Alle inzendingen over Artistieke trots

Dat ik grotendeels eenzaam door het leven ga, kan ik aan, daar ik als schrijver trots ben op wat ik schrijf en dat ik inmiddels weet dat ik er wel degelijk andere mensen mee dien. Ik ben geen topper zoals Louis Couperus, maar op minder niveau toch net zoveel waard als deze Haagse veelschrijver. Basta!…

pracht Je luistert overdreven naar mijn gezemel Vergeven van emotie en romantiek Op je gezicht staat niet te lezen Deze man is vreselijk oubollig ziek Je groene ogen bevriezen der vissen bloed Denken gebeurt bij jou in onroerend goed En kitscherige meubels in staal en glas Ik koester mijn antieke blik in geurende boenwas Ik ben het artistieke…

En ik ben er trots op!…

Ik hou van je doctor Margarita Ik ben zo trots op jou Niet omdat je doctor bent nee, alleen omdat je mijn dochter bent...…

bloost de wangen rozerood ze wiegt zich in een schommelstoel en vouwt de handen teder om het wonder in haar schoot ze heeft iets...een geheim dat enkel door een vrouw is te ervaren ogen glanzen mysterieus in glimlachend staren ze lijkt gehuld in kopergloed die vertedert en verblindt voor mij als man ongrijpbaar maar ik voel me trots…

Ze slikt dapper en zegt zacht: ‘Moe' ‘Voldaan' ‘Trots' ‘Ja, trots, dat is het woord wat vanmorgen mee wakker werd.' ‘Je gestorven lieve Pa, is nu ook trots op jou!' ‘Trots op elkaar', vult Vrouw aan. ‘Je hebt verteld zoals het was....Zonder schuld of schaamte'.…

Ze slikt dapper en zegt zacht: ‘Moe' ‘Voldaan' ‘Trots' ‘Ja, trots, dat is het woord waarmee ik vanmorgen wakker werd.' ‘Je gestorven lieve Pa, is nu ook trots op jou!' ‘Trots op elkaar', vult Vrouw aan. ‘Je hebt verteld zoals het was....Zonder schuld of schaamte'.…

Zij leeft haar leven met slag en stoot overwint zij storm Vindt zij in iemand een veilige haven die armen om haar slaat Dan maakt zij die los na verloop van tijd Want zij verkiest het eenzaam lopen langs de vloedlijn waar zij steeds nieuwe dingen vindt na zware storm.…

Ik tik mijn zinnen in het late avonduur dat al naar enen loopt met zekere gelatenheid De weg die mij altijd voor ogen stond die weg die zeggen ze die ben ik kwijt Mijn trots kan mij niet veel meer schelen Hij wordt langzaam door hen gesloopt Stond hij nog recht en fier voor wat ik dacht dat ik presteerde nu is hij slechts een vage…

wit van trots te paard of hangend aan de rots blaak je van pracht spierwit van gebalde kracht ik heb je weergaloos in steegjes en op pleintjes openhartig en oprecht ontdekt je oude kern ijzersterk gesmeed keihard geplaveid krijtwit gekneed op een pleintje tasten mijn handen verliefd naar de milde stilte van de wind.…

Oude wonden opengereten Domweg met beste bedoelingen Zoon een opmerking gemaakt over zijn kleintje. Ja, oké, dat kind is de perfectie zelve Mijn duister verleden werd zielig boven water gehaald Opmerking fel aangedikt, verklikt Pijn wegens niet verdiend Verdriet prangend en vretend Voor ieder goed doen, vergeet het. Mama's en Oma's vaak…

Nederigheid is een laffe manier om wat te schijnen.…

Niet dat ik verslagen werd, nee niet dat. Een stille berusting, in een morgen die nooit een andere dag zou zijn. Niet dat ik verslagen werd, nee niet dat. Een spartelend toegeven, aan de brute krachten van de woordenzee. Handen strak gevouwen, knielend, alles smekend, altijd wetend dat ik nooit verslagen worden zou, nee niet dat.…

De familie is ontzettend trots op hun nieuwe Benjamin. Jouw verschijning is een teken voor een nieuw begin. De eerste nakomeling voor een nieuwe derde generatie. Je bent net op deze harde wereld en nu al ben je een sensatie. Jij bent zo klein en kwetsbaar, maar toch ook zo compleet.…

Het leven is een wedstrijd Vol prestatie en vol trots. Het is een wedstrijd Die ik niet winnen kan! Het is een wedstrijd Die niemand winnen kan! Het gaat maar om één man "Papa kijk dan!" --------------------------------------------------- (Gedicht gemaakt naar aanleiding van het nummer ‘De wedstrijd’ van Bram Vermeulen.)…

Eindelijk Trots…

en nadat ik mijn muiltjes uit deed likte ik de blaren van mijn voeten je bent een rots in de stroming ook het middelpunt van de rivier, leef ik om dood te gaan of om te overleven ik ben niet eerlijk, niet vrijgevig maar ik ben tenminste hier.…

Te trots om eens iets liefs te zeggen. De wapens stilzwijgend neer te leggen. De kracht niet om het tij te keren. Te laat beken ik nu mijn spijt. Ik draai me nog een keertje om. Ik moet nu gaan, het is nu tijd. Waarom was ik toch zo stom? Nu moet ik verder, geheel alleen. Wie wijst me de weg, waar moet ik heen?…

En is dat doden van die achttien Talibanners een reden om trots te zijn? Voor Holland wel! Want die Talibanners deugen niet! En wij Hollanders deugen wel.…

Terwijl ze vroeger trots waren op hun school, zien ze nu geen enkele reden meer om trots te zijn. En dat was nu juist een belangrijk deel van hun beloning. foto: Richard Sennett…

Mijn trots. Mijn voorbeeld. Mijn begin van de nieuw verworven inzichten. Mijn vader, George Henry Bron..…

Vandaag heeft ze zelf een geranium aangeschaft, ik ben trots op haar.…

wat zijt gij trots? Ziet gij ’t zwaard niet opgeheven Van de strenge Engel Gods, Dreigende is de slag te geven? Schat noch rijkdom kan u niet Van een snelle Dood bevrijden, Die gij voor uw ogen ziet, In dees droeve en vege tijden. Nu u God nog leven gunt, Beter u, terwijl gij kunt!…

Eens mocht ik plaats nemen in het plantsoen Prachtig gelakt mijn voeten in beton gegoten In de eerste zonlichtstralen glom mijn bruine kleur Trots kwamen de eerste mensen zitten op mijn schoot Eens mocht ik plaats nemen in het plantsoen Mijn uitzicht was adembenemend zo mooi Prachtige bomen aan de waterkant Trots liet ik mijn schilderij zien…

Je lijkt zó transparant Uit helder glas gesneden Toch is dit je buitenkant Je lijkt onaantastbaar Je lijkt zó wijs en groot Uit alle vraagstukken weet jij het antwoord Toch mag niemand bij je binnen Je lijkt hierdoor de macho, de held Je lijkt zó transparant Uit helder glas gesneden Toch kom je op een dag Jezelf ooit eens tegen.. Je…

Verbaasd, verdwaasd Wat gek en raar en o wat trots Te gek om waar te zijn Hoe waar kan het nog worden Alsof ik goed genoeg zou… Of kan ik het dan toch zijn? Zou ik het dan echt kunnen? Of ik goed genoeg ben Of dat ik het kan worden?…

waar het ochtendlicht tinten achterlaat in de resten nacht kraakt het eerste leven barsten in het bestaan vol trots en zekerheid wiegt je naam in de wind van het bestaan, je bent nu en even twijfel je nog heel even maar langer. een seconde, meer was het niet…

Ik woon natuurlijk wel fijn en ik ben trots op mijn eigen inbreng in mijn leefomgeving. Misschien ook omdat ik tevreden ben met mezelf of dat ik steeds meer zelfkennis begin te krijgen. Of zou ik moeten zeggen dat ik milder jegens anderen ben geworden? Ik begin steeds beter te begrijpen dat ik niet kan oordelen over een ander.…

Je zou trots op me geweest zijn, en helemaal op je kleinzoon die je helaas nooit hebt mogen zien.…

En ik gloeide Rrrita, van trots, trots op jou en het Nederland dat voor ons ligt.…