Moord in de psychiatrie 3

De charmante detective recht haar rug, kijkt Dr. Van Arendsvlek recht in de ogen en schuift het formulier met de bekentenis ongelezen terug.
"Julian heeft helemaal niemand gewurgd," zegt ze kalm, haar stem snijdend door de stilte van het kantoor.
Van Arendsvlek trekt een wenkbrauw op. Zijn glimlach vervaagt direct. "U trekt de officiële bekentenis van een zwaar getroebleerde patiënt in twijfel? Dat is nogal een beschuldiging."
"Een bekentenis is makkelijk af te dwingen bij iemand die de grip op de realiteit kwijt is," antwoordt de detective. Ze reikt in haar jaszak en legt het eerste voorwerp op het eikenhouten bureau. Het zilveren, kapotte kettinkje glinstert in het lamplicht. "Gevonden in kamer 14. Vlak naast het slachtoffer."
De psychiater kijkt naar de ketting. Zijn ademhaling stokt heel even, maar hij herpakt zich snel. "Een sieraad. Dat kan van iedereen zijn. Nova, een andere patiënt, of het weesmeisje zelf."
"Misschien," zegt de detective. Ze leunt iets naar voren. "Maar hoe verklaart u dit?"
Ze haalt het tweede voorwerp tevoorschijn en laat het met een doffe tik naast het kettinkje vallen. De zilveren jasknoop, nog deels besmeurd met de donkere modder uit de binnentuin.
Van Arendsvlek blik schiet naar de knop. Zijn gezicht trekt wit weg. Onwillekeurig dwalen zijn ogen naar de nieuwe jas die hij draagt.
"Die knop is zojuist door Sjors opgevist uit de vuilnisbak van Nova's atelier," vervolgt de detective koel. "Verborgen in de vette, donkere klei. Precies de klei die ook onder het raam van het slachtoffer ligt. En toevallig exact de knoop die ontbreekt op uw vorige jas. Nova probeerde uw sporen te wissen, dokter. Maar u bent er allebei gloeiend bij."
Van Arendsvlek balt zijn handen tot vuisten, waardoor zijn rood geknepen handpalmen weer zichtbaar worden. Zijn gemaakte, meelevende toon is volledig verdwenen. Zijn stem zakt tot een ijzig gefluister.
"U denkt dat u heel slim bent, hè? U komt hier binnenlopen met wat modder en een paar losse knopen, en u denkt dat een rechter u gelooft boven de directeur van deze inrichting?" Hij leunt over het bureau heen, zijn ogen spuwen vuur. "Ik herinner u eraan dat u hier alleen bent gekomen. Niemand weet wat er in dit kantoor gebeurt. En Julian? Die gelooft in zijn eigen doolhoven. Als ik zeg dat hij gek is, dan is hij gek."

Buiten de zware eikenhouten deur klinkt plotseling een luid, fel en agressief geblaf. Sjors heeft het dreigement gehoord. De deur klinkt alsof er met volle kracht tegenaan wordt gebeukt.
De detective glimlacht flauw en legt haar hand op haar zak, waar haar telefoon zachtjes oplicht. "Ik ben nooit alleen, dokter. En de politie is al onderweg."

moord gek politie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 15