Alle inzendingen over Gerrit Kouwenaar

Kouwenaar (1923)…

Yellema Willem Kloos en Egmond van Herendael Martinus Nijhoff en Anneke Brasinga Gerard Graudiaan en Geert van Istendael Willem de Merode, Redbad Fokkema J.J. de Stoppelaar en Henk van der Waal Esther Jansma, Adama van scheltema Theodoor van Rijswijck en Albert Verwey Gerrit Kouwenaar en Anton van der Stok J.C.…

Kouwenaar (1923)…

Kouwenaar verscheen in 2003 de bundel 'Totaal witte kamer', waar dit gedicht in voorkomt.…

Kouwenaar (1923)…

In 1986 promoveerde hij in Utrecht op de poëzie van Gerrit Kouwenaar. Na 1978 werd hij full-time schrijver. In 1988 ontving hij de Vlag-en-wimpel vermelding en in 1990 de Sphinx-Cultuurprijs. Van 1988 tot 1991 was hij recensent voor De Volkskrant.…

Om uw geheugen op te frissen: Kouwenaar is in de tachtiger jaren lang nergens gesignaleerd. Waar las u dat hij werd vermist? Over het bericht in de GÖTEBORGS-POSTEN d.d. 25 februari 1985 frontpage Waar zit Gerrit Kouwenaar Holland cand. de Nobelpriset? Ooit vertaald ergens? Ooit over de vreeemde snor van Boerstoel?…

Dat leidt naar Gerrit Kouwenaar. Deze week overleden. Vijftiger waaraan zoals Hagar Peeters terecht bij Pauw zei alle dichters nu schatplichtig zijn. Hij kwam strijdbaar uit de Tweede Wereldoorlog. Voor een betere wereld. Zijn schrijverschap moest daar dienstbaar aan zijn. Terwijl de betere wereld uitbleef dreef kunstenaarschap hem aan.…

Gerrit Kouwenaar is geboren in 1923 te Amsterdam. Zijn vader heette David Kouwenaar en zijn moeder heette Jeltje Bloksma. Zijn broer heet David. Zijn vader was een bekende journalist in het begin van de Wereldoorlog.…

Zo maakte Gerrit Kouwenaar “het gezeik met ideetjes” in de poëzie verdacht. Dit is mijn schrijfsel. Ik kan niet anders schrijven. Ik heb niets te verliezen, want ik heb geen achterban, geen schoonheidsideaal en geen opgebouwd perspectief. Vernieuwing is volgens mij ondergeschikt aan het gebruik van taal als zoekmachine.…

Ze wordt vergeleken met Gerrit Kouwenaar. Ze studeerde Andragogiek in Amsterdam en ze heeft lesbevoegdheid voor godsdienstonderwijs. Ze ging twee jaar naar de toneelschool en ze richtte een speltheater op. Piet Gerbrandy beschuldigde haar ooit nogal vals van plagiaat.…

Ze hield van de poëzie van Hendrik Marsman, Hans Lodeizen, Gerrit Kouwenaar, Baron Van Teylingen, Gerard Reve, Judith Herzberg en Heinrich Heine. In 1997 - ze was al achtenvijftig - verscheen haar dichtbundeldebuut 'Roos is een bloem' bij De Arbeiderspers.…

Bij mijzelf werd dat gevoel van ‘wat is dit mooi’ opgeroepen door het ‘gedicht’ ‘Narrenwijsheid’ van J.C. van Schagen en bij sommige onbegrijpelijke, maar toch kloppende gedichten van Gerrit Kouwenaar en enkele andere van Hans Andreus, Kopland, Lodeizen, Nijhoff, enz., enz.…

En zo niet, dan zit ik er ook absoluut niet mee om ooit weer te verdwijnen in het grote, anonieme niets, wat de dichter Gerrit Kouwenaar zo formidabel heeft waargemaakt. Maar vooralsnog denk ik nog met een brede glimlach terug aan mijn scherpzinnige collega W.F. Hermans.…

Hermans, Gerrit Krol, Adriaan Morrien, Rogi Wieg enzovoort. Dan zijn er nog diegenen, die grote kans tot hemelen hebben; o.a. Remco Campert, Jeroen Brouwers, Gerrit Kouwenaar (of is die al overgegaan?), de twee Maarten's (Biesheuvel en 't Hart), Anna Enquist en Connie Palmen.…

Ze houdt van het werk van Neeltje Maria Min, Ingrid Jonker, Vasalis, Rutgers Kopland, Jos Versteegen, Gerrit Kouwenaar en Ramses Nasr. Ze is ook enthousiast over slam-dichters.…

In 1954 ging Freddie Rutgers samenwonen met Gerrit Kouwenaar, de piraat met de Nietsche-snor, de derde nog levende Vijftiger. Ze had blijkbaar een zwak voor dichters. Remco trouwde voor de tweede keer met Fritzi Harmsen van Beck, vervolgens gingen ze wonen in Blaricum.…

Dat viel Gerrit Kouwenaar ook op, zodat hij ging twijfelen aan je seksuele voorkeur, waardoor er zweetdruppels van zijn voorhoofd vielen, wat je vreemd vond, want hij hoefde alleen maar stil te zitten. In 1961 stierf de vrouw van je leven, de trouwhartige Céline, die je zoveel had gegeven, meer dan je ooit besefte.…

De dichter heet Gerrit, vertoevend in een even geïsoleerd, planetair zielsniveau als de andere Gerrit, die van de sinistere familie Achterberg. 'Kijk, het heeft gewaaid', zei Remco Campert en Kouwenaar keek en Kouwenaar ging voortborduren en hij voltooide zowaar een gedicht. Prachtige samenwerking!…

Laten wij nog eenmaal de kamer wit maken nog eenmaal de totaal witte kamer, jij, ik dit zal geen tijd sparen, maar nog eenmaal de kamer wit maken, nu, nooit meer later en dat wij dan bijna het volmaakte napraten alsof het gedrukt staat, witter dan leesbaar dus nog eenmaal die kamer, de voor altijd totale zoals wij er lagen, liggen, liggen…

Schrijf de winter staat stil, lees een dag zonder dood spel de sneeuw als een kind, smelt de tijd als een klok die zich spiegelt in ijs het is ijskoud vandaag, dus vertaal wat men schrijft in een klok die niet loopt, in het vlees dat bestaat als sneeuw voor de zon en schrijf hoe haar lichaam bestond en zich boog gelenigd in vlees en keek…

Vergeet je wel eens je vaders klok op te winden? Ja, ik vergeet wel eens mijn vaders tijd te vergeten draag je wel eens een strohoed een ooglap een vadermoorder? nee, ik draag een gedicht op, een zomer van bladgoud schrijf je wel eens de laatste lippen om te verwoorden? ja, ik ontcijfer een kus van bemodderde rozen loop je wel eens door…

De sterfelijkheid houdt aan, deze morgen ontwaakte er een in mijn slaap, en vanavond vraagt het nuchtere glas om genade, men ademt zich uit als een inzicht, men is, ik herhaal me spel hoe men zich weervindt in dit haast vervleesde voortdurend kortstondige zelvige grondstuk, lijf lijk als weefsel, ik zijnde, wijn wikkend, zeker de nachten…

Het gedicht drukt dus niets uit, het is geen versierd dwangbuis voor een schone slaapster, geen geïmiteerd stuk realiteit als een portret of een stilleven, maar een in zichzelf besloten stuk actie, een compacte bol vol spanningen, opgewekt door een conglomeraat van oorzaken en gevolgen: klanken, ritmen, beelden, betekenissen en hun als hengelstokken…

Men moet zijn zomers nog tellen, zijn vonnis nog vellen, men moet zijn winter nog sneeuwen men moet nog boodschappen doen voor het donker de weg vraagt, zwarte kaarsen voor in de kelder men moet de zonen nog moed inspreken, de dochters een harnas aanmeten, ijswater koken leren men moet de fotograaf nog de bloedplas wijzen zijn huis ontwennen…

De taal behoort aan de vogels ík ben te mens om te vliegen ik sta als een huis op de wereld gebouwd en dik uit aarde ik ben ongeveer degene die schuilgaat binnen de muren en uitvloeit achter de ramen van de blauwe achterkamer het geurt er naar mest en naar liefde er staat een plant in een kooi de taal behoort aan de vogels de mens schuilt…

Scheppen is hetzelfde als doodmaken. Een moord is een krankzinnige creativiteit; het is een ingreep waar niets meer aan toe te voegen is. Levend maken is tijdelijk maken; dat is hierom een betreurenswaardig feit.…

Ik wil niet alleen een goed gedicht schrijven, een welgevormd en gelukt werkstuk met een zekere inhoud en een zekere vorm, maar heel bewust een gedicht ergens naar toe schrijven, zeg maar naar dat enige middelpunt, de kern waar bij wijze van spreken de taal overgaat in vlees, steen, haast letterlijk, maar natuurlijk nét niet.…

Als jonge wit-opgebouwde steden na een oorlog mijn gedichten…

De valse, VVD-achtige serviesdames met meerderwaardigheidscomplexen en zwaar gestutte hangtieten klonken als vreselijk ontstemde piano's en de geslepen boekenrat met de Gerrit Kouwenaar snor heulde als een NSB-er met hen samen. Pisnijdig van de slechte verkoop.…