Alle inzendingen over Janne Schra Torre Florin Room Eleven

Room Eleven en Schradinova waren het voorwerk en de opmaat naar Janne's solo-carrière, waarin zij voldoende gerijpt voor de dag komt. Daarbij is ze geholpen door haar geliefde Torre Florin, de zanger van De Staat. Ze klinkt nu echt up-to-date en klaar voor een spetterende toekomst.…

Schrijven is schra…

Hoewel Room Eleven en De-Phazz redelijk succesvol waren, bereikten ze in Nederland geen massapubliek. Waarom lukt dat Caro Emerald wel? Dát is nu juist het geheim dat al die rennende mensen daar op dat Groningse festival elk jaar weer proberen te ontdekken.…

Na nine-eleven krijgen we dit jaar te maken met negen-twaalf, genoegdoening voor de man in de straat.…

We zitten samen aan de eetkamertafel, Janne en ik. Janne had beloofd te helpen met het adresseren van de enveloppen. Ze ziet dat het schrijven me zwaar valt; na vijf adressen is mijn hand zachtjes gaan trillen en de anders zo fiere bogen van mijn handschrift verlaten nu als restjes zeewier aarzelend mijn pen.…

Na Amerika met nine-eleven spreekt men hier nu al van seven-seven.…

George Bush had van Sadam nooit iets te vrezen En hij heeft Balkenende mooi bedot Bij nine eleven vreest men een complot Alleen zijn laag IQ is nu bewezen En dat verklaart dat Bush nooit heeft gelogen De waarheid ligt niet binnen zijn vermogen…

Het is mijn opa niet, het is mijn opa niet Die daar ligt, zo stil Die ken ik niet zo goed, ik heb hem niet gekend Mijn opa wel, maar dat is hij niet. Van al dat verdriet hier, zoveel verdriet overal Word ik hyperactief. Zouden ze dat merken, dat mag toch niet. Handje schudden, handje schudden, veel sterkte gewenst Dank je, dank je, ja het…

Één lied deed sprekend denken aan de titelsong/de muziek bij de tv-serie 'Hollands Hoop', die door de Groningse band 'De Staat', Janne Schra en Torre Florin is gemaakt, getiteld 'Reap What We Have Sown'. Waarschijnlijk een toevallige overeenkomst. Andere songs, die passeerden waren o.a. 'Man With No Name', 'Caramba!…

tussen de marmeren pilaren speel jij je spel ik achtervolg je op mijn lederen sandalen vang een glimp op van je kleed herken je lach en weet dat we later in elkaars armen komen tot bedaren…

Door passie overrompeld Vanaf ons eerste moment Jij greep mijn hart en Ontleedde Daar passie Hartstocht Het mooiste zendt 'k Wil slechts jou. Ja jou alleen Echt vanaf dat ogenblik Mijn blik in jouw hel- 'dre ogen Vol vuur en Liefde De mooiste kick Dwaal met mij door 't leven Standvastig. Zeker robuust Onze harten klop- pen samen…

Een gladiator kan geen vrijheid derven ik weet me met mezelf geen blijf, er rest mij slechts 'Rome zien en sterven...'…

In jou, mijn Rome, met je groots geheugen in alle tijd, verleidelijk gespreid over je zeven heuvels leef ik even mee.…

Van Rome naar Jeruzalem reisde ik Langs zee'n diep en bergen bar en sneeuwig: Ik vond niets eeuwig dan het oogenblik.…

Ze liepen hand in hand toen ik hun foto nam ontroerd en onbegrepen. Ze waren verder dan ik was. Ze hebben elkaar losgelaten. Verdrietig en begrepen hun liefde uitgepraat. Herinneringen opgeslagen zijn ze verder dan ik was.…

Eens in je leven moet je Rome bezocht hebben. Als ik terugkijk op het weekje Rome dan valt me op dat het niet de ontzaglijke kunstwerken zijn die me zijn bijgebleven maar wel de paar significante ontmoetingen die verder deel gaan uitmaken van je dagelijks leven.…

Zitten op een bankje met uitzicht op de Torre de Belem heb ik mijn gevoel onder woorden gebracht in een haiku: een zakkenroller rolde mijn portemonnee ach, geld moet rollen…

De ketters dood, meedogenloos verbrand, het bloed door inquisitie, godsdiensttwisten, de homohaat, het pact met de fascisten, de kinderen die werden aangerand. Maar pas na ‘t vinden van wat porno-banden bidt men: “Vergeef ons Heer, voor deze schande”.…

Omdat het Heilig Jaar is afgelopen Moet nu de paus in de Sint-Pieterskerk Met specie en een troffel aan het werk, Want één deur mag een kwarteeuw niet meer open. De ziektewet is blijkbaar geen beletsel Voor onvakkundig pauselijk gemetsel.…

Er zijn vele wegen die haar Rome leiden, maar de patiënt heeft recht op zijn eigen weg.…

Het land heet Italië, de stad was Rome. Daar wàs het centrum van de kerkmuziek, dáár stond de Sint Pieter, dáár was de Schola Cantorum, kortom: Rome was het Mekka van de muzikale ontwikkelingen voor het toen gekerstende Europa. (wordt vervolgd)…

Hij heeft vele morsige homo's in het priesterlijke zadel geholpen en ooit zat hij enkele meters van mij verwijderd in de Egmond-abdij, ik vond hem toen al zo'n slijmerige kwal, een misleidende huichelaar, die zonder gêne genoot van zijn bewierookte bisschopsfunctie en alle roomse onrecht met een priesterlijk kruisgebaar wegtoverde.…

Je bent een serieuze, roomse gelovige. In 1982 zat je achttien dagen in de gevangenis vanwege belastingontduiking. In 2007 verscheen je voor het eerst naakt in een Pirelli-kalender. Je was toen eenenzeventig, wat best moedig van je was. Je was al veel eerder topless te bewonderen geweest.…

Het is het beeld met geldbedrag dat Rome er voornamelijk in zag om de geldbuidel steeds groter te laten worden. Nee, geen heilige, maak me alsjeblieft nog niet gekker dan ik al ben.…

Bij zonsondergang Steekt er een klein briesje op Die de dauwgeur brengt…

Ze beeft voor onweer en dieven in de nacht en 's morgens doet ze dat voor bosduifjes, en wilde katten. Ze heeft het altijd koud of warm en ze vertrouwt geen vreemde arm want het is moeilijk evenwicht te houden. En ze wankelt op alle vlakken. Sleept zich starend door het slopende en slaapt in het gapen van de dag Wil geen kruimels…

Of het moeilijk waaien is ? vraag ik de wind, of het een drang is, en wat hem drijft ? En hoe hij het vallen beschrijft ? Of het heerlijk schijnen is ? vraag ik de zon, of ze bang is voor het donker, het doven ? En wat haar vasthoudt daarboven ? Of bloeien niet het einde is ? vraag ik de bloem En of de pijn van in zichzelf te zijn, gesloten…

Het woord viel, op een ordinaire woensdagmiddag bij de koffie Jij glimlachte dat ik voortaan je dienster zou zijn, met witte schort En ik zag mezelf in zwarte rok en tranen, half april Tussen bloemen op jouw erf, waar onkruid woekert als carcinomen je stem, nevelig als een zomermorgen beloofde…

Ik weet niet of er woorden zijn voor het lied dat mij beweegt als jij je ogen sluit en daarbij nauwelijks hoorbaar zucht Maar als ik dan alleen met mijn gitaar tonen aansla die tastbaar maken wat we nu niet kunnen zeggen verdrijft dat beeld de muizenissen en geeft een zoete smaak aan woorden die we missen.…

Het is niet onwaarschijnlijk dat ik die hou van wilde tuinen van al wat kruid en onkruid heet gras ga plukken in de duinen en denk hoe tijd door onze vingers gleed Wellicht ook dat ik dan gebogen over boerenvelden loop en tussen vlas-en korenbloemen op blauw als van je ogen hoop Het is haast zeker dat ik dan in een klaverbed zal dromen…