Alle inzendingen over Geliefden

voor Wiske 'Mijn ogen zijn mooier dan de jouwe' - onder dromerig losknopen van haar argeloos opgehoeste fonkelende beuzeling! Ongedwongener dan op je trouwdag klink je, dagdagelijks naakt nog steeds als onder ede staand, in de verwelking die je toekomt zo terloops natuurlijk als kleding die van schouders glijdt een voor de lang te gane…

verwarm me met je verlangens fluister me wat je denkt knuffel me en maak me zeker ik heb je nodig de liefde die je me brengt…

Mijn kind, Mijn geliefde, dat ben jij heus, je hoeft niets uit te leggen. Ik weet precies wat er in je leeft en Ik ken al je gedachten, 'K wil dat je't Mij in handen geeft, laat Me toch niet langer wachten. Ik wil nog zoveel aan je kwijt, Ik wil je zoveel geven. Ik wil je helpen in je strijd, open toch voor Mij je leven.…

zoals je wel bij nieuwe maan een lichtschijn tussen de nevels door ziet komen of dat meent te zien haar onverwacht ontmoet er vloeien tranen, woorden zingen van een zoete liefde eens, een schim haar verbitterd hart, ogen vol boosheid zijn niet milder te stemmen bewegen tot een traan vergeefs vergeven doet zij nooit en niet het hoofd…

Dat trage zich toevouwen je oogleden, te dragen het loom fluweel van onze nacht. Onze dag is geweest als bange blanke vazen, die waren blij de bloemen van ons liefdespel te scharen rei aan rei. Nu zal je slapen, mijn teergeliefde kind, want morgen moet je de ogen openen: 'n zeer fris blad dat beeft in morgenwind. Nu zal…

Juist mensen om wie je het meeste geeft, kunnen je het diepste kwetsen.…

De dag dat ik je ontmoette was een gewone novemberdag. De wind speelde met je haren toen ik je voor het eerst zag. Sinds die tijd was ik de wind, vulde jij al mijn dagen. Onze dromen rijkelijk vervuld meer antwoorden dan vragen De dag dat je mij verliet was een gewone dag in april. Geen orkaan, storm of bries Het is nog altijd,...windstil…

Daar komt zij aan, Omringd door haar geliefden, Langzaam komt zij voorbij, Begroet door een haag van rode rozen. Langzaam volgt de menigte, Schuifelend haar achterna, Het begin van een nieuw bestaan. Die dag vol regen en hagel, Bij het afscheid brak de zon weer door, Rusten zal zij tussen rode rozen, En de liefde van iedere geliefde.…

MOE GESTREDEN moe gestreden veel geleden gevallen en weer opgestaan wankelend en onzeker ga ik door het leven samen, soms alleen geliefd, verlaten omarmd, verstoten zoek ik de weg die bij mij past…

de stinkende roos verwelkt bij de geliefden, passie onhoudbaar…

jij en ik Het laat voor zich vechten maar is niet te vangen Het kost vele tranen maar is niet te koop Pijnlijk maar mooi, en laat mij verlangen Het geeft soms de wereld, een klein beetje hoop De taal van de Elfen is moeilijk te leren In klanken en kleuren, in wijsheid en kracht Toch doe ik mijn best en wil het proberen Voor jou, mijn geliefde…

De doden zochten tussen de levenden naar hun familieleden en geliefden. Als ze die gevonden hadden, legden ze een hand op hun schouder en spraken hen aan. Maar de levenden reageerden niet of deinsden voor die nauwelijks merkbare aanraking terug. Bedroefd bedekten de schimmen dan hun gelaat en keerden zich van hun geliefden af.…

Er is geen afscheid; in licht en duisternis van mijn leven leven zij voort met mij, mijn geliefden.....…

Waarom wil mijn hart niet geloven, wat mijn hoofd al zolang weet. Dat het de hoogste tijd wordt, dat ik jou vergeet.…

Het zijn toch de oude geliefden, die mij optillen in het heden, zij hebben met mij het meest intieme gedeeld, waarvoor ik hen eeuwig dankbaar blijf, ik kniel voor hen neer als voor God Zelf, al weet ik beter, want God verlaat mij nooit en zij deden dat ooit zonder gewetensbezwaren. Dus is God mijn Meest Oude Geliefde!…

hij geeft haar pluimen hoopt opnieuw op zweven, van oost en west weer samen - richting zuid, belooft te ruien, schoont zijn serenades en overvleugelt zijn eigen stemgeluid, legt donzen kussen vleiend aan haar lippen, geen veertje laat zij: voor vallen kijkt ze uit voorbije blindheid opende haar ogen, de…

op m'n kamer verneem ik een zeer geriefelijke geur, het is het prakje in grootmoeders geliefde braadpan die al uren vredig suddert op zacht blauw vuur. de zoemende afzuigkap, de lamellen die waardig wapperen voor het open keukenraam, de keuken als een geliefd kind. . .…

Verraden en geslagen Tranen van verdriet Waarom nou toch verlaten Een antwoord komt er niet Wat was is gaan vervagen Verdwenen in de tijd Waardeloos geworden Omdat je het vermijdt In schoonheid vroeg gestorven Verdronken in een wel De allermooiste hemel Muteerde in een hel Gebroken en vernederd Vertrouwen broos en teer Gebrandmerkt…

"Geliefd"…

Jij bent mijn wijsheid, mijn verstand Jij kalmt mijn bangend hart met vaste hand Waar ik vastloop denk jij gewoon door, Ik weet me veilig bij jou in het spoor Lang geleden heb ik jou geschaakt, Ik jou de mijne, jij mij de jouwe gemaakt In zegen en wanhoop zijn we samen één Één lichaam, jij linker- ik rechterbeen Ik hoop nog lang in…

de voorlaatste bladzij, papier met gebruinde vlekken kleeft ook nu aan mijn hand ik las het duizendmaal op een rij noch mijn gemoed noch mijn vinger willen verder trekken ik bezweer het einde ontken een mogelijk afscheid berust liever in het onvolledig zijnde wil mijn verbeelde geliefde bewaren eer zij mogelijk naar de stilte…

Met open armen ontsluiten de geliefden hun geborgenheid achter gesloten deuren en een bloempje voor het raam. Gordijnen zijn niet nodig een boek is overbodig nu zijn ze eindelijk saam.…

Waar de rivieren ontstaan beloften van aarde aan de hemel stromend het licht tegemoet wij keren daar terug naar het verborgene vaderland en moedergronden elkaar grijpend in begrip hoe de zuchten 't gevoel vertalen en woorden van verstand vervreemd net als een zuigzoen kleven aan onze lippen onnozele vragen waar was je tien jaar geleden…

Ik ken het veld. De boom waarin het hemelvuur nog altijd brandt. Het hek dat open springt…

Jaren later op een heldere middag vol nuchtere geluiden en bezigheden in een huis dat je nooit heeft gekend, herinner ik mij plotseling hoe zacht je ogen werden als je mij aankeek. En even verschijn je mij ten voeten uit, onverwacht overgekomen uit het tijdeloze. Zo zacht zijn je ogen dat ze mij verzoenen met je weggaan, sneller en onverwachter…

Mijn orgaan voor het jouwe jouw hart het mijne niet voor een vreemde dit deel van jou van mij dat elkaars liefde rondpompt Elk onderdeel wil ik geven maar mijn hart blijft voor jou jouw hart mijn hart samen met een andere geest een ondenkbare combinatie Daarom staat in mijn codicil: mijn hart doneer ik alleen aan jou mijn geliefde…

Jij praat, Maar je hart zwijgt stil. ’t is stil zonder het leven. Je ogen kijken, Je wilt bezwijken, Om de dood Haar zin te geven. Verblind door tranen Blijf je dwalen. Je zoekt de leegte In je hart.…

Droom in de lucht en je zult een geliefde vangen.…

We zijn verre geliefden, het enige dat ons scheidt. Dat ons weerhoudt lief te hebben, is een zee van tijd. Je gevoelens liggen zo duidelijk, verstopt achter je ogen. En mijn hart is eerlijk, deze liefde is niet gelogen. Dus verre geliefden moeten we zijn, en niemand zal het weten.…

Ik zag een wolkje hoog verheven 't was een stilleven wit van kleur bewoog ze zich gracieus ook qua vormgeving eerste keus Ja na het zien van zoveel moois omgeven door hemelsblauw dacht ik direct aan (iemand zoals) JOU…