Alle inzendingen over Copa dei Rei

Wat een onoverbrugbaar verschil met de finale van de Copa del Rey tussen Sevilla en een op vleugels spelend Barcelona.…

Panta rei,oeden menei.…

En niettemin deed ik geheel als gij, Want wat gij lezen mocht uit mij, - vóór deze, Stond het geschreven, lichtend, rei aan rei, Door de natuur, in tekens onvolprezen.…

(Uit de tekst In Nije Dei van De Kast): Hjir is myn hân, Hjir is myn hert 'k Jou myn bestean oan dy Lang wie it kâld en tsjuster, aanst komt de dei Fynt it ljocht syn wei, yn in nije dei Hier is mijn hand, Hier is mijn hart Ik geef mijn bestaan aan jou Lang was het koud en donker, Straks komt de dag Vindt het licht zijn weg, in een…

IN NIJE DEI, Een Nieuwe Dag, beschrijft na het ontwaken de kansen en mogelijkheden van een (jong) stel dat na een individueel deels wrang leven die pijn van zich af kan laten glijden om De Nieuwe Dag te gaan genieten: Vindt het licht zijn weg in een nieuwe dag...…

Onze dag is geweest als bange blanke vazen, die waren blij de bloemen van ons liefdespel te scharen rei aan rei. Nu zal je slapen, mijn teergeliefde kind, want morgen moet je de ogen openen: 'n zeer fris blad dat beeft in morgenwind.…

Een rei als van nymfen, Die zich beuren uit de beek, Een rei als van sneeuwwitte bruidjes Zo kuis, zo bleek. En in heur midden heft zich Een enkele narcis, die kwijnt op zijn stengelke Van droevenis.…

‘t Er* viel ‘ne keer een bladjen op het water ‘t Er lag ‘ne keer een bladjen op het water En vloeien op het bladje dei* dat water En vloeien dei het bladjen op het water En wentel-winkelwentelen* in ‘t water Want ‘t bladje was geworden lijk het water Zo plooibaar en zo vloeibaar als het water Zo lijzig en zo lustig als het water Zo rap…

ik zag hem plots tussen de ruïnes van een grieks theater - adembenemend beeld met reisgids in de hand alsof een god (even op uitstap in het land) verdiept in de gezangen van een rei over zichzelf een eigentijdse versie vond één decorwissel en dramascène later verbrak hij de extase en liep me prompt in een alledaagse boog voorbij…

Wie schreeuwt wordt gehoord, maar dat betekent nog niet dat er naar je geluisterd wordt.…

Dei Culpa, waarde mensen. Dei Culpa. En met dat idee wist ik de eerste dagen na mijn ineenstorting door te komen. Het was allemaal God zijn schuld, dus mijn broer en mijn goede vriendin waren het slachtoffer geworden van God zijn laksheid. Dat kon ik niemand anders kwalijk nemen. Ik was daar echt van overtuigd.…

(fragment uit De Gijsbrecht van Amstel, slot van het 4e bedrijf) Waar werd oprechter trouw Dan tussen man en vrouw Ter wereld ooit gevonden? Twee zielen gloênde aaneengesmeed, Of vast geschakeld en verbonden In lief en leed. De band, die ’t harte bindt Der moeder aan het kind, Gebaard met wee en smarte, Aan hare borst met melk gevoed…

kan ik alleen nog maar stil zitten staren de tijd is toch zo al eindeloos uitgerekt niemand kan het tij nog keren in doodtij blijft in onze accu het zoutzuur bezweren ellendige starheid beheerst ons leven van langer leven ga je vroeger dood ingepopte angst en slechte raadgever oh de prachtige vlinder ochtendrood blijven wij toch altijd als…

de rivieren heb ik achter mij gelaten ik regen in zee ik zee ik water in de schelp aan mijn oor hangt alles in de lucht alles behalve ik de grote klucht ik zit vast in mijn tijdelijke gestalte ben ik gebouwd of gebaren geboren of geschapen dwaasheid in de vraag verstilt de vraag een lege schelp valt een moment lang dood tegen een warme kust…

De vedel zingt, waar roos en wingerd-ranken Verliefd omhelzen 't huis des akkermans, En gloeien in de avond-purper-glans, - En twintig menschen rijzen bij die klanken; Het avond-maal heeft uit: van dis en banken Verdween der jonkheid blij geschaarde krans, - De vlugge voeten reien zich ten dans, En de arm buigt om de leesten heen, de slanken…

Ik heb gelachen, wijl ik niet wou schreien Toen mij de vriend mijns harten had verraden Ik stond alleen aan 't kruispunt onzer paden Hij ging, waar blijden zich ten feestdans reien Vaarwel den weg dien wij te zaam betraden Mijn gids verlaat mij in donkere doodsvalleien Waar zon noch bloem mijn blik met hoop wil vleien En 'k eenzaam…

REI VAN ENGELEN Sluit voor Begeerte uw graag gezicht; Zij loert, zij loert om in te varen.…

'k Zie 't en zeg, deemoedig trots: Agnus Dei, klein lam Gods.…

Het gebouw van de voormalige Huishoudschool met de Christelijk geïnspireerde naam ¨Mater Dei¨ is enigszins afzijdig van de Edisonlaan gesitueerd, sinds lange jaren verlaten en van genoemde laan gescheiden door een grasveld. Parallelle ramen sieren beide verdiepingen.…

Het is niet ver van het nu verlaten gebouw van Huishoudschool ´Mater Dei´ aan de Edisonlaan waar mijn klasgenootjes eens aantraden voor hun - huishoudelijke - schoolcarrière en van de ronduit demonisch aandoende toren van de Broekhovense kerk, relict en reminiscentie uit een Rooms-Katholiek verleden....…

Oktober, sloper van mijn streven en mijn hopen, uw moker is van lood die weegt ter lome leên me en houdt mijn nek gestopen. Oktober; en uw aêm, mijn lammer lijf beslopen, Oktober, maakt mijne ogen groot. Van alle spel geweerd de blijde zomer-kieten, en te aller rust gekeerd; verlaten alle luste’ en die me zelf verlieten, Oktober, - als een…

Aan Frederik van Eeden De Zee, de Zee klotst voort in eindeloze deining, De Zee, waarin mijn Ziel zichzelf weerspiegeld ziet; De Zee is als mijn Ziel in wezen en verschijning, Zij is een levend schoon en kent zichzelve niet. Zij wist zichzelven af in eeuwige verreining, En wendt zich altijd òm en keert weer waar zij vliedt, Zij drukt zichzelve…

- En de voetjes Zij tripp'len al zoetjes, IJlings zwiert een bonte rei! Al menig scheepjes-helling En zoo 't pietje doet, Ook goed! Glijdt langs de gladde helling Van mijn' versleten hoed:- Oude manneke,- Nog een kanneke,- En, mooi-Klaertje! Nu je vaertje Niet zal kijven, Och!…

en gij, o rei der Heil’ge Maagden! Die ’t al, èn lijf èn goed, ook voor de Godsdienst waagden, Ai, ziet mij gunstig aan, hebt achting op mijn druk Hebt meelij met mijn lot, en dit mijn ongeluk!…

- Is het een bloemperk, Waar goudgele bijen, De geuren stelen der paarsfluwelen Violen-reien? - Is het de boekweit, Waar hommelhorden, Wit bestoven van 't bloemenroven, Gonzende snorden? - 't Mugje, dat zingend, In de orchis gedoken Vast bleef kleven en moet sneven, De ogen geloken?…

Suriname, Wan blaka dei (een zwarte dag) Rust, verstoor mijn denken niet…niet op dit ogenblik roep mij niet om waar dan ook naar te kijken… vandaag heeft het gezang van de kreek mij tot zich geroepen. Rust, Mi gado, vanmorgen wisten we het nog niet.…

Toen ik het kobaltblauwe straatnaambordje met daarop de witte letters "Wattstraat" weer zag, wist ik: hier heb ik eens geleefd, gedroomd en gestudeerd in het krakkemikkige pand; de etage in de nabijheid van het kerkhof en van het gebouw met de benaming "Mater Dei" waar mijn jeugdvriendin zich eens had bekwaamd in het vouwen van lakens.…

Herman Gorters gedicht 'Zie ik hou van je', met de slotregels "ik wou het helemaal zeggen - Maar ik kan het toch niet zeggen." vormt het eenzame hoogtepunt van de Nederlandse poëzie.…

De ‘Internationale schoorsteenvegerbijeenkomst’ die sinds 1981 het eerste weekend van september plaatsvindt in Santa Maria Maggiore in Valle Vigezzo in Noord Italië, is elke keer een happening in dat dal waar iedereen zo gelukkig lijkt te zijn dat je jezelf afvraagt waarom mijn betovergrootvader anno 1838 als jongen van vijftien jaar uit het dorpje…

Zul je voorzichtig zijn? Ik weet wel dat je maar een boodschap doet hier om de hoek en dat je niet gekleed bent voor een lange reis. Je kus is licht, je blik gerust en vredig zijn je hand en voet. Maar achter deze hoek een werelddeel, achter dit ogenblik een zee van tijd. Zul je voorzichtig zijn? - - - - - - - - - - - - - - -…