Alle inzendingen over Je stem kruipt

(voor Dido Florian Cloud De Bounevialle O'Malley Armstrong) Je bent geboren in het St. Mary Abbots Hospital in Londen op 25 december 1971. Op je vijfde leerde je op school blokfluit spelen. Op je tiende speelde je ook viool en piano. Je moeder Clare Collins is dichteres en je vader William O'Malley Armstrong was een Ierse uitgever en directeur…

nog hoor ik zijn vertrouwde stem die op de rand van mijn kinderbed dag en ziel verstilde nu roept hij slechts gedoofde verhalen terug in de tijd kruipt zijn schaduw in holle woorden lege zinnen huist zijn broze stem nog dieper in mij…

zacht kruipt de tijd je verzuipt in mijn wachten ik wil je raken contact met je maken krijg geen gehoor bel je maar weet dat ik stoor even je stem warmte die ik ken een lach voor verkeerd verbonden ik heb je eindelijk gevonden…

Stilletjes hoor ik hoe haar stem mij roept in dromen die voorbijgaan waar is ze, mijn ijskoningin?…

Als het water stijgt zie het meisje dat op schoot kruipt dat straks zelf een schoot krijgt die begeert. Nu het tij keert luister naar haar kindje dat oefent met haar stem. Ssj! zegt de moeder die straks een oude vrouw is die prevelt zonder Hem. En ook ik zal haar keurig ruimen ver voor zij eeuwig zwijgt.…

De hulppriester, die juist met augurken uit de moestuin onderweg is naar huis, springt verschrikt van zijn kar en kruipt onder de brug, terwijl het paard met kar en al een vreemd erf oploopt, waar de augurken opgegeten worden door de varkens.…

De nacht overwint deze waanzin niet Ijskoud ligt ze stil De angst heeft geen stem De dag kruipt over haar gegil Bevriezende kinderkreten Verloren in krijsende ogen Eén blik voldoende Tranen die nooit meer opdrogen Nooit komt er een einde Er is geen genezen Er is geen vergeten Woede is die nacht geboren ‘k Heb toen mijn leven verloren…

voort zoekend naar het verhoogde oord Nu draagt het versteende water het zwaarste bestaan niet meer zinkend denk ik niet meer aan later de zon breekt door, de laatste keer een stil heengaan zonder gekrijs de toekomst heeft haar stem verloren Dan ontdek ik onder het ijs de top van de hoogste toren.…

Als ik van plastic zou zijn, dan was Wilma mijn weekmaker. Ik ben ontstemd over de stemmingmakerij van de oude politiek. En dan de poes, ach ik ben altijd en immer voor de poes, behalve als die stiekem een kater is. Tom, eet je hart uit, het wordt helemaal niets tussen ons. Als je hier iets beweert is het best wel frustrerend dat je als stellingnemer…

Wanneer ik een cijfer geef op een werkje, verschijnt in beeld: Bedankt voor Uw stem. Gelukkig ben ik die niet kwijt, ik gaf alleen een cijfer. Want stel je voor dat bij het becijferen ik opeens stom zou worden!…

De stem is stil, die velen heeft vervoerd Tot grote vreugde door haar klank van erts Soms door een rimpling van omhoog geroerd Klinkt nog een klacht in treur-mineur van terts.…

De regen maakt een geluid van verre stemmen Of zitten die stemmen in mijn gedachten En vragen ze weer mijn aandacht Om me te doen begrijpen Wat je werkelijk tegen me zei. Want ik ben nimmer in staat geweest Om ook maar één woord van wat je zei te vergeten.…

Ik word verliefd, verlegen van een aangename stem maar het valt vaak tegen als je ontmoet, haar of hem. Uiterlijk is niet belangrijk meer als je elkaar hebt aangehoord het komt hier dus op neer 't is de stem die mij bekoort.…

Ik houd me doof en blind, vergeet het zingen en vrees mijn stem , gedwongen in een kind Ik open mijn vuist, laat woorden ontsnappen, open en dicht, de betekenis ontwricht Mijn mond breekt af wat mijn lippen verzwijgen, zo veel, zo weinig, mijn tong blijft drijven Een zin klimt tot in mijn keel, doof en blind, zoals weleer,…

Geruststellende gedachte, ik stem in alle vrijheid op een zelfbevredigende Europese commissie. Die vorstelijk betaalde meneren en mevrouwen, die moeten toch weten wat goed voor mij is ? In Brussel en Straatsburg, toch ?…

Een stem op internet zegt mij niets.…

Ik ben de peilingen zo beu dat ik tegen de verwachting stem. Ik zweef niet, ik ben onbetrouwbaar. Gniffel.…

Ik hoor jouw liefdevolle stem via een telefoonlijn. Het is een huilende stem en dat doet mijn hart pijn. Ik lees jouw gevoelens en gedachten via de e-mail. Van de inhoud krijg ik dan echt een brok in mijn keel. Jij bent mijn zon met die magische lach. Dat was ook het eerste wat ik van jou zag.…

het meisje in de kamer naast slaapt naakt onder een witte deken haar borst gaat op en neer de tepels in rust bewegen haar hand kruipt onder haar kussen door ontspannen vuist kruipt naar buiten zakt omlaag en de rand van het laken vlecht zich tussen de vingers uit dat meisje maakt geluid…

Dat hoeft niet, zijn stem gaat op de bus, minus de envelop waar de boel in werd opgestuurd dan natuurlijk en ook de bijsluiter bleef hier. Dus nou mag ik in mijn eentje gaan stemmen, maar: omdat ik grote toestanden vermijd , machtig ik een vriendin en die neemt mijn zaken waar. Toch flauw, het gaat om 1 jaartje, hoe lastig is het nou helemaal?…

De liefde zou ik vragen met jouw stem waarom ik zwijg als je wenst wat ik niet kan veranderen met mijn gestorven stem…

bestuurd door haar stem gedragen door haar ogen vind ik de liefde…

Mam ik heb mezelf pijn gedaan Had die muur er niet zien staan Kan er niet tegen schoppen Het heeft niks fout gedaan Bruine ogen Ze konden zich niet binden Ik wou ze alleen maar beminnen De zingende stilte is zijn stem weer kwijt Nee geen spijt Mam het kusje erop was niet genoeg Zij is mijn engeltje Maar ze kwam te vroeg Je moet nog…

geen stem in de wolkbreuk de plotselinge waterval van de daken glijdend druipende steen met hun zoute tongen verwoest o geen stem onder het afdak geen oog en geen beeld en geen godheid buiten het raam wuivende takken en de echo van een licht over de grond kruipend nee een stroom wild rode robijn een wilde stroom en het daglicht…

Stem te zijn en anders niet, maar zo meeslepend te zingen, dat elk hart het wonder ziet achter mensen, achter dingen; te schikken en anders niet woorden in zulk een verband dat het onontkoombaar lied -wapen in een man's hand- hen ruggelings overmant, neervelt en boeit in zijn band... stem te zijn en anders niet.…

Doch om mijn hoofd ook ruist een stem, te midden van al mijn vrezen, die mij gebiedt met zachte klem, toch niet bezorgd te wezen.…

IV De stem van Vincent Laat ons de blaren van alle leed vergaren. De aarde, ook vermoeid, heeft nooit dode blaren gedragen. De aarde wondt om, in de driedagestond, te laten herrijzen onder de loodzware kus van de liefde.…

Er klinkt een stem: 'Zeg, praat ik met een dove? Wanneer gaan wij ons eindelijk verloven?'…

Ergens moeten toch zijn de lichte waatren van haar ogen Mijn handen zijn zo hete en droge en het lichte water van haar stem mijn keel is een dorre klem. Het kan toch zo altijd niet duren met de brandende uren mijn stem is schor, mijn ogen dor.…

Moeder, ik zou mijn hoofd van zorgen zwaar nog eenmaal in uw handen willen leggen, terwijl uw stem m'een oud verhaal ging zeggen, waarvan ik de heugenis nog bewaar. Ik weet een avond, 't is al menig jaar geleden, zoete rook van meidoornheggen, die bloeiend bogen langs de smalle weggen, maakte mijn moede leden loom en zwaar.…