Alle inzendingen over Deense detective van

Ik ben nu al twee weken in de ban van 'The Killing', geschreven door Soren Sveistrup, met in de hoofdrol de detective Sarah Lund, gespeeld door Sofie Grabol. Deze detective wordt zo lang uitgesmeerd, dat je er als kijker bijna knettergek van wordt en dat is nu juist de geniale kracht van deze serie. De film tart het geduld van de kijker.…

de eerste keer ben je altijd een beetje blind je weet nog niet naast wie je wilt zitten waar je wilt wonen wat je kunt lezen de allereerste keer is van je eerste tot je zeventiende het is het eerste huis waar je in bent een huis als alle andere het is het eerste boek dat je leest en je bent niet alleen maar lezer je neemt het…

" vraagt de detective aan Nova. "Ik zag hem die avond de binnentuin in lopen. Hij miste een knoop toen hij terugkwam. Hij was buiten zinnen. Toen de detective de knoop vond, wist ik dat het voorbij was. De dokter is het echte monster in die kliniek, detective. Niet wij." Nova vertelt alles aan de detective.…

Ze is zo intensief bezig dat ze de detective en Sjors niet eens binnen hoort komen. Met trillende handen verscheurt ze een groot houtskoolportret van het weesmeisje. De stukken vallen op de grond. De detective ziet direct donkere klei diep onder de nagels van Nova zitten.…

De detective glimlacht flauw en legt haar hand op haar zak, waar haar telefoon zachtjes oplicht. "Ik ben nooit alleen, dokter. En de politie is al onderweg."…

Over lichaamstaal gesproken: Peter Falk in zijn rol als detective 'Columbo' wekte alle schijn op, alsof hij in beginsel slechts een stuntel was... Inmiddels was héél duidelijk, dat deze man 'de clou' al reeds doorzag... Een rol die ik ook wel in mezelf herken! Het punt is gewoon: wachten op precies het juiste moment.…

Na de glaasjes, vergezeld van worsthandjes op egelprikkers, klimt de roosvisite onder veel rokkabaal in de engelenkast, waarop de tegelfantast heeft geschilderd: 'Tatortcriminelen'. Maar geen moord is nog gepleegd. Toch komt inspecteur Inspecteur in zijn Moldau het dorp binnen rijden. Hij is alleen, want zijn makkestent is wegens gehoorproblemen…

Ik lees nog wel zo lief een detective als de memoires van Nadjezda Mandelstam. Een mens wordt wel eens moe van het gedram waarmee zo’n boek de mensheid wil gerieven. En dat geldt idem dito voor de beelden waarmee de televisie ons ontwricht. Met uppercuts slaat zij de ogen dicht van wie zich bij Mies Bouwman niet verveelden.…

De ultieme paradox van alle denken is zijn poging iets te ontdekken wat het denken niet kan bedenken.…

. --------------------------------------------------- N.a.v. tekst Afshin Ellian op Winternachten in Den Haag.…

Kees Slager wandelt verslagen door de F.A. Molijnlaan richting zijn stacaravan op het kampeerterrein 'De Witte Wieven' in Nunspeet. 'Hier sjokte eens de schrijver Nescio', mijmert hij, 'misschien loop ik nu wel door zijn schaduw!'. Via de lange Eperweg bereikt hij zijn schamele onderkomen, waar hij pertinent woont, wat men oogluikend toelaat,…

Poirot heeft het maar makkelijk. Jawel, hij is natuurlijk een geweldig goede speurneus en trekt zeer nauwkeurig conclusies op zeer minieme informatie, maar hij heeft het maar makkelijk. Hij onderzoekt een moord, soms meerdere. Hij heeft te maken met één dader en misschien wel tien mensen, maar dat is nog altijd veel minder dan het aantal mensen in…

Een nozem in Den Haag droeg een opgetrokken kraag zijn haar zat vol vet en at een patatje met want dat lustte hij heel graag.…

Verdwaalde bommen sloegen wonden in de wijk Een architect, als tandarts, deed z'n werk En vulde gaten met z'n torens. Hij werd rijk Maar waar is nu mijn uitzicht op het zwerk? Het zijn de wolkenvelden die ik node mis Haagse Poort die door de noeste handen Van bouwvakkers tot blinde muur geworden is Met dank aan Nationale Nederlanden Kantoorpaleizen…

ze zwoegen voor de Koninklijke Shell voor Europol of op een ambassade als onbegrensd verdienende nomaden hun carrière slaagde wonderwel de voorspoed lijkt hun vaste metgezel doch de vermeende welvaart is façade de tranen zorgen hier voor waterschade hun leven is een voorschot op de hel ze klagen over alles in Den Haag een slecht klimaat…

(Den Haag slechte gemeente voor kinderen) je wieg staat in een vorstelijke stad maar net geboren, kraai je om die zegen de toekomst lacht, de Heer is je genegen de zon beschijnt een hemels levenspad pas later lees je in het ochtendblad: een Haagse jeugd valt toch een tikje tegen je zit om liefde en begrip verlegen als 'eiberkuiken' heb…

Uit de monsterscore die de PVV in Limburg heeft behaald bij de verkiezingen voor de Tweede Kamer blijkt dat deze provincie in mentale zin nooit een deel van Nederland is geworden, maar sinds 1813 altijd een katholiek, wormvormig aanhangsel is gebleven waar men wantrouwend staat t.o.v. de Haagse politiek.…

Het Deense volkslied komt uit jouw bejubelde meesterwerk en bezorgde vrienden brachten je naar het gemoedelijke Sobaekshus, vlakbij Helsingor, enkele kilometers boven Kopenhagen.…

Momenteel woont Hans met zijn vrouw en zijn Deense kater in De Rijp, de kinderen zijn het huis uit en hij bewoont een statig huis uit 1850, midden in het dorp. Zijn stem klinkt krachtig, evenwichtig, emotioneel en donker-mannelijk.…

En ook de periode dat ik m’n levenspad moeilijker kon vinden, de reden dat ik de hagenezen-sfeer rond ‘Oh, oh Den Haag’, The Shoes, Johnny Lion en alle indo-rockbandjes zo goed begrijp... Raar eigenlijk, dat Vandenbos in mijn ogen een artieste blijft die alleen beklijfde en indruk maakte als vertolkster van ‘In Den Haag...’.…

Hoe kil en koud deze stad nu ook is En wetend wat ik zo meteen op mijn kamer mis Zo zonnig en warm is Den Haag als jij naar me toekomt, nu vandaag…

je denkt aan krijtstreep met een aktetas aan paraplu en 't elegant flaneren van bonte dames naast correcte heren bevroren glimlach boven grijze jas je denkt aan sportschool en het klatergoud aan tatoeages, bier en zonnebanken die passen bij de goddeloze klanken van dialect dat primitief wordt uitgekauwd onzichtbaar blijft de oude muur in…

de kleine wijzer kruipt voorbij de tien de krant heb ik van A tot Z gelezen m’n toetsenbord heeft niets van mij te vrezen en buiten heb ik alles al gezien op mijn bureau staan lege koffiekoppen een paperclip is nu niet langer krom ik sla het lege blaadje maar weer om een luide geeuw is nauwelijks te stoppen een werkdag van een dienaar van…

wat mij verontrust is niet dat het regent maar wel dat de regen verzuipt in de putten het water terechtkomt de beek bij de bioscoop onder de grond duikt en niet meer te volgen is enkel weer bovenkomt bij het noordeinde de hofvijver voedt en langzaam verdampt en over de stad kruipt mismaakt wordt wat mij uitermate verontrust is de regen…

Noodnaam voor een diocees dat pas sinds 1853 ‘Bisdom van Den Bosch’ mag heten. De man werd meteen aartsbisschop maar vestigde zich nooit te Utrecht. Pas in 1864 verhuisde hij, maar naar Den Bosch toe. 1863 Jaar van Lincoln’s Proclamation. Van vrijlating onzer slaven. Toch deed dat er niet toe ter afleiding volgens Ed Schilders.…

als je me leest als een kasteel-roman, kun je een deel van m'n hart vinden, maar zie je dat ik ook vluchtig kan zijn, als je me leest als een detective, is de uitkomst niet voor de hand liggend, maar blijft de spanning wel aanhouden, als je me leest als een stratenboek, sla je niet altijd de juiste weg in, maar houd je wel zicht op de eindbestemming…

de oorlogsverklaring van vice-premier Zalm bewijst luidruchtig zijn contraproductieve aard niet alleen zijn uitgebrande scholen niets waard ook Haagse Laakkwartierders lijken minder kalm zelfs in het kabinet worden de messen geslepen Remkes ruikt bloed en Donner voelt zich gegrepen…

Alleen in Den Haag en Hilversum is het nooit later dan 1965 geworden.…

Vernieuwing in Den Haag; onbegonnen werk.…

Een zee van lichtjes, koele ruimte, bloemen die de tolk zijn van de dank, weemoed die hier rondhangt in de stilte, vragen, twijfels, vroomheid ook, haastig even binnenlopen, kaarsje aan, een vluchtig kruis, of wat aarzelende stappen, weg uit al dat groot gedruis..., eventjes hier wat verpozen schuifelend met zware tas... Kinderogen die zacht…