Alle inzendingen over Aan de voet van de Andes...

Subtitel: Post-Pinochet Chili Net terug uit post-Pinochet Chili alwaar ik in de Chileense hoofdstad Santiago op het continent Zuid-Amerika heb verbleven, sloeg in deze aan de voet van de Andes gesitueerde metropool de vlam in de pan, nadat de regering een prijsverhoging van de metrokaartjes had afgekondigd.…

Boven de Andes echter, hing iets in de lucht waaraan je zowel kon zien als voelen dat ook Chilenen gerechtigheid willen in een democratisch en vrij land zonder scrupules...! Santiago, september/oktober 2019…

Jaar in, jaar uit staat hij op de Andes, stug de zengende hitte van overdag en de vrieskoude sterrennachten trotserend: de Inca in zijn veelkleurige plunje, onder de hemel van azuur die de besneeuwde pieken overspant. Al eeuwenlang kijkt hij uit over de diepten van de Cordilleras en de hoogten van het sterrenrijk.…

toen de kruik brak sijpelde mirre over zijn voeten de albasten scherven riepen : schande mirre is niet voor voeten Maria wel voor liefde schreeuwden twee ogen ze begon hem af te drogen met zoute kussen en magdalena-haar…

De horde loopt al het afwijkende, het verhevene, het persoonlijke, het verdienstelijke en uitgelezene onder de voet.…

Meestal begon je dan een onderwerp aan te snijden, waar ik absoluut geen kaas van gegeten had en dan had je me tuk, sloeg je me geestelijk in het gezicht, wenste je een eerbiedige knieval en het slaafs kussen van je goddelijke voeten.…

De voet voelt als voet als hij de grond voelt.…

De voet geven of lichten wie gaat het aan met elke misstap leren we staan we halen hier een wit voetje staan op gespannen voet daar maar… voet bij stuk we gaan op dezelfde voet verder en wordt ons dat voor de voeten geworpen dan gaat het zover als het voeten heeft als het tegendeel blijkt gaat alles mank…

Zilt doorsnijden golven het schuim slaan ruisend op de zanderige kust verzinken in alle rust gezeefd door het ruwe zand Wind blaast de resten van het schuimend zout tegen zeewerend hout naar een langzaam sterven Als de zee zich geleidelijk terug trekt bespelen wind en golven het zand als tekening zichtbaar op het strand gesneden door…

je brandde zonder handen om te vluchten uit de hel voette nog in een wereld waar seconden zijn geteld beton begon te kraken het geluid kon je niet raken door het stof zij waren groots jij ademde steeds langzamer hun dood was klein in pijn van afscheid nemen tot de sprong die maakt je groot leven is een hopen…

Leg als laatste wat gij doet al mijn gedichten aan mijn voet; krachten waarmee ik opstaan moet.…

oude voeten in koude aarde mijn vader zakt in wintergrond verdriet dat niet bedaarde zon, toen je op de heide stond…

Het paradijs ligt aan de voeten der moeders.…

ik hoef geen vleugels voeten hebben al moeite genoeg om mezelf niet te passeren liggend laat ik met warmte de krampen en de druppels komen vleugels voegen daar niets aan toe dromend zwaai ik naar een hollende jongedame stuur haar een kushand rustig meisje pas op de plaats anders mis je wat je mist open die verbeten knuisten vervloei…

Wie met modder gooit verliest grond onder de voeten.…

Ik wil met jou delen De liefde die je niemand gaf Maar hak niet mijn voeten af. Het hakmes viel, Haar handen vielen neer. Een Blauwhelm keek toe Naar verluid.…

Ze bleef nog steeds met haar voeten binnen de vloedlijn staan, zodat ze verzekerd was van enige afkoeling. De vrouw zei iets tegen haar, maar ook dat verstond ze niet. Het waren vermoedelijk ook geen vakantiegangers.…

“Mijn voet trilt”, klinkt het na één van de laatste happen rijst. Papa weet onmiddellijk waar de schoen wringt. “Dan slaapt je voet”, luidt zijn diagnose. Hij vertelt er niet bij dat dat waarschijnlijk wordt veroorzaakt door een gebrek aan goulash. Dochterlief reageert verbaasd: “Kan je voet ook slapen?” Tijd om dat ding wakker te maken dan.…

‘’Je hebt gewoon wat afleiding nodig!’’ zei Nathalie tegen Lisette. Ze staan buiten in een steegje. Buiten is een lichte schemering. Het regent, waterdruppels kletsen tegen de stoeptegels. ‘’Afleiding!? Hoe kun je dat nou zeggen? Mijn vader is DOOD! Denk je echt dat ik dit zomaar kan vergeten? Dat ik zomaar kan verder leven, zonder er bij na te denken…

Emancipatie, voeten in de aarde, zet je schrap...…

laat mij in je slapen vannacht waar ik in je adem rust en me geef waar ik geen antwoord weeg op witte muren of letters verzameld in de lucht wil je in me wonen morgen waar je innige stilte spreekt met geen enkel onbeduidend woord of zinnen over Liefde zelfs niet over een zuivere dood mag ik zijn vederlicht voltooien wat nooit…

Manlief houdt dus de deur voor haar open...tja, hij heeft niet echt kleine voeten, daar is ze inmiddels ook achter, want steevast met achteruit parkeren hoort ze nu: tja dat waren weer de mijne hè? Je leert 't nooit. Ze lacht hardop want wederom heeft ze het voor elkaar om óver zijn voeten te rijden... Oeps.…

Jij streed voor het behoud van de Peruaanse cultuur, vooral voor de traditionele Andes-muziek en Andes-dans. Jij verdedigde de traditionele kunstenares Modesta Apolonia Dorregaray Veli, die mate burilado (gebeeldhouwde kalebassen) maakte.…

Ons elftal leeft nog, dus ik kan wel janken, Ik huil oranje tranen van geluk. En Tsjechië kan voor mij niet meer stuk; Hoe moeten wij die spelers ooit bedanken? O ja, daar schiet mij toch al wat te binnen: We laten ze in de finale winnen!…

Ik snapte van zijn opstelling geen snars, Maar zag wel in, toen drie kwartier nog restten, Dat onze bondscoach wisselt als de beste: Van Hooijdonk, Sneijder en Marc Overmars. Dus reken maar dat wij vanavond winnen Als ze maar met de tweede helft beginnen.…

Uiteindelijk trok ze zijn hoofd naar de hare en ze zoenden op blote voeten in Spanje op de straat met tientallen camera’s om zich heen, maar het kon Lisette even niks schelen.. Ricardo was van haar!…

Nederlanders hebben het recht op droge voeten in hun woning.…

Je overblijfselen worden vereerd in het Heiligdom van Auco-Rinconada van Los Andes.…

Heilsideologen en cultuurpessimisten putten uit een zelfde narcistische bron.…

Ver doorgevoerde socialisatie leidt tot lafheid.…