Alle inzendingen over Henry Crowder

Je verruilde Aragon voor de jazz-muzikant Henry Crowder, die als pianist was begonnen in de bordelen van Washington, DC. Je ontmoette hem in Venetië, in Hotel Luna. Henry heeft je het meeste gevormd. Je verzette je tegen het racisme in Amerika en zelfs je moeder keek er op neer, dat je met een neger het bed deelde.…

Het is de kleine Henry uit groep 3 die op het punt staat met de bus op schoolreis naar Walibi te vertrekken. Mama staat tussen de andere vaders en moeders op het schoolplein en wuift hem bemoedigend toe.…

“Ja dat zeggen ze, ik dacht veilig te zijn in m’n loopgraaf maar wordt verrast door een auto, ik zag hem niet aankomen want je weet Henry dat ik niet over de rand kan kijken”. “Ja, ja! ik heb het begrepen”, zeg ik. Een paar maanden daarna is hij gestorven aan een hartaanval.…

Het verleden is niet achter ons, zoals jij denkt, maar voor ons. De schaduw van wat was, werpt zich voor ons: wat dood is, bestaat nog en gaat voor ons uit.…

Alles bij mij is of verering en passie of medelijden en begrip. Ik haat zelden, maar als ik haat, haat ik moorddadig. Nu bij voorbeeld, ik haat de bank en alles wat ermee verbonden is. Ik haat ook Nederlandse schilderijen, afzuigen, feestjes, en koud regenachtig weer. Maar ik houd me meer bezig met liefhebben.…

Ik ben bang voor deze man, alsof ik in hem alle realiteiten die mij angst aanjagen onder ogen moet zien. Zijn sensuele wezen raakt me. Zijn woestheid, gehuld in tederheid, zijn plotselinge ernst, de zware, rijke geest. Ik ben een beetje gehypnotiseerd.…

Geen vrouw heeft mij ooit alle voorrechten geschonken die ik nodig heb - en jij, ja jij roept zo onbekommerd, zo stoutmoedig, zelfs met een lach uit - ja, je verzoekt me om mijn gang te gaan, mezelf te zijn, alles te wagen. Daarom aanbid ik je. Dat is waarin je werkelijk koninklijk bent, een buitengewone vrouw.…

In 1893 huurde je een romantisch appartement aan de Canal Grande in Venetië, waar Henry je bezocht. De nicht van Henry, Mary Temple, overleed op haar 24-ste in 1870. Henry keek tegen haar op, omdat ze een vrije, onafhankelijke geest was. Jij was net zo ambitieus als Henry en een uitgesproken dame. Je schrijfwerk stond op de eerste plaats.…

Vrouwen hebben een simpele smaak, zij kunnen behagen scheppen in het gebabbel van kleine kinderen en verliefde mannen.…

'Dat is Henry Miller', zei ik. 'O', zei ze.…

Op je tweeëntwintigste ontmoette je in Londen Henry Adams, een Amerikaanse historicus/journalist. Op 27 juni 1872 trouwde je met Henry en ging je op huwelijksreis door Europa. Hij was hoogleraar Middeleeuwse Geschiedenis aan de Harvard University.…

Acteurs maken altijd zoveel lawaai als ze sterven.…

Macht is de uiterste liefdesdrank.…

Problemen zijn kansen in werkkleding.…

De kunstcriticus Henry McBride schreef, dat jij de moed van jouw principes had, terwijl de meeste, andere schilders aan de kassaresultaten denken. Terwijl jij vele stijlen beheerste, koos jij voor de stijl van jouw hart.…

Henry en June Miller Hugo Guiler nog even Juan Luis Buñuel de hele coterie van de holebi ja tout Paris jaren dertig zelfs Anaïs Nin werd in alle eenvoud weggespeeld door deze tere schoonheid…

In 1871 ontmoette je de beroemde schilderijenrestaurateur Henry Merritt, die jouw leermeester werd. In 1877 maakte je een portret van Henry met zijn pijp, dat nu in de Oxford Town Hall hangt. Henry was 22 jaar ouder en op 17 april 1877 ben jij met hem getrouwd. Na jouw huwelijk stopte je met schilderen. Op 10 juli 1877 is Henry overleden.…

De grootste meesterwerken waren eenmaal slechts klodders verf op het palet.…

', roept Henry tegen Agatha. 'Alphonse ligt eronder!', schreeuwt zij. Als versteend kijken Henry en Agatha naar de naakte vrouw, die alsmaar naar de hoop stenen wijst.…

De man met snor en bolhoed kijkt opzij, terwijl de ander door de schutting gluurt. Zijn camera, die onze blikken stuurt, maakt elke foto tot een schilderij. Maar voetbalfotografen staan straks wel dankzij de voetbalbond ver buitenspel.…

De dood is de robot die de wereld van het doen regeert.…

Het verleden is niet achter ons, zoals men denkt, maar vóór ons. De schaduw van wat was, werpt zich voor ons: wat dood is, bestaat nog en gaat voor ons uit.…

De mens schrijft om het gig kwijt te raken dat hij vanwege zijn onechte levenswijze in zich verzameld heeft.…

In ‘Henry Miller Happy Rock’ door zijn Hongaarse vriend Brassaï* benadrukt Henry ”zich nooit te laten afleiden door tegenstanders. Hoe betoverend hij of zij ook moge zijn.” De ware pingpongspirit! Overal waar Miller kwam tafeltenniste hij dagelijks. Het was zijn omgangsvoorwaarde.…

Het is mij onduidelijk in welke hoedanigheid Rutte VVD-voorzitter Henry Keizer meent te moeten steunen, maar het lijkt me in ieder geval erg onhandig van hem omdat zonneklaar is dat Keizer het niet gaat redden. Zijn gedrag van zelfverrijking is voor een landelijke politicus buitengewoon ongepast.…

Het was een hele cultuurshock voor haar om om in het gezelschap te verkeren van mensen als Maurice Chevalier en Henry Miller en ze leek niet erg blij toen ik een praatje maakte met Mistinguette - gewoon een oude vriendin, zoals ik haar uitlegde. En natuurlijk flirtte ik met Josephine Baker, een fantastische vrouw op wie we allemaal verliefd waren.…

Ik word ’s nachts waker gemaakt door de Zeisenman die met de deur in huis valt: “Ik heb ruzie met m’n baas dat ik me door jou heb laten overbluffen toen ik je wilde halen, je obstructie tegen het systeem heeft nogal deining veroorzaakt en ik kan het niet op z’n beloop laten, dan kan ik m'n botten pakken en vertrekken, zegt de baas”. Ik kijk hem…

We moesten eens wat vaker over de spiegel van ons schip kijken, als nieuwsgierige passagiers, en de reis niet maken als afgestompte matrozen die touw zitten te pluizen.…

Ook hier niet verder gekomen dan de kroeg en het staren naar het water door de natte ramen. In kapitalen een van de bekende namen nog net te lezen op een bootje voor de kade. Dan een massa grijs op grijs en alleen maar beweging in het beeld. Spanning in het zwepend touwwerk. Schuiven op de stoel. Doel van de zondag.…

Balancerend op de rand van het vederlichte plastic bakje pikt de frietkauw naar de laatste hardgebakken kruimels wegdromend in een restje met regenwater aangelengde mayonaise. Overal thuis te vinden. In de volgekotste steeg "Achter de muur" genoemd. Op een grasveld of een schoorsteen. Maar niet te dicht bij mijn schrikwekkende voetstap…