Alle inzendingen over Besef

ik heb toegekeken vanaf mijn prille jeugd hoe de ene mens zich vormt naar de ander jouw gebogen rug het kruipen op knieën voor de lieve vrede vergeet ik nooit meer liever zoveel liever had ik je rechtop gezien blijkbaar was je een goede leermeester je weet niet half hoeveel ik op je lijk…

een oceaan verder in een onbekende taal gillen jonge blauwvissen genade en het klagend besef dat uitsterven niets te maken heeft met sterven maar tranen ziet men niet onder water…

Besef je wat het met me doet als je me lief aan zit te kijken met je prachtige bruine ogen zodat vlinders in mij neerstrijken Besef je wat het met me doet als je zachtjes tegen me praat me vertelt wat je van me vindt terwijl je me met kusjes overlaat Besef je wat het met me doet als je jouw gevoelens wilt delen merk je dat je door dit…

Is het dit hart dat breekt Bij het besef : zij is er niet, want zij is dood.…

Schoon is de dag zonder zorgen Schoon is de dag van de lach Schoon het besef om te leven het besef dat je ook huilen mag...…

Ik zie de chaos in de lucht Alle sterren kris kras door elkaar Voor elkaar op de vlucht Terwijl ik ernaar staar Ik zie de chaos in onze relatie Alles kris kras door elkaar Tussen ons steeds die spatie Besef, terwijl ik naar de sterren staar.…

Zo zacht als de wind Zo mooi als een vlinder Tippel je Mijn gedachten in Ik slik je door Vast gevangen In mijn emoties Donker en zwaar Kom je weer Uit mij Gesloten in richting Verzwaard zink je weg Je verdrinkt En ik kijk Toe…

Een langere weg klaagzang geen idee waarheen nergens naartoe vliegend in de ruimte geen besef van tijd liggend in de verte iedereen verdwijnt liever staande elfen en feeën leven of stilte luid of dood…

Waarom die hoofdpijn die mijn geest bezet? Opdat ik mij niet al te zeer verhef? Kwestie van kans, waarvan ik deze tref? Gevolg van welke oorzaak?, hamert het. De vraag die mij gedadeloos verplet is deze: heb ik wel voldoende lef om met een wereldbeeld en zelfbesef iedere dag weer op te staan uit bed? Het duizelt me, maar eens komt het terecht…

Vandaag kwam het besef in volle hevigheid neer Het besef: ik ben je kwijt En shit, wat doet dat zeer Steeds hield ik nog hoop dat je er wel komen zou Maar ik wilde niet zien dat je dat zelf niet wou Je wilt niet echt uit de ellende al zeg je nog zo hard van wel Zet dan die verdomde stap eens! de eerste van 't hele stel!…

Vlinders Vleugelen Voort Zwanen Zwaaien Zuiver Wolken Waaien Wazig Herfst Hangt Hoog Zomer Zakt Zichtbaar Dagen Dromen Droog…

Besef dat je moet leven om dood te kunnen gaan.…

Het besef dat je maanden, misschien jaren, tegen elke dag op gaat zien. Dat je je elke dag weer door de dag heen moet slepen. Je jezelf moet dwingen om aan te kleden, te wassen, je boterham te eten. Zonder enig begrip waarom je dat moet doen. Nee, dit kan en wil ik niet nog een keer meemaken.…

Het standaard antwoord luidt dan ook: Ik besef het niet of heel gewaagd 'het dringt nog niet helemaal tot me door'. Zondagavond zal het weer zo zijn. ‘Besef je wat voor kans jullie hebben laten liggen, zo’n kans om wereldkampioen te worden krijg je misschien nooit weer?’ Dat besef zal vermoedelijk iets sneller doordringen.…

gedachten kunnen zich op een merkwaardige wijze uiten tot een nieuw besef.…

of groot verdriet Van dat alles was er niet Wij raakten elkaar uiteindelijk kwijt Zonder maar een spoor van strijd Met schuldgevoel, een hart van steen Koos ik voor mij en ging toen heen Haar achterlatend vol verdriet Want echt begrijpen ging toen niet Het geluk vond haar gelukkig weer Mijn schuldgevoel is er niet meer En nu na jaren besef…

Mijn gedachten zijn weer troebel, en ik voel me waardeloos… Ik besef dat ’t leven een leerweg is, geen moeilijke leerweg. Er is maar één ding dat je in de weg staat, en dat ben jezelf. ’t Is zo ontzettend makkelijk jezelf voor de gek te houden. Hoe groter dit besef bij me wordt, des de zwaarder mijn last… ergens doe ik kennelijk wat verkeerd….…

Diep in de winter kwam ik eindelijk tot het besef dat ik een onoverwinnelijke zomer in mij had.…

Vandaag besefte ik Een grote klap heb ik gehad Ben het nu voorbij Heb de schok geabsorbeerd Schokkend in een rij Nadenkend droef Vrij voorzichtig blij Over wat ik heb geleerd Na al die jaren Vandaag besefte ik Mijn familie speelt een spel Zoiets als levend domino Twee stenen vallen snel (links van mij) Maar ik weiger sowieso Standvastig…

Onbekend, soms bevreesd en in schemer weet dat er iets te gebeuren staat toch, het besef is altijd achteraf.…

Slechts een herinnering blijft rusten in mijn ziel het besef van sterven daarvan is jouw lichaam al bewust.…

Een koperen maan krulde aan de hemel, dreigde te vallen...bladeren slechts. Hitte bladerde van het licht en zette de nachtelijke herfst in vlammen. Zo was het. Die nacht gloeiden de daken in een zinderend schijnsel van spanning en de huizen vloeiden borrelend mijn ogen binnen, maar mijn droge lippen bladerden en ik was een boom, schorsend,…

Je lippen voelden koud Je handen zagen wit Ik kreeg geen tranen in de ogen Ik stond er niet bij stil Het zijn nu al enkele jaren en kom nu tot het besef dat het enige van wat ik hield ... jou was en de ketting die ons bindt…

De verpakking van mijn ziel, met zorg door de Allerhoogste uitgekozen. Naar Zijn beeld geschapen, bedoeld voor de roeping die me is gegeven. De presentatie van mijn zijn. Een afdruk van een indruk, door iemand gemaakt. Positief of negatief, het is maar net hoe je iemand raakt. Hetgeen wat me doet zijn tot hoe ik word gezien, hoe dan ook. Gehoord…

Het besef was te pijnlijk, te bitter. Maar nu zag ik het glashelder. Er was een causaal verband, oorzaak, gevolg……

En langzaam kwam het besef, hoe erg ik haar zou gaan missen, ook haar man en vier kinderen, die ik van pubers naar jonge mensen heb zien groeien. Haar man, die altijd bereid was om mij ergens mee te helpen als ik daar om vroeg.…

weer mijn gezicht zoveel gelachen en ook zoveel gedeeld ik besef nu pas dat dit het gevoel is wat we eigenlijk zoeken en nu pas vonden…

Loom telt de boerin haar oogst kijkt uit over het dampend land het zweet in de aarde, constant de zorg om het groeiend gewas Dankbaar om wat is en was keert zij zich krakend om Nog steeds vermoedt zij vaag dezelfde boerderij, achtergelaten tussen de bomen na het avondeten de lezing en het gebed om regen geen antwoord op haar vraag Zij…

Een zwartgekleurd verleden Bekadert mijn bestaan als een donker kaft Van een zwaarlijvig boek Dat stoffig ergens uitrust Erbinnen dansen letters tot een mooi verhaal Illustraties als een meesterdoek Begeleiden klare taal Met gekleurde strepen Het is een feest daar in dat boek Het sprankelt dat het doet Maar elke letter hoewel zo blij…

Een oude man en een iets jongere (beiden sinds kort weduwnaar) zaten naast elkaar op een bankje in de zonnige tuin van een bejaardentehuis. De oude man streek beverig met een zakdoek langs zijn ogen en zei verdrietig: "Sorry, maar weet je ik mis haar zo verschrikkelijk erg." Peinzend voor zich uitstarend antwoordde de jongere man: "Ach ja, het…