gevulde koeken werd ze verrast door zijn vraag. ''Weet jij je nog te herinneren, dat jouw vader vlak na de tweede wereldoorlog Esperanto ging leren.'' ''Ja, dat weet ik nog heel goed…

De marketingafdeling van SIMSON is er goddank al die jaren afgebleven, van het rood witte reparatiedoosje met de drie bandenlichters, een rij plakkertjes, ventielslang , schuurpapier en het tubetje solutie .Ik heb de fiets op de kop gezet en draai wat aan het wiel, bij elke omwenteling komt dat venijnige kopje voorbij. Op het moment dat ik de punaise…

En weer was die ene punaise voor mij. Hij lag met zijn vileine puntje naar boven onder het aanplak/prikbord bij de receptie. En niet eens zo’n druktemaker met een vrolijk gekleurd hoedje. Maar met een ordinaire koperen kop. Die ik pas zag glinsteren toen ie zich tot aan het heft in mijn achterband had geboord. Waarom ook óp de fiets balancerend tot…