Alle inzendingen over BEWONDERING

zoals ik hier lig op mijn rug naar boven kijkend kaatst hun licht terug zoveel sterren die weer stralen je steeds afvragend waar blijven ze het halen iedere dag aan ons firmament schitteringen vreemd maar ook bekend vele levens lang mogen ze blijven zo kan ieder mens ze lezen en beschrijven…

Er zijn dus twee soorten mensen die ik bewonder: mensen die op hoog niveau sporten en mensen die subliem kunnen schrijven.(die laatste spreekt voor zich). Tennisster Serena Williams, voordat ze aan de set begint geeft ze een showtje weg, na afloop ook.…

Grote bewondering heb ik voor mensen die moederziel alleen de ergste ontberingen doorstaan in gebieden als woestijnen, Alaska, de Zuidpool of op nauwelijks bewoonde eilanden. Met geen ander gezelschap dan een cameraploeg en een karavaan voor de catering. Buiten beeld, dat wel.…

gulden zon drijft goudsculpturen in de zee weerspiegeld blauw als rode robijn in de trillende schemering streelt een nachtegaal de lucht met gezang groen groeiend gras gehuld in gesluierde nevel kleurt vol schitterend diamantgruis de maan hoog hemelend verblind de nacht als een straalkrans de wereld…

Een landschap gekoesterd door felle kleuren Ontvouwt zich als een gezicht De aarde draagt heel het gebeuren In tijdperken van vuur en van licht Wolken van verbeelding drijven mee met de rivier kreten van verrukte verwondering beantwoorden blikken verzadigd plezier Onvermoeibaar stroomt hij verder Glinsterend als een melkweg Met de hemel…

Maneschijn barmhartig zacht daalt opnieuw neer verspreidt al zijn pracht verbaast me telkens weer Een hemel zeer vereerd dit schouwspel te dragen wat mijn hart nu begeert straalt antwoord op mijn vragen…

Het schijnt licht te zijn tegen zo’n achtergrond van meer dan spectrum alleen en geen palet drukt zich meer in kleur dan hier deze ochtend dit pijnlijk mooie landschap waarvan de zon haar mond open- valt en een gelukkige ziel zich wandelaar mag wensen.…

Kom binnen geachte lezer, zet je neder en doe of je lekker thuis bent. (Intussen knagen wij ongestoord tussen haakjes verder) De harde realiteit is hier een droom, een wereld in een wereld. Pas op voor onze woorden want ze vreten tussen de regels door en elke poging van een pointe onderstrepen wij met een knipoog.…

Vooral zijn duiven er om zich te laten bewonderen (in al hun gedragingen), dat zie je zo. --------------------------------- uit: 'Gegroet o........', 1998.…

Gevallen, bijna haar vleugels verloren, maar ze richt zich op, voelt zich als herboren. Trots, dat ze het heeft gemaakt, ze heeft alles nog, is niets kwijtgeraakt. Minachtend, op het punt om weg te gaan, want ja, zij kan echt, op eigen vleugels staan.…

-elk woord zonder kabaal- lees in klank, de pracht, een nieuw verhaal bewonderend, beminnen.…

Ik voel plots mijn ziel verwant met kleine dingen die op onze wegen als bloemen staan geschreven verscholen in de dagen, geven ze oude zinnen leven en dragen in hun letters de zoetste pure zegeningen ik tel de dagen sinds de roze blik waarin ik je vond aan duizelingwekkende vormen, hoe vrouw je bent ik ben het vraagteken waarop jij het antwoord…

De zielsmuziek, de trillende snaar die van bewondering sprak.…

Jij spreekt in witte schaduwkleden en omarmt zoals een gordijn het laken van het leven een vleugje trots gedeeld door een decemberregen verbergt zo als in jouw melancholiek gedicht een jaargetijde dat vergeelt wanneer de lente alle dood weer doet herleven…

Ik vergeet mijn verkoudheid en staar pure bewondering uit over het uitzicht dat dit moment te bieden heeft. Nu mag ik sterven in de ogenschouw van mijn winter.…

'Ik weet niet waar ik heen ga, nu dat ik weg ben', is zijn eerste zin. Ik kijk naar hem en hij kijkt naar mij. Zou hij me zien, zou hij weten wat ik voel, wat hij met me doet? Ik durf niet meer, en kijk naar mijn voeten. Zijn woorden ontroeren mij, en ik huil, hoewel ik me nooit gelukkiger heb gevoeld. Hij loopt op me af met zijn armen wijd open…

Deze man was diepte bewonderen.…

mochten onze wegen ooit scheiden kijk maar omhoog; bewonder de pracht zie de ster die je naar mij hebt vernoemd.…

olijfbomen nog onbewogen evenals de spiegel van de Nijl zij buigt zich over de oever steeds dichter en dichter naderend het water om haar eigen te bewonderen doch bladeren beginnen te ritselen haar weerspiegeling door de wind ontnomen zacht kussen de vissen haar vaarwel.…

Nog dansen de elfen dit herfstig lied en zweren bij groen geel bruin en vurig rood dat tussen nu en elke nieuwe zucht de schoonheid van het blad bewaard daar soms, een enkele keer - al sloffend door een krakende zee - er nog één hangt trillend in zijn naakte zelf maar volmaakt is wat de wandelaar raakt, verblind of bijna achteloos…

Puur, zo lig je daar Gewoon jij, jij die je bent. Gewoon zoals je bent Kijkend? naar wat, naar mij? Je kijkt zo vragend altijd. Vragend naar wat? Je ogen blijven staren Waarom? Wat denk je toch? Ik voel je warme naakte lijf Zo zacht Ik zie je, blik lach kus Mag ik? Waarom? Waarom mag ik? Omdat jij?…

Mijn hart klopt Hartstochtelijk Van stille bewondering. Misschien Mag ik je niet In stilte beminnen. Misschien Mag ik niet Bewonderen wat Niet van mij is. Maar toch blijf ik Op een afstand kijken, En zweef een eindje Met je mee.…

ik bewonder januari om de scherpe vliegtuigsporen in haar blauwe lucht en de paar witte wolkjes die snel op worden gegeten door haar lieve mond ja, ik bewonder haar en naast de donker- bruin gekleurde vensterbank wacht de koffiepot, en kaneelsiroop glijdt over de oude radiator naar beneden beneden waar het gras ligt te roezemoezen…

Mocht jij, hooggeachte bezitter van 'Une Saison en Enfer' uit 1873, deze woorden lezen, zou je dan zo vriendelijk willen zijn om een arme dichter uit het dikwijls zo koude, prozaïsche Holland een groot genoegen (voor hem van onschatbare waarde) te doen en zou je hem dan via de redactie van deze site willen uitnodigen, inderdaad, ik nodig mijzelf hierbij…

Natuurlijk bewonder ik ook Job Cohen, die te eerlijk en vriendelijk is voor de Haagse slangenkuil en dat ook inziet. Zelfkennis is het begin der wijsheid zeiden de oude Grieken al, althans zoiets. Als burgemeester van Amsterdam ging hij na de moord op Theo van Gogh bij Marokkanen thee drinken.…

Bewonderend kijk je naar boven, blijft in aanbidding even staan, je ziet de pracht, je voelt de kracht, kijkt me met stralende ogen aan. Dan versombert plots je blik, je ogen staan plots vol met vragen, terwijl je ineenzakt op de grond, begint het in mij plots te dagen.…

Geen bewondering is vrij van een weinig afgunst.…

Je haren wapperen in de wind een lok bedekt je oog je loopt als een gazelle, fier en torent hemelhoog... Ik geef mezelf de sporen nu en ga je achterna in't wuivend riet verdwijn je nu waar schuil je, primadonna... Daar lig je,hijgend als een hert dat der jacht net is ontkomen ik stoor je niet, dat is te wreed en zal niet aan je…

Je wilt het niet kenbaar maken, de bewondering, omdat de gedichten zoveel betekenen, en ze niet van complimenten hield. En nu ze dood is lijken de woorden nog helderder en geplaatst, alsof je ze niet kunt ontwijken onder het droeve maanlicht van de nacht. Je hebt urenlang in haar gedichten gedwaald op zoek naar een stem in het duister.…

Bjarne begon haar steeds meer te bewonderen. Haar woorden waren heilig, haar daden waren als zilverwerk. Ze had een gave, ze kwam op voor arme kunstenaars. Bjarne kreeg een gevoel van opwinding toen ze hem het geld contant overhandigde.…