Alle inzendingen over Ik schr

Als het leven je ontglipt en de dood is zo dichtbij dan verdwijnt de woede en voel je je vrij De strijd is gestreden je hebt je best gedaan de pijn zou verdwijnen je wist dat je moest gaan……

Ik ben op zoek naar mezelf en ik ben zo moeilijk te vinden. Het is zo frustrerend. Ik kan me er zo over opwinden. Waar is mijn eigen ik? Ik ben niet wie ik ben. Hoe verander ik dit toch? Anderen kennen me niet zoals ik mezelf ken. Ik zou het zo graag laten zien. Ik zou hier zo graag over praten maar hoe begin ik erover, want niemand heeft…

ik wil je opsluiten in de omhelzing van m'n armen ik wil je vastpakken om nooit meer los te laten maar ergens diep vanbinnen weet ik dat het niet kan niet jij en ik wel jij wel ik niet wij…

Daar zat ze, daar, op de koude grond. Zo koud door de zon die, daar niet meer leek te schijnen. Ze wachtte daar, daar, op de koude grond. Ze wachtte, tot iemand haar halen komen zou. Zij wachtte daar, maar het leek of niemand, ooit meer zou komen dagen. Gegrepen, gegrepen door die vreselijke kou, die vreselijke kou van de oorlog.…

Wat gebroken is kan je lijmen Dan heelt het nog misschien Maar het wordt nooit meer zoals vroeger Want de barsten blijf je zien…

pas later ontdekte ik dat het innerlijk besef zich de rug had getoond naar de wereld buiten mij waardoor ik nietsvermoedend het leven aanvaardde zoals het mij toekwam. sinds de dag dat ik vol poëzie schoot kreeg dat allemaal een naam. zin na zin volgen de aantekeningen toewerkend opdat de uiteindelijke voltooiing zich mag noemen…

De moderne gezondheidszorg vereist steeds meer schrijftijd ten koste van de exponentieel stijgende behoefte aan snijtijd.…

Veel mensen beseffen niet dat hun tekort alleen maar een tekort is aan hun overvloed. Evenals de westerse samenleving niet beseft dat haar "economische crisis" slechts een áfnemen van hun overschotten is, die ze de "derde wereld" heeft misgund! Let wel! De "derde wereld" is toevallig dezelfde wereld als waar jíj op leeft.…

Ik schrijf onder de regels: het schooljaar is voorbij en kleumend met z'n achten bij elkaar een zomeravond in het park wij en jij veranderlijke ziel daar altijd bij tot hier. Het wordt een lange koele zomer zonder elkaar. Te jong voor tranen maar te stil voor onze jaren slenteren wij de dijk op naar het meer dat licht verzamelt voor later, vogels…

Autobiografisch: 'wat je schrijft ben je zelf.'…

Verbaasd, verdwaasd Wat gek en raar en o wat trots Te gek om waar te zijn Hoe waar kan het nog worden Alsof ik goed genoeg zou… Of kan ik het dan toch zijn? Zou ik het dan echt kunnen? Of ik goed genoeg ben Of dat ik het kan worden? Met mijn eigen ogen goed gezien Ik sta in een top-10 Een andere schrijver lobbiet zich Een weg omhoog…

Je hebt de hele dag al vernietigende kritieken te slikken gekregen op een stukje tekst, waarvan jij dacht, dat het best wel knap in elkaar zat. Je allerlaatste gedicht werd amper bekeken, de grond ingeboord en daar heb je het dan. De twijfel slaat toe. ‘Schrijf ik dan zo slecht, is het allemaal nog wel de moeite waard, voor wie of wat zou ik er nog…

Toen ik door het maanlicht liep En de paden meed, Bang, dat ik de tuin, die sliep, Wakkerschrikken deed Door het ritselend gerucht Van mijn kleed en voet - De oude bomen! die een zucht Wakkerschrikken doet. Toen ik naar de vijver ging Door het korte gras, Naar de boom die overhing In de vijverplas, Waar het water inkt geleek…

De redactie van Nederlands.nl ontving van een trouwe bezoekster een aanbieding die we graag doorgeven!…

Schrijvend met de zon op mijn hand ademend tussen blote woorden op de strandwei van het papier zie ik een kind door de regels lopen, zorgeloos, met ogen die alles drinken tot op de bodem. Alles. Als ik het roep bij mijn eigen naam blijft het even tussen twee zinnen wachten, kijkt mij verwachtend aan, ledigt mij en laat mij achter: dorstend…

Ik loop over straat. Ik heb, niet in de laatste zin als vrouw, het bijzondere talent meerdere dingen tegelijk te kunnen doen. Of ze allemaal naar behoren worden uitgevoerd hoor je me niet beweren. Ik lees mijn note-book, rook een joint, bel met een slachtoffer van mijn enthousiasme en probeer iemand de weg uit te leggen, zonder enige kennis van straten…

Iedereen is zo druk bezig met schrijven dat niemand meer aan lezen toekomt. De enkeling die nog wel tijd heeft, schrijft liever. En tot overmaat van ramp praat men liever dan dat men luistert. O lieve lezer(es), o dierbare luisteraar(ster) – sta op uit jullie graf.…

Ik zag vlinders vliegen hoog in de lucht een van die vlinders is stiekem gevlucht Hij heeft zich genesteld diep in mijn buik en heeft daar mijn lichaam stil in gebruik Soms dan kan ik hem voelen ik voel 'm dan fladderen mijn buik door krioelen Het vreemde is het beestje ontwaakt alleen als JIJ mij stiekem aanraakt…

Ontelbaar veel kinderen hebben er vanaf het jaar 1910 hun eerste leesoefeningen mee gedaan. Wie van U kent niet het onvolprezen leesplankje ''aap - noot - mies''? Na korte tijd kon elk kind, ook van mijn generatie, alle woordjes uit het hoofd opzeggen. Ik leerde ''Mies, Jet, Teun, Gijs en Kees'' pas ruim 20 jaar later kennen. Tijdens mijn kleuterjaren…

De Stolpersteine van de Duitse kunstenaar Gunter Demnig rukken gelukkig alsmaar meer op, waardoor er letterlijk in het dagelijkse straatbeeld wordt ingegrepen om de herinnering aan de verschrikkelijke Jodenvervolging levend te houden, wat een goede zaak is, als de moderne mens tenminste even naast zijn/haar elektronische speeltje wenst te kijken.…

Nee, al werd Hedwig dan psychotisch, zelf heb ik inmiddels genoeg beschrijvingen van herinneringen gelezen die aannemelijk maken dat zulke ervaringen kinderen kunnen overkomen die later heel gezond blijven.…

(voor Yvonne Lara Ana Schramm-Hädicke) Toen ik jou op You Tube het nummer 'Healing' hoorde spelen, was ik meteen verkocht en meer dan smoorverliefd op jou. Dat is pas echt zingen vanuit de ziel. Zo heb ik zelf ook vaak met mijn trommel gezongen. Je noemt jezelf ook wel Yvonne Seelensängerin. Als kind wilde jij een beroemde zangeres worden. Zo zong…

In de winterslaap van het hart sterft de herinnering aan jouw gebaar, wat ik aan angst en schuld gehad heb, wordt door jou geërfd. Niets heb ik meer en jij hebt wat ik had, jouw wanhoop en verdriet bewijzen dat.…

Het gevoel ongelukkig te zijn komt vanuit jezelf en niet van buiten af, het wordt gecreëerd door jezelf, je kunt deze emoties dan ook onder controle houden.…

ik huil, nee ik grien van binnen in mijn eenzame, machteloze strijd voor het behoud van de Ziel en de Geest van u, mijn land- en tijdgenoten.…

De vergelijking van het geheugen met een zeef is nog niet zo gek. Het is alleen niet te regelen wat door de zeef heen verloren gaat en wat blijft liggen. Je onthoudt wat je mag vergeten en vergeet wat je zou moeten onthouden.…

Ze vertelde van vroeger: mensen droegen grote, zwarte hoeden. Vrouwen mochten niet fietsen. Ik deed mijn ogen dicht, lette een beetje minder goed op totdat ze in die mythische vorige eeuw terechtkwam. Toen ze in een heel ander land woonde. 'Luister je nog?' 'Ja, natuurlijk, oma! En hoe gingen die feesten dan?' 'Ach, het is zo lang geleden... Wat…

aan P.B. Bayens Heel licht is het geluk: niet saam te dringen. Een woord is nooit zo licht als 't wel behoort; vleugels die wijd opengespreid zijn, trillen in de lucht, maar afstandsloos van de huizen, waaieren open, in breder vlucht en verdwijnen zonder spoor. Maar het geluk blijft daar aanwezig, al is geen spoor ook merkbaar. Geluk…

De man was tenger en klein. De een meter vijftig haalde hij met moeite. De vrouw daarentegen stak wel twee koppen boven hem uit en was zo buitensporig dik, dat hun verhouding me aan erotisch alpinisme deed denken.…

Daar gaat mijn nieuwe liefde waar noordwaarts der stad de straten saamlopen op dokken, stroom, kanalen en stapelhuizen en zich weer in eindeloze dokken splitsen en verbreden, 't land in. Alles is nieuw nu, door deze zomer; de onbekende straten dragen namen van rivieren en van landen, ook van steden; alles is zó tastbaar wezenlik, spijts het…