Hartenkreten over natuur

In vroege jaren van onze jeugd strekte zich een meer uit ten zuiden van onze stad, omringd door een zandstrand en eens ook vertrouwden wij ons lichaam, haast aarzelend, aldaar toe aan het water. Ik geloof dat men het toentertijd daar al Beekse Bergen noemde. Vandaag de dag is dat ook de naam van het prachtige park, doorsneden door wateren, waar opgewekte…

De kleine, lieflijke meizoentjes die het grasgroene plantsoen bevolken houden in de vroege morgenuren hun witte blaadjes geloken boven hun kopjes maar later op de dag spreiden zij deze en worden de gele hartjes zichtbaar. Ze staan in het plantsoen naast de maisgele paardenbloemen, hun metgezellen en kameraden en vormen samen hiermee een fleurig tafereel…

Op een zekere afstand van elkaar bevinden zich voor onze flats in de Nassaustraat drie kleine bloesemboompjes die niet zo hoog reiken met hun kruin als de flats. In het voorjaar tonen zij hun purperrode bloesem, maar in de zomer vervallen zij tot kaalheid. Zij wachten vervolgens een heel jaar voor zij hun bescheiden maar feestelijke tooi opnieuw dragen…

We hadden in het witte en hobbelende busje vele straten van mijn geboortestad, mij zo geliefd, vertrouwd en bekend, doorkruist. Onze bestemming was een soort aspergeboerderij, gesitueerd in het buitengebied van het dorp Alphen en daarheen zetten we dan ook koers. Hier wordt het bedrijf van het steken van asperges beoefend. Vooral onder de hitte van…

De welige struiken, die verschillende schakeringen van groen vertonen, bevinden zich in een lange rij langs de gevel van de flats aan de overzijde waarover ik vanuit mijn hoge venster mijn blikken laat dwalen. Toen de nieuwe zomer op kousenvoeten naderbij trad, in de maand mei, toonden de gekandelaberde bomen in de Dillenburglaan een nieuwe tooi,…

De donder laat van zich horen. Zij is als een woedeaanval van de Natuur. De Natuur heeft het recht woedend te zijn. Niemand weet wie ons Haar schonk: haar lieflijkheid, haar tederheid, haar strelende dan wel geselende windvlagen, haar eb en vloed, haar bergtoppen en groene valleien, haar lieflijke en zo wonderbaarlijke vogels, haar tedere dieren…

Onze dierbare, oude provincie Noord-Brabant grenst aan het Belgische grondgebied dat voor ons tot het buitenland behoort. Het beschikt eveneens over vele prachtige en indrukwekkende natuurgebieden. Vandaag vormde onze bestemming met onze Opstapbus het Arboretum Kalmthout. We hebben dit park met haar schitterende rozen, bomengroepen en struiken waarop…

In de groenstrook naast de snelweg, vlakbij het tankstation dat met haar felrode neonlicht de nacht doorklieft, bloeien verwilderde, hoog opgeschoten grassen en lieflijke roze bloemen. Deze kleine natuurlijke oase lijkt haast misplaatst in de stad en slechts de eenzame wandelaar schijnt haar op te merken zoals een onaantrekkelijk meisje niet gevraagd…

Een patroon van wolken in diverse grijs- en blauwtinten bezet de hemel aan mijn venster en tekent zich daar af. Vogels nemen plaats op de hoge, kale, zwarte takken van de berkenboom. Ze zijn teruggekeerd. De strakke rijen van de narcissen geven opnieuw acte de présence en de prachtige bloemen met hun maïsgele en citroengele kopjes verheffen zich…

Lang geleden stond in de tuin achter ons huis een hoge berkenboom met zwart-witte stam en met takken die zacht wiegden in het voorjaar. Een bescheiden tuintje met bloempjes die opbloeiden en die we als kinderen zelf hadden geplant op de zanderige grond lag ook in een uithoek van ons tuintje en een struik met roomwitte bloemen van mij onbekende naam…

In het Leypark, de wellicht opmerkelijke en fameuze schepping van tuinarchitect Leonard Springer, volvoerde ik dag aan dag onze wandeling over de kronkelende paden met de rolstoel die het kwetsbare, zware lichaam van mijn oude moeder droeg. En zo kwam het eindeloze relaas over haar dramatische, tragische en zozeer getormenteerde leven mij keer op keer…

Een tros van okergele bladeren maakt nu al deel uit van de tot voor kort nog florissant groene kruin van de berkenboom aan mijn venster. De neervallende blaadjes dansen hun toverachtige dans. De herfst nadert en zoals de ouderdom het lichaam en de gezondheid aantast, tasten de geelheid en de dorheid de boom aan. De herfst treedt in, mijn favoriete…

Onze lieve, goede moeder, in wie geen kwaad huisde en die nog lange tijd in ons midden gebleven is, had een merkwaardige voorkeur. Als zij tijdens onze gezamenlijke wandelingen in de rijke en weelderige Brabantse natuur, die onze stad omringt, een struik bespeurde die de zwarte vruchten droeg die men de naam ¨bramen¨ heeft toegekend dan kon zij de onweerstaanbare…

Hotel en Conferentieoord "Boschoord" rijst hoog en monumentaal op. Zijn oranje-beige muren schemeren door een wirwar van boomstammen die ermee wedijveren in hoogte, waardoor we niet onmiddellijk ertegen op hoeven te zien als lilliputters tegen een reusachtige, eerbiedwaardige gestalte. We wandelen door langgerekte paden die zich om ijsblauwe ovale…

Ik kocht een schamele, armzalige plant, een geranium. Te midden van het assortiment, dat uitgestald was op de marktkraam, nam deze geranium een bescheiden plaats in en viel zij niet op. Ik nam haar mee naar huis en kweekte haar zorgvuldig op. Een stengel groeit aan, draagt veelbelovende knoppen en richt zich naar het licht. De knoppen zwellen…

Evenwijdig aan het landelijke zandpad waarover wij voortstappen bevinden zich grasgroene weiden, waarop in de verte zwart-witte koeien doodgemoedereerd, onverstoorbaar en onverschillig liggen te luieren en te herkauwen. Meer op de voorgrond grazen er eveneens enkele met de last van de bolronde, rozige uiers tussen de achterpoten, alsof zij drachtig…

De welige struiken - met mij onbekende naam - waarvan de bladeren glanzen in het zonlicht, die verschillende schakeringen van groen dragen, bevinden zich in een lange rij langs de gevel van de flat aan de overkant waarover ik mijn blikken kan laten dwalen. Een nieuwe zomer treedt al aan op kousenvoeten en ook in de Dillenburglaan tonen de nu gekandelaberde…

September was zoals ik me september graag voorstel en zoals september moet zijn; met mild, gesluierd, gedempt licht en met een atmosfeer waarin dromen tastbaar kunnen worden en tot leven kunnen komen. De Kampina is met gras overwoekerd; waar eens heide was, is nu gras alom. We bereikten de Beerze, de lieflijke Beerze, die langs haar gehele loop…

In een kleine, met een fraaie haag omheinde tuin in Gemert (men zou deze ook een "hortus conclusus" kunnen noemen) werden wij onlangs verwelkomd. Ons personenbusje had de "Vlindertuin" bereikt. Een deskundige gids gaf ons uitleg betreffende een kwetsbare, weerloze en hulpeloze zwarte nachtvlinder die trilde en beefde met zijn vleugels in zijn…

Het licht, bijna al het uitbundige en overdadige licht van de nieuwe zomer die nadert; het licht dat de befaamde en onvergetelijke Romantici zozeer liefhadden en dat zij nooit wilden onderwerpen aan het barse, koude en hardvochtige intellect, aan de Rede die eens evenzeer zozeer zegevierde; kortom het licht dat ik evenzeer liefheb, werpt wervelende…

De kronkelige takken van de berkenboom aan mijn venster wiegen en deinen in een licht, zwak briesje. Weer breekt een nieuwe lente aan. De aanzet van het gebladerte dat in de zomertijd die spoedig aan zal breken de boom weer zal sieren als een majesteitelijke en triomfantelijke groene tooi is al zichtbaar. Het patroon en het rasterwerk van de nog prille…

Ze had drie kwartier op de bus moeten wachten. We hadden elkaar al eerder ontmoet en eenmaal gearriveerd in het voertuig verklaarde ik haar dat het oponthoud bezwaarlijk de grootst denkbare tegenslag kon betekenen. Vanzelfsprekend leidde deze opmerking tot volmondige en snelle instemming. We passeerden de middenberm van de Waterhoefstraat, in dit…

Een kale ruimte scheidt de winkelpanden vlakbij "de grote Albert Heijn", de pleisterplaats en het "toevluchtsoord" van vele Tilburgse consumenten die, beladen met boodschappen, hier in en uit lopen. Niettemin moet gezegd worden dat enkele bloemenstalletjes de lege, betegelde hal sieren. En zo was ik ruimschoots in de gelegenheid de prachtige…

Richtingwijzers aan weerszijden van de snelweg geven aan: "Den Bosch" en "Waalwijk". We zijn op weg naar Drimmelen om een boottocht over de Biesbosch te gaan maken. Het wijde en weidse land strekt zich links en rechts van het asfalt, waarover de auto voortraast, uit. In de verte de koepel van een onbekende kerk en hoge verticale schoorstenen…

De kou zat al in de lucht en het werd al tijd voor de winterjas toen we gingen wandelen in een gebied dat door de natuur haast als een monument is uitgevoerd, bij het dorpje Dorst, waar eens het oude zwembad, recreatiepark en restaurant waren, waarvan de gebouwen zijn neergehaald en dat de wellicht bizarre en merkwaardige naam "Surae" droeg. Men…

Het paviljoen, gesitueerd op het terrein van de inrichting, werd op voor mij voorheen onbekende wijze begrensd door een fraaie, langwerpige tuin die in het vroege seizoen al een min of meer zomerse aanblik bood. Ook de getraliede poort aan de zijkant had ik voorheen nooit opgemerkt. Toen ik door genoemde poort de tuin verliet, zag ik gelukkigerwijs…

Tot mijn verbazing en grote verrassing trof ik onlangs in het warrige, verwilderde gras van het plantsoen voor mijn woning enkele dieppaarse krokusjes aan. Boodschappers van een nieuwe lente! Willen de fragiele, kwetsbare bloemetjes mij zeggen dat het onzekere pad, het wellicht glibberige en onbegaanbare pad van de toekomst voor mij ligt en zich…

Als men de weg naar Biezenmortel aflegt (wellicht met auto of taxi) passeert men een groot water dat nauwelijks te vergelijken valt met een ven in het nabijgelegen Oisterwijk of met een zee of meer. Lange tijd bleef mij de herkomst van het water een mysterie tot mijn vragen opgehelderd werden. Twee heren verplegers, verbonden aan de nabijgelegen…

Het oude park, waarvan de plattegrond een driehoek vormt, ligt ingeklemd tussen de straten en strekt haar boomkruinen bereidwillig en beschermend boven zijn bezoekers uit. Het herbergt homo's en hetero's, zombies, zonderlingen en zwervers, kinderen en dieren. De boomstammen kunnen een geheim bewaren; de initialen en harten blijven voor altijd een…

De dichte, grijze mist was nog niet opgetrokken en de winter zegevierde nog altijd. Maar in de atmosfeer waren al verheugende tekenen en voorboden van de naderende lente te bespeuren. Het land trok aan onze ogen voorbij. De groene weiden met daarin soms de elegante paarden die huiverden in de kou en aan de horizon de strakke rijen van de bomen als…