Alle inzendingen over 50 tinten grijs

Asfalt. De platgereden haas op het wegdek. Windmolens. Hoogspanningsmasten. Betonnen viaducten over brede valleien. De gevels van veel huizen, als het geen vakwerkhuizen zijn. Leistenen daken. Golfplaten daken van schuurtjes. Zinken daken. Dakgoten. Zonnepanelen. De vangrails. Stoeptegels. Stoepranden. De immense watermassa van de Moezel. De lucht,…

een kleurrijk aquarel verbeeldt in vele tinten grijs de zwarte en de witte kanten van de ziel en laat zien hoe kwetsbaar we in wezen zijn…

Geef God, aan alle tinten grijs gelaagd gelegd vanaf de Nieuwe Maas de juiste afglans mee en zegen de grijsgelaagde werkelijkheid van Rotterdam.…

Daarin ligt Vijftig tinten grijs. Daar kan geen man tegenop. Vrouwen willen het hard. Geen omfloerste woorden. De naakte waarheid. Bevelen. Tot ze jeuk krijgen. Overal, behalve aan hun knie.…

Enkel nog de tinten van grijs en donker de koude lucht van vallend water dat hijgend zucht, alles overspoelt met geluid en klater en klam aanvoelt. Soms urenlang ben ik dan bedroefd soms dagenlang ben ik dan moedeloos en wacht ik dan op het scheuren van het grauwe grijs, het opnieuw gebeuren.…

wanneer ik jouw tranen raak kleurt al het grijs waar niets wat het lijkt in duister verdwijnt donkere tinten zichzelf hernieuwen gesloten ogen mij roepen in de nacht ga ik op zoek naar licht in vergane dromen laat de nacht haar tranen kleurt zij mijn dood…

Om niet de brug te zien Het grauw en gretig grijs Het snel maar gaan en terug Ging ik naar rechts nog voor de brug en nam de dijk tot andere tint mijn blik toen trof nog grijs maar dieper van beweging de stad met kloeke toren gleed langzaam tussen zwerk en water een huivering zou dit het eind… en morgen bij ‘t ontwaken geen ‘Bommel…

Een donkere verregende dag alweer massa’s wolken in vele tinten grijs liters vocht daalde weer in stromen geen haar op het hoofd dat niet meer wil groeien Ik word ontegenzeglijk zo somber van al die grauwe zonloze dagen met die doordringende koude wind niet veel is er nog voor nodig of de zon vlieg ik warm tegemoet…

Polderland kolderland land van venijn altijd wind tegen en bol van chagrijn Polderland kolderland de handen en voeten steeds in de weer van het heilige moeten Polderland kolderland met tinten van grijs weerspiegelt in sloten en soms op het ijs Polderland kolderland met de geur van azijn en doe maar gewoon in de geest van Calvijn…

In elk geval zorgt de zucht naar erolit voor tevreden boekhandelaars die 'Vijftig tinten grijs' maar wat graag naast hun kassa leggen.…

hij eet z'n 50-plusbuik kogelrond de ouderdom kent louter vette jaren hij paft de hemel grijs met z'n sigaren de senior leeft zeker niet gezond op sporten is de grijsaard ook niet dol hoewel ... hij zwemt graag in de alcohol --------------------------------------------------------- 50-plussers zijn te dik, bewegen te weinig, roken en drinken…

als betovering breekt in tranende ogen magie verdwijnt door stil verdriet de dag vervaagt gevangen in grijs verlangen naar morgen kleur overstijgt zal passie ontwaken in duizend tinten jouw traan gelaten verdwijnen in het niets en harten geraakt liefde omhelzen waar betovering breekt in magische ogen…

Ver weg van de flarden mist en tinten grijs de grauwe dikke klompenschapen en de sloten met het eeuwig ijs, ben jij op siennareis.…

Later mengen zich de tinten van de hemel als op een palet en zij wordt grijs en okergeel.... Een nieuwe dag! Mijn vraag aan het onbekende Opperwezen is of men de zinloosheid en de doelloosheid moet omhelzen, moet verheffen tot levensfilosofie of dat men dankbaar moet zijn en blijven en de overvloedige kansen moet aangrijpen?…

uren kan ik blijven staren naar de wolken in de lucht wit, grijs, blauw in alle tinten veranderend met iedere zucht de zon zorgt voor 't zilveren randje de wind jaagt alles op een hoop wolken krijgen weer gezichten mijn gedachten gaan op de loop herinneringen drijven op de wolken een glimlach komt op mijn gezicht ik voel me…

van tint duisternis, duisternis omdat ik je voor altijd mis……

rank en stralend in dwars kunstlicht van de zon groeien de contouren een blik die horizonnen breekt in vage tinten die de dag vervloeien op het doek van een palet met schaduwen doopt duister zich in licht en kleurt een vale schemering met donker wordt het wit van grijs naar zwarter dan de nacht gebracht een handpalet met rood…

rank en stralend in het dwarse kunstlicht van de zon groeien de contouren een blik die horizonnen breekt in vage tinten die de dag vervloeien op het doek van een palet met schaduwen doopt duister zich in licht en kleurt een vale schemering met donker wordt het wit van grijs naar zwarter dan de nacht gebracht een handpalet met rood…

Het patroon en het rasterwerk van de nog prille blaadjes tekenen zich af als vormden zij een schilderij uit de Renaissance tegen de hemel die in de morgen gaandeweg lichter wordt en wisselende tinten vertoont, van oranje tot roze en van grijs tot blauw.…

melodieën stemden Goden mild uit lang verstofte doedelzakken het glanzend staal hield me staande zijn zwaard dat ik net tillen kon, leerde ik tinten lichter hanteren op kleur van verstand in de ruiten van mijn kilt…

Vlekken in diverse tinten blauw, grijs en wit verhullen beurtelings de uitbundige zon en laten haar toe aan een wereld, die de taal van de schoonheid niet meer begrijpt of nooit begrepen heeft.…

Drijvend op woeste golven van vurige passie en verlangen mijn gevoelens worden bedolven en mijn hart is erdoor gevangen Wandelend op gouden paden mijn ogen worden erdoor verblind alles wordt nu met liefde overladen het leven is omvangen met een roze tint Zwevend op prachtige wolken met de kleuren van heldere lelies deze ervaring is niet…

de lucht is heiig waar ik wandel de verte neigt naar blauwig grijs terwijl op doek zuiderse kleuren drogen voeren alle tinten groen mij dronken ik zie hoe schaamteloos ze lonken handen gevouwen tot een kijker mijn blik halfdichtgeknepen loopt in de voren van een bietenveld waar een libelle ras komt toegesneld ga mee, de heuvels in maar…

onbewogen staan de bomen als skeletten hun takken een smeken hemelhoog gericht zonder schaduw werpend op in het naakte verstilde land waar de lucht van dode wintersloten ons beroert als wij de grijsheid weerspiegeld zien in een zwarte omlijsting van vergangkelijkheid.…

Grijsbreier, snel uitgebreid, Lacht zich geen kabelsteekfrivoliteit. Jacquardpatroon speelt nimmer de baas, Hooguit visgraat, Uitgevoerd in zwart en wit, Toelaatbare grens benaderd. Inslag weert aangeslagen Rood, blauw en geel, Breit zich grijsreeks Een kleurloze trui.…

Lucht naakt het water waar de einder ze vergrijst oplossend ineen.…

het grijze van de ochtend bleef de dag lang hangen in een onbestemd verlangen tot ik plots een maarts viooltje zag in het wit (waarschijnlijk wegens sneeuwgebrek) er verscheen een glimlach op mijn gezicht een grijze dag plots opgeklaard…

Kijk naar buiten en je ziet, grijs grijs en nog eens jawel grijs. Niet het verleden wat die kleur heeft maar het heden alleen: het grijs verdwijnt zodra het avond wordt, de kaarsjes aangaan, de lampjes en de koffie geurend op tafel geparkeerd. Buiten grijs, net als soms die massa in m'n hoofd, net als bij iedereen.…

Televisie: venster op de wereld, stevig dichtgespijkerd.…

Dikke donkerheid en laag grijs Niet zoet, niet bitter Waar is de melancholie? De foltering van pijn? Het is het niets, dat brengt me van de wijs Altijd nacht en de maan mijn gezel Zonder lach, licht en vreugde Wie gelooft mij als ik dit vertel?…