Alle inzendingen over Frances Alice Blogg

Op 28 juni 1901 trouwde je in de St Mary Abbots Church aan de Kensington High Street met de schrijfster Frances Alice Blogg (1869 - 1938). Deze kerk is in 1872 ontworpen en gebouwd door Sir George Gilbert Scott. Frances hielp jou met jouw schrijfcarrière en met het geloof in Christus Jezus.…

Toch wekt het bloggen ook wel enige heimwee op naar het sturen van poste restante-brieven naar een duister adres van een postagentschapje op een stoffige helling, met achterop het huisadres van de geadresseerde, mocht het onderweg nog ergens misgaan.…

fragiel gedicht op vergeeld papier bejaard oud ouder dan jij werd lieve Alice…

Je zus heette Frances Mary (1803 - 1889). Op je achtste overleed je vader vanwege een schedelbreuk door de val van zijn paard. Je moeder hertrouwde voor een korte periode. Je ging bij je oma Alice Jennings in Edmonton wonen. Je raakte verslingerd aan de literatuur en je ging in Enfield naar school.…

Ik wil u schoon vergeven Omdat ik wonder-schoon bemin; Vergiffenis in liefde Weet ende nog begin Ik wil u schoon vergeven Omdat ik bij mijzelve weet De zwakheid van m'n herte, De diepte van uw leed. Ik wil u schoon vergeven, Omdat ik in mijn groot gemis, U toch niet meer kan schenken Dan wat vergiffenis…

Het lied waarvan een mensenziel het heiligst is doordrongen, daar zijn op aard geen woorden voor, dat blijft onuitgezongen.…

Edgar en Frances werden verliefd op elkaar en jij werd jaloers op Frances, omdat je ook op Edgar verliefd was, maar Edgar wees jouw verliefdheid af. Jij was bemoeizuchtig en wraakzuchtig. In Edgar's huis las jij een brief van Frances en wees jij Virginia op de indiscreties erin.…

(voor Alice Glaser (1928 - 1970)) Jij bent geboren op 3 december 1928 in New York City. Jouw vader Lewis Glaser was een advocaat, geboren in Rusland. Jouw moeder Hilda Glaser was een huisvrouw uit Pittsburgh. Jij bent op Long Island opgegroeid. Jij ging naar de Woodmere High School, oftewel de George W.…

In 1861 vloog de jurk van Frances in brand en zij overleed de dag erna aan de brandwonden. Innerlijk overleed jij ook. Je gezicht was door de reddingspoging zodanig verbrand, dat scheren te pijnlijk werd en dus liet je je baard staan. In 1879 schreef je 'The Cross of Snow' ter innige nagedachtenis aan Frances.…

Steeds maar weer lopende in cirkels, in dat doolhof waar geen eind aan komt en waar het begin van zoek is; verdwaald in het doolhof van eenzaamheid. Koortsachtig zoekende naar een uitweg, een zij-route of rustplaats ... maar niets van dit blijkt te bestaan daar, daar waar ik ben, helemaal alleen. Roepende om hulp heel zacht, in mijn…

Klein teer vogeltje , met je indrukwekkende zang, al vroeg bouwde je een kooitje om te kunnen blijven bestaan. Klein teer vogeltje, je verbleef in het dichte struikgewas, de doorns staken je steeds weer maar je had geen keus. Klein teer vogeltje, met je verlangen naar warmte, het kooitje wou niet open je bleef wanhopig achter. Klein…

eenzaam voel ik mij tot op het bot alleen ben ik niet een aantal mensen nabij het eenzaam gevoel is niet uit te drukken niemand kan er iets aan doen het is in mij, is wat ik bedoel dat gevoel van eenzaamheid is niet mijn schuld is mij gezegd en herhaal ik zelf zodat ik misschien minder lijd eenzaam voel ik mij altijd en nu nog…

Terwijl de sneeuw jullie verdriet bedekt, is er dan tóch nog iets wat haar leven rekt? Sneeuwstormen overleefd maar deze keer is het dan echt, geen beschutting meer alleen de liefde die nog rest. Sneeuwvlokjes dalen buiten in de koude, maar zij zal met jullie warmte heengaan naar daar. Sneeuw als tranen om haar jarenlange strijd,…

Omgeven door muren liggen scherven op de grond door tralies gescheiden van woorden die veel meer zeiden Niet alleen in woorden verstopt maar verwijderd als lijkt oneindig het gevangen verdriet verstomd als een stil lied Ze lacht als ze praat maar spreekt als een traan met zoveel machteloze pijn niet wetende waarom hier te zijn…

koud als een ijzige wind die door mijn hart zijn weg vindt. koud als een duik in de diepte van mijn zijn. koud als de stilte die bezit nam van mijn onrust. zo koud…

het lichtje in mijn hoofd en hart is gevuld met smart een bries van pijn en verdriet doet veel warmte teniet maar mijn lichtje blijft branden door alle uitgestoken handen een bries liefdevol gegeven dankbaar ontvangen zodat ik mag blijven leven want het lichtje in mijn hart en hoofd heeft die liefde ditmaal…

keer op keer geen contact nogmaals weer verloren nogmaals weer onderga ik ook weer deze keer wat ik niet wil ook weer deze keer huil en schreeuw ik dat ik ... niet weer laat me met rust niet weer .... machteloos roep ik stoppen deze keer ! het ... verstilt in mij de laatste keer die wil ik niet want er is veel meer wat…

gevangen in een kubus met muren van ijs bevroren bevroren verstijfd liggend alles horend verstild verstilde woede en verdriet geen woorden meer verstopt verstopt in die ijskubus wanhopig vechtend…

een steek door mijn hart een traan over mijn wang door de pijn die ik voel pijn, jouw pijn die ik zo voel je stem spreekt met mij als door angst gevangen door de pijn van jou ... jouw pijn die ik zo voel bereiken kan ik je niet een hand verdraag je niet door de pijn jouw aangedaan jouw pijn ... die ik zo voel…

de enige keer dat jij mij écht zag was toen opa dood in de kist lag…

Het lot al wetende Toch vliegende naar beter Levend als een tijdbom Neem je elke meter Je vleugels zijn zo teer En de zon die je graag zag Met je lot dragende Ga je ten onder op een dag De reis na het hiernamaals Ooit zal je hem maken Met je vleugels gesmolten Zal je ons allen diep raken Te weinig herinneringen Je bent nog zo jong…

Gedachteloos lopende woordeloos denkende wacht ik tot het donker mij inhaalt.…

liggend in bed happend naar lucht, starend naar het plafond slaak je een zucht. jij, mijn vader, nooit begrip voor mij gehad en nu... nu heb jij het, jij. ongeneeslijk, smachtend naar toch een sigaret. ook al voel je nu de 'maar' woede hier en toch heb ik meelij... met hem, mijn vader nú pas weet hij hoe ik me altijd heb…

walking through the clouds in my damned mind looking for something there is nothing I can find walking through the clouds on the streets of my life nobody who knows me, nobody cares even I don't feel the knife walking through the clouds on my way to the future I hope I cry, I scream and I don't know should I hold that throwing rope…

Als ik je aankijk ,denk ik ik ken je al jaren. Eeuwen zo niet langer. Ogen van rust en liefde, omdat ik je te eten geef, soms met je speel,...mensen maken me banger. Alleen gelaten , en nu zo tevree. en als je ooit bij me wegloopt ..loop ik met je mee.…

Robbie loopt over het dek van het schip. Hij is 5 jaar. Hij loopt eigenlijk iedereen in de weg maar niemand zegt er wat van want ze houden allemaal veel van de kleine altijd vrolijke Robbie. Robbie hangt over de reling heen. Niemand let op hem en dus ziet ook niemand dat hij steeds verder over de reling hangt. Dan.. een plons! Een gil. Iedereen kijkt…

Inmiddels is Alice weer terug in Berlijn en zingt ze iedere zondag blootsvoets in het Mauerpark.…

In 1967 trouwde Alice met Melvyn Rosenman Leventhal, een joodse advocaat. In Jackson werden ze bedreigd door de blanken, inclusief de Ku Klux Klan. Hun dochter heet Rebecca en in 1976 zijn Alice en Melvyn gescheiden.…

In 1934 trouwde je met de dichteres/kunstenares Alice Phillipot, die later als Alice Rahon bekend werd. Jullie waren surrealisten en jullie reisden veel. Roland en Valentine Penrose brachten jullie in contact met Paul Éluard.…

(voor Frances Sargent Osgood (1811 - 1850)) Je bent geboren als Frances Sargent Locke op 18 juni 1811 in Boston. Jouw ouders waren Joseph Locke, een rijke koopman, en Mary Ingersoll Foster. Jouw vader was eerst met Martha Ingersoll getrouwd, de zus van jouw moeder.…