Alle inzendingen over De uren in een dag.

Wat leek de dag oneindig lang te duren Het leven kreeg per uur steeds minder zin Want heus, je ziet er haast geen gat meer in Wanneer minuten voelen gaan als uren ´n Zwarte dag, ja, maar goddank voor mij Is nu die rustdag in de Tour voorbij…

het hete geel glooit afgrond oplichtend in het zwart schemer drukt de warmte dieper eenzaam in het hart tast met vingers naar het duister blinder dan de nacht pakt en zal niet kijken omdat zonlicht nooit de avond wacht morgen bloeit het rotten in het sterven van vandaag laat de uren gaan, lange dagen doden langzaamaan…

van de dag verbazen ik steel vast tijd voor ons bestaan…

jouw handen hebben mij zo vaak gedragen jouw lippen hebben mij zo vaak gekust nu tel je stil de uren en de dagen en bent je van de wereld niet bewust jouw ogen konden mij van alles zeggen ik teer nog op de liefde die je gaf het is niet zo eenvoudig uit te leggen maar wat ik voel neemt niemand me af soms kan je nog genieten van het kleine…

mijn bloemen bloeien reiken naar licht bieden geur aan ieder die voor nectar zwicht ik maak toekomst met mijn beelden bouw uren van de dag totdat hun vormen mij vervelen en ik naar morgen mag droom scherven in mijn wereldje van glas ik breek het glazen heden kou komt dan niet onverwacht je daagt me uit met jou de vleugels te gaan…

ik zou graag willen huilen zachtjes zonder haasten in de herinnering waar ik jou heb aangeraakt in de liefkozing van je hand toen ik jou droomde tussen vroeger maar nooit later ik zou graag willen liefhebben eeuwig enkel jij in de tranen waar ik jou heb gefluisterd in de regendruppels toen jij mij vlocht tussen uren maar nooit…

werden dagen, dagen werden weken, weken werden maanden toen ik doorhad dat ik stikte in mijn zelfmedelijden besefte ik pas dat ik in een kist lag niet alleen van verdriet maar omdat ik stief voor jou…

de warme wind draagt zomerse geluiden bijen snorren speurend rond de mier verlaat de grond op zoek naar andere bruiden een kerktoren rimpelt horizon laat zachte tonen luiden nee, niet weer uit Muiden we breien uren aan de dag totdat het duister mag in schemering komt licht zijn eigen schaduw tegen in overwegen besluiten ze de nacht…

Zelfs de woorden huilen letters zinnen zoeken een zakdoek voor troost, weer is daar de nieuwe morgen en nog het niet begrijpen het spel dat wordt gespeeld door de uren van de dag, wordt ontkracht door een slapeloze nacht waar werkelijkheid overloopt in droom loos weten naar die toekomst waar jij geen jou meer is, vier geen geheel meer…

De man, die ooit zo schrander was, ik zal er nooit aan wennen, dat, elke dag wanneer ik kom, hij mij niet zal herkennen... `k Vertel hem wat ik heb gedaan, de uren van de dag; soms twinkelen zijn ogen, zie ik om zijn mond een lach ?…

De eenzaamheid maakt de dag net zo lang als de nacht, met het enige verschil dat het licht is. De uren van de dag veranderen niets, je doet de verplichte dingen, maar het gevoel is wrang. Je zit thuis in je huis en hoort de klok: die tikt de uren net zo langzaam rond als de uren van de nacht.…

U ziet toch hoe ik worstel door de uren van de dag. Ik heb een klein verzoekje Heer als ik het vragen mag. Geef mij Heer, deze nacht een keertje vrij. Ontneem mijn angsten heel eventjes van mij. Heer wilt U alstublieft een beetje voor me zorgen? Ik kan het niet meer zelf en ik vraag het maar tot morgen.…

Ja de computer verslindt soms uren van mijn dag, maar het is wel de rode draad inn mijn leven. Want zo hou ik toch met iedereen contact: familie, vrienden en zelfs vreemden komen via de computer in mijn leven.…

Na maanden van sjoemelen, na oeverloze nieuwsberichten: dat men opnieuw ging vergaderen, uren werden halve dagen, hele dagen en soms tot in de nacht! De keus lag er voor vier personen, en ik beken bloedeerlijk, dat de Nederlandse persoon het voor mij niet hoefde te worden!…

Het andere moment komt er geen einde aan een vaak regenachtige dag. Dan lijken de minuten wel uren. De dag wil maar niet aan zijn eind komen. Of meer de tijd die niet op schiet. Meestal vind ik de tijd om op te schieten om haar een beetje harder te laten lopen. De beruchte vrije tijd die uitmond in verveling.…

Degenen die de besten zijn, hebben nagenoeg de meeste uren in hun sport gestoken.…

Lees jij nog de laatste uren die schoonheid vormen in gracieus licht een hand schraal de winters voert laat kelken sluiten in gevangen vorst de wereld weent om afgestorvenen verkwisting van het goed naar kwaad verschrompeld is reeds de rauwe aanwas broed zal allengs lijdzaam verscheiden gedoemd zijn zij die kwistig smeden een kort vermaak…

De verschillende uren van de dag, zowel de seizoenen lente en zomer als herfst en winter, zon en regen, de wind die hoge bomen teistert... .…

Tijd is als dag en nacht, komen steeds weer terug. Tijd kom je tekort, al doe je alles nog zo vlug. Tijd tikt steeds maar door, seconden worden minuten en uren. Tijd is geen klok die je stilzet, maar zal voort blijven duren. Tijd is overal, je kunt het niet ontlopen. Tijd is gratis, je kunt het nergens kopen.…

De klok , zij tikt maar elke dag weer door en eenmaal achterom gekeken gezien wat ze aan tijd verloor. Minuten zullen zich weer rijgen tot vele lange uren seconden gaan per tel voorbij en zullen niet lang duren. Dag en nacht , een etmaal steeds maar weer het klokje rond licht en donker wisselen weer van morgen tot aan avondstond.…

De sleutel om vooruit te komen is per etmaal acht uur reserveren voor werken en acht uur voor slapen - en zorgen dat het niet dezelfde uren zijn.…

Maar wanneer de dag over haar laatste uren verhaalt, ben ik alweer van het pad afgedwaald. De wind ruikt naar oude twijfels en bevestigt de gapende rand in mijn donkere achterland.…

De dag ervoor waren ze getrouwd. Haar bleke gezicht toen ze het cyanide innam. Hij ziet haar opnieuw ineenkrimpen, haar blik gevuld met aanvaarding, een vastberaden afscheid. Haar hand had even de zijne geraakt, voordat haar ogen zich definitief sloten. Een druppel zweet glijdt langs zijn slaap.…

De dagen waren donker En de uren waren lang Want in mijn eigen wereld Was ik altijd bang De dagen zijn nu lichter En de uren gaan te snel Want in mijn nieuwe wereld Is het leven weer een spel…

De sneeuw wolkt als vitrage voor de ramen Hij houdt de wereld buiten en sereen Breken wij onze jeugd af steen na steen Triest scharen zich de meubelen tesamen De vensterbank met stervende cyclamen Zegt dat het nooit meer wordt zoals voorheen Gelijmde briefjes waarop onze namen Leiden ons veilig door de uren heen Wij openen de kast met de…

het zijn de uren die zij telt elke dag maar weer de vragen die zij stelt elke week weer meer de tranen die hij liegt zijn woord dat steeds blijft steken haar hart dat hij bedriegt en op den duur zal breken het zijn de keren dat hij belt zonder iets te zeggen de ring die steeds meer knelt wat valt er uit te leggen de lakens die…

- Nu glijden de tijden zo langzaam aan, de dagen, de tragen, ze willen niet gaan en lang - lang - lang zijn de uren der nachten. Eens hield ik de goudene uren te goed voor klachten, eens vulde ik de levende, heldere dag met bloemen en blijheid en liederen zoet - maar ach! - maar ach!…

Nee, jij breekt mij niet in stukjes ik blijf gewoon een geheel de vrouw van deze dag en alle dagen na deze nog te leven uren slaan niet de tijd stuk al zal de klok haar uren nooit voorbijlopen toch telt elke seconde ja, élke seconde telt…

Terwijl ik tevreden terugkijk op de dag van gisteren, toen ik zo stoer was het een en ander zelf te willen doen en dat betaalde met wat lichamelijke mankementen, met een heerlijk opgeruimd kastje als gevolg, kwam vandaag na twee weken vakantie de hulp weer.…

Even later ben ik weer op honk, waar de dag verder heel druk verloopt maar het tevreden gevoel verdwijnt er niet door.…