Alle inzendingen over Geheugen

Dan is mijn geheugen niet meer in orde. Nu weet ik weer waarom ik pijn in mijn rug heb. Is het echt waar, Mien, drie keer, niet te geloven?'' ''Ja, echt waar, ik begreep het ook niet, jaren niks en nu hoop ik op een herhaling, je hebt een borrel verdiend.'' De drie oudjes hadden de grootste lol.…

A memory walking steadily Ever after it had done what Mind had said her In order to align The memories of the soul Postpone the integrity And the value of things Remember the adequacy And inequality of mankind Thinking in dreams On its way to the past The future brings present Succeeding tomorrow Has started today A Post-it of the…

‘Aan het geheugen van water’ zei hij tenslotte, ‘Zou het water nog weten dat het hier ooit was, dat wij nog bestaan?’. Ze wist het niet. De lucht spuwde vuur zoals iedere avond, vloekte tegen de bliksem die donderend terugschold. Het werd donker. De dag was geëindigd zoals deze was begonnen. Er was mooi licht om te fotograferen.…

als een sleutel ter ondersteuning van het geheugen. om de passage te hervatten nu de tijd het toelaat.…

Misschien, heel misschien vind ik mijn leven terug in het geheugen van het zand.…

Als historicus weet ik hoezeer de menselijke herinnering soms moeizaam functioneert.…

De vergelijking van het geheugen met een zeef is nog niet zo gek. Het is alleen niet te regelen wat door de zeef heen verloren gaat en wat blijft liggen. Je onthoudt wat je mag vergeten en vergeet wat je zou moeten onthouden.…

Ongeduld slijt van de toekomst Dagen die weten noch zoeken Die lang kwamen en kort bleven Voortdurend tellen latend Gerust bemeten lijnen tonen Vergeten gelopen sporen Leeg in het beeld vanavond…

Normaal zeg je dat het geheugen jou in de steek laat, maar je kunt ook zeggen dat jij het geheugen in de steek laat. Dat vind ik preciezer aangeven wat het geval is. Het is toch raar om te zeggen: het geheugen laat mij in de steek, alsof jou iets overkomt omdat het geheugen ineens op eigen initiatief vertrekt.…

Tijdens het ophalen van herinneringen raak ik de laatste tijd zo af en toe het spoor bijster. Mijn herinnering aan een gebeurtenis, waarbij ook mijn echtgenote aanwezig was, staat vaak haaks op die van haar. Helaas heeft zij achteraf dikwijls het gelijk aan haar kant.…

De herinnering is als een hond die gaat liggen waar hij wil.…

Iedereen klaagt over zijn geheugen, maar niemand klaagt over zijn verstand.…

Handicap Geheugen Zwakte Leugen!…

Naar aanleiding van de Parlementaire enquête 'Bouwnijverheid' moet aan mensen die in de bouwnijverheid of in de politiek willen werken, de volgende waarschuwing worden gegeven: 'Werken in deze sectoren kan leiden tot ernstig geheugenverlies'. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- illustratie: Marijke…

“Nee, mijn geheugen laat me nooit in de steek!" “En toen U naar het Hoofd van de St. Josephschool moest liep U gewoon lachend zijn kantoor binnen.” “Dat vergeet ik nooit!”…

Een slecht geheugen is een belangrijke steun voor een gerust geweten.…

De strijd van de eenling tegen de tirannie is dezelfde als die van het geheugen tegen de vergetelheid.…

Een van mijn vrienden besloot zijn verjaardag een feestelijk tintje te geven in een plaatselijk café. Hoewel ik een hekel heb aan partijtjes wilde ik mij niet onttrekken aan de uitnodiging. Vrienden laten elkaar niet in de steek. Op het afgesproken tijdstip slofte ik de bar binnen. Van een mij onbekende gezette vrouw kreeg ik direct een feestmuts…

Zittend in mijn stoel bedacht ik ineens dat gisteren net liggend in bed me de gedachte te binnenschoot om over geheugen te willen schrijven, domweg omdat er zo vreselijk veel mensen dement worden en zijn. Wat zou je doen, als je dingen vergeet, vooropgesteld dat je het door hebt dat je inderdaad dingen gaat vergeten!?…

- Daar heb ik geen actieve herinnering aan - En daar wou ik het juist met u over hebben, wat is er toch met uw geheugen meneer Rutte.. - Hoe bedoelt u? - Telkens als er een moeilijk dossier op uw bord dreigt te belanden laat het u in de steek. - Wat? - Uw geheugen - Oh ja?…

zorgvuldig kozen toetsen de juiste weg van leven nieuwsgierig en plots versneld gedreven naar richting gekozen vorm op glas in het geheugen voor eeuwig…

Oktober. Zondag. Ochtend is in grijs gekleed en wilde kastanjes vallen maar raak. Hun boom een kerel, zijn dos zit propvol groene stekelbollen. Als dobbelstenen rollen ze weg, hun hoop gericht op boomhoog. Onweerstaanbare pralines. Rap door kleine handen opgeraapt, binnen als schat verloren gelegd: dood in minder dan een winter.…

Ik kwam aan in mijn herinnering Ik stapte uit waar ik dacht te weten Ik liep richting vroeger, het was er wel veranderd maar ik herkende het beslist Wat jaren op mijn netvlies had gezeten was uitgewoond door eenzaamheid Wat er niet meer was wist ik Opende mijn ogen van verborgenheid…

En zo draai ik de caleidoscoop van mijn geheugen rond en rond en zie ik een werveling van veelkleurige, bonte beelden, alle uniek, alle bijzonder.....…

Een diep coma daarentegen heeft mij wel van een pingpongbal aan geheugen beroofd, terwijl Dr. Josef Mengele Adolf Hitler 95 keer heeft gekloond en daarmee hoopt de resulterende zonen Braziliaans op te voeden en hun een jeugd te geven die identiek is aan die van Hitler.…

De grijze massa van je brein, dat gedeelte wat geheugen heet, kan aardig met je op de loop gaan. Dat geheugen kan enorm groot, maar ook angstig klein zijn. Op het moment, dat je dingen vergeet, is 't niet zo, dat je het niet meer weet?!…

in het stof van mijn geheugen staat je naam verkeerd gespeld verdraaide waarheid of een leugen een delict zonder geweld heb ik echt om je gegeven of doodde ik met jou de tijd om als puber te overleven in een spel van haat en nijd in het stof van mijn geheugen verliest herinnering alle glans neem ik stil de laatste teugen van een liefde…

Gevangen in een drang met wederkerende patronen gaat zij haar eigen gang; draait het geheugen doelloos rond en blijft zij zich voortdurend klonen Als nieuw blijkt oud te zijn en er geen werkelijkheid meer is; anders dan herhaling van het oude weten, maakt zij haar tomeloze val van het vergeten die haar doet landen in verbrokkelend geheugen…

Er is in ons een plaats waar geheugen en verstand elkaar ontmoeten zonder elkaar werkelijk te kennen. Ze bewegen zich daar als twee stille gestalten, elk met een eigen licht en een eigen wijze van zien. Het geheugen draagt een zachte gloed, alsof het door de jaren heen door vele handen is verwarmd.…

blinde vlekken dode hoeken in mijn hoofd geheugenlekken herinneringen uitgedoofd schier onwetend wat de dag hierna mij biedt snel vergetend … en zelfs dat onthoud ik niet…