Alle inzendingen over De honden jankten

Thuisgekomen bedacht hij zich geen moment, hij haalde de honden uit het hok. Het waren de beste jachthonden uit de wijde omgeving en hij ging naar de plek waar hij eerder die dag het stuk brood gevonden had. De honden jankten van opwinding toen ze de geur van bloed en paard opsnoven.…

Maar eerst moest hij naar huis, de honden moesten los. Thuisgekomen pakte hij zijn kruisboog, de koker met pijlen en zijn speer. De honden jankten en huilden als ware wolven toen hij het hek open gooide. Achter hem klonk een klein gerucht.…

Toevallige voorbijgangers knuffelden en omarmden de hond en in de bus, die spoedig voorreed jankte het dier kennelijk ongeduldig en onrustig.…

gegaan nu woelt hij in de blad’ren rond likt dan de stille meisjesmond en jankt zijn pijn uit naar de maan…

niet de plensbui van vanmiddag noch de miezerige regen van zonet niet de moddervoeten en de zweetlucht of de WC die langdurig is bezet niet de rijen voor de kassa noch de jeugd die ongeordend hangt niet de stugge vissers langs het water of de jonge hond die angstig jankt zelfs niet de timmerman laat op de avond noch de beelden van het Journaal…

Winter in de stad alles koud, kil en nat verborgen in enge stegen weggedoken voor de regen zit, ligt, hangt bid, treurt en jankt een vervuild mens met slechts 1 wens: regen van de zomerzon…

Ik jankte die week was opnieuw kwader droeg onervaren een boek met stokrozen zakjes zaad zonder tuin om in te zaaien. De lucht had sindsdien iets van dood.…

in het avonddwalen wanneer de nacht zich hees jankt door het knarsen van de tijd breekt mijn oog meer dan ooit door langzaam geweld van woekervrees onder het steenstof van mijn laatste schaduw schilfert het zwijgen in elk stilstaand ogenblik want meer dan toen heb ik het doodgaan begrepen nu de dag me ontglijdt in ieder gebroken…

Jankend aan verre kusten de zee zelf de dood in haar armen de kracht van destructie alom boezemt angst in metershoge zeeën boezemen angst in onverwacht in een verlegen gebaar zich terugtrekkend voor de aanval ze jankt de zee haar zoute tranen over duizend doden in veelvoud die ze afgeeft aan de stranden nadien verlicht door…

ik heb je gestreeld op je snaren gespeeld de melodie met mijn woorden bevolkt je glijdt langs mijn handen en trilt in octaaf ik laat je komen tot jouw hoogste tonen maar het refrein jankt de eeuwige pijn van het nieuwe begin gebonden wil vrijheid erin zacht sterft muziek in het woordloze hijgen ook wij zullen niet het eind van…

De nacht dempt elke kleur en zwart het witste wit tot een vermoeden ik verschuil me moeiteloos in ’t veld onzichtbaar voor een ongewapend oog terwijl ik niets heb te verbergen een motor jankt de nacht in ik meet de afstand groot voorbij de eindigheid blind geworden door de duisternis neem ik wat stippellichten waar als aardse vonken…

jij schopt sterren wapent zo glas kubust de wereld hebt alles gehad schreeuwde toekomst in schilderend heden vervloekte het nu in nakijkend verleden ik gaf je mijn hand droomde de jouwe jij koos het pigment in onschuldig vertrouwen ik zag je staan op de rede van scheiden jankte onzichtbaar confrontatie vermijdend ik ben…

naar overleven, oogt nog vrolijk maar je hart heeft weinig meer te geven door de tralies van je kooi je hebt je oren dichtgestopt het geluk goed afgeklopt en kleed je ongenaakbaar maar je lichaamstaal is klaar spreekt duidelijk aanraakbaar letters dansen vreemde woorden op muziek zonder accoorden zinnen breken op de melodie de blues jankt…

weg van voorhoofd naar achterhoofd en terug snuift achter de ogen overblijfsels van beelden en voor de nacht onderdak vindt tussen de kiezen waar ik je naam maal, je woorden en smaak van je lichaam als kinderlijke angst in het donker een zwerfgedachte even duivels als heilig ik ben alleen uitgeput likt hij zijn verbrijzelde poten en jankt…

In de verre verte verdwijnt het licht Duister en donder komen snel heel dicht De boom kraakt, jankt, hij lijkt bedrukt Het laatste blad wordt losgerukt Langzaam dwarrelt zij naar beneden Wat is die eerste lentedag lang geleden Geen enkel blad wordt ooit nog zo volmaakt Fluistert de wind die het afscheid bewaakt En nu het blad haast ongemerkt…

Ricky wist het zeker, hij vond troost bij honden. Leuk – veel schamper gelach. Hij zei een hond geeft onvoorwaardelijke liefde en ook al hou jij niet van hem en behandel je hem niet altijd goed, hij komt altijd bij je terug en stuurt je niet naar de hel, zoals die God van jou.…

Ze zingen sneeuw uit hoge tonen vallend aarde wittend in een felle kou het orgel jankt met donkere klanken de lange tocht van man en vrouw haar weeën komen en de melodie verhaalt van pijn er zal geen plaats meer in de herberg zijn een stal ontvangt het kindje de wiegeliedjes klinken fijn dieren neuriën een zacht refrein het koor…

Onherroepelijk jankt haar minnaar onder het raam Dan jaag ik haar pruilend naar buiten Ontkennen is een inzicht uitstellen Want de spiegel verraadt de uren Als dwaalsporen in mijn vel.…

ik zag handen groeien uit de muur cement viel naar beneden vingers scheurden zachtjes het behang reepjes uit een grijs verleden ze speelden wat met lucht vormden vage klanken waarvan de letters dansten tot een zware zucht het leek een oud verhaal de woorden jankten angst schreeuwde kleuren in de lucht die zwaar geladen neersloeg…

de schreeuw is niet van jou alleen ze splijt de rotsen en vergruist het steen echoot door de dalen jankt door merg en been bloed schandt in het niet verstaan kruipt bergenhoog geen regen wist het onbegrip maar sluiert slechts haar eigen mist het stugge linnen gidst je streken in gebarentaal nagelt de verkeerde kleuren…

ik zag handen groeien uit de muur cement viel naar beneden vingers scheurden zachtjes het behang reepjes uit een grijs verleden ze speelden wat met lucht vormden vage klanken waarvan de letters dansten tot een zware zucht het leek een oud verhaal de woorden jankten angst schreeuwde kleuren in de lucht die zwaar geladen neersloeg…

HET GEVOEL. ’t Gevoelen is de min, waar naar het alles jankt*. Het kittelt zelf Jupijn, zodat hij ’t zich bedankt.…

Hij weet niet goed meer wat hij doet En loopt wezenloos in het rond Miauwt niet meer hij jankt Slaapt zelfs in z’n eigen stront. Vroeger was hij heel kieskeurig Was gek op biefstuk en vis Nu eet hij witlof en fruit Lijkt wel of z’n smaak verdwenen is.…

Mijn hond slikt altijd alles van zijn baas, Maar hij heeft wel van jongs af aan geleerd, Dat hij een balletje steeds apporteert En niet verslindt, dat kan hij niet helaas. Toch weet ik niet of Arafat nog leeft Nadat mijn hond hem lief een pootje geeft.…

Die hond, ik gun hem zijn bloedrood visioen. Meer kan ik niet doen. Hij weet niet eens wat de meisjes in Parijs doen.…

fles al kocht Ja, ze g’looft wel da’k van haar hou Ik zei het haar toch, dus zij mocht Maar ze huilt alvast van dat ’t over gaat want dat gebeurt, dat weet ze zeker Dus logisch dat ze haar troost al zocht Ze leeft in angst van: het gaat weg Omdat al wat mooi is straks verdwijnt Het geeft niet hoe vaak en hard ik zeg: Geluk is zacht, het jankt…

De heetste tranen aan mijn graf Huilt hij die zielsveel om mij gaf, Want ik kan níet meer met hem uit, Hij mist mij zo en jankt heel luid. Iedere dag komt hij bij mij, Wil bij mij zijn, steeds dichter bij.…

Een oude straathond spert zijn muil en jankt zijn blues tot op het bot. Een man verdrinkt in kwijl en kommer. De maan beveelt de zee, de vrouwen. In hun dromen zit hun mond vol slijk en drijven lijkjes op de golven. Zwaartekracht balt onrust samen. Het gebinte op de appelzolder kraakt. De splijtstof in de navel sluimert.…

Dat hij ook nog dol is op honden, bevestigt de juistheid van mijn afkeer. Eerder op de heerlijk nazomerse zondag had ik een directe ervaring. Met mijn jongste kleinzoon wandelde ik door het park, genietend van zijn opwinding over de hapgrage eenden. Maar toen kwam er een dame met haar hond voorbij. Rustig liet zij haar vee zijn gang gaan.…

Mijn hond die heeft nu puppies dat is een werkelijk feest het is in mijn kamer nog nooit zo'n zooi geweest. Ze plassen en ze poepen precies waar of ze staan er is er echt geen eentje met mijn tapijt begaan. Toch weet ik wel heel zeker dat ondanks poep en pis dat als ze straks weer weg zijn dat ik ze vreselijk mis.…