Alle inzendingen over Jean-Pierre

Als ik rechten had gestudeerd en voor mijn lol gedicht, was ik gelukkiger geweest. Niet voor niets heb ik geschreven: de beste kans is steevast de gemiste.…

Jean-Pierre houdt het spel in de hand als een topscheidsrechter bij de Championsleage, niet streng en zeker niet rechtvaardig, want bij twijfelgevallen hanteert hij het meetlint op onnavolgbare wijze en sommige boules blijken op mysterieuze wijze plotseling geheel ergens anders te liggen, maar niemand durft het oordeel van Jean-Pierre in twijfel te…

Jean Pierre Rawie Wie de poëzie van zuipschuit Willem Kloos kent, die zal niet raar opkijken, wanneer ik de dichter Rawie met hem vergelijk.…

Beste Driek van Wissen, U, als beste vriend van Jean Pierre Rawie, zou ik willen vragen, praat eens in op deze Sire van het sonnet. Zeg hem dat hij voor enkele maanden de drank afzweert en zich moet wijden aan het schrijven.…

(voor Pierre-Jean de Béranger (1780 - 1857)) Jij bent geboren op 19 augustus 1780 aan de Rue Montorgueil in Parijs, in het huis van jouw opa. Jij stamde af van een herbergier en een kleermaker. Jouw ouders waren Jean-François Béranger de Mersix en Marie-Jeanne Champy.…

Je was dik bevriend met Jean-Pierre Lacloche (1925 - 2006), een redacteur en een rebel. Jean-Pierre was ook jouw muze en met hem zat je in de chique salons van Marie-Louise Bousquet, Marie-Laurede Noailles en Louise de Vilmorin. Je reisde met hem naar Egypte en andere Noord-Afrikaanse landen.…

Mijn vriend Jean Pierre Rawie, de muzenvriend, Die ook vaak wordt bezocht door wraakgodinnen, Verzet nu in Italië zijn zinnen. Hij zoekt de rust die hij wellicht verdient. Daar zijn nu vloedgolven en modderstromen. Je vraagt je af: hoe zou dat nou toch komen?…

* “Den overigens zoo door my geliefden Multatuli en Pierre-Jean de Béranger” - Philip Vermoortel. HUB RESEARCH PAPER 2010/06 ** ‘Le chansonnier Béranger, qui avait tant glorifié l‘épopée impériale raconte cyniquement dans ses mémoires que, bien que né en 1780, il avait toujours échappé à la conscription.…

Jij was o.a. bevriend met Rainer Maria Rilke, Colette, Anna de Noailles, Henri de Régnier, Pierre Jean Jouve en Jean Paulhan, de partner van Anne Cécile Declos, die in 1952 de erotische roman 'Histoire d'O' publiceerde. De biseksuele Anne Cécile had ook een relatie met de schrijfster/archivaris Edith Thomas.…

Voorts ontmoette jij de schrijver/dichter Jean Tardieu, de zoon van de kunstschilder Victor Tardieu en de harplerares Caroline Luigini, de regisseur Jean Chouquet, de acteur/regisseur/komiek Jean-Marc Thibault en de acteur Honoré Bostel.…

Jij was trouwens in de kunst beter opgeleid dan Pierre-Paul. Pierre-Paul en Jeanne kregen samen 4 zonen en 1 dochter, o.a. Jean en Émilie. Zijn geesteszieke vrouw werd in een gesticht opgesloten en hij kreeg de voogdij over hun kinderen. Na de scheiding kreeg hij in 1883 van Napoleon een appartement/atelier in de Sorbonne.…

Onder het afdak wachten Pierre en een paar anderen. Woemi is oprecht dankbaar, lacht lief naar me, maar ook naar een voorbijkomende chauffeur. En voordat ik het weet is ze verdwenen. Ik kijk naar Pierre, heeft hij gezien wat er gebeurd is? ‘Vrouwen' zegt hij en hij biedt me een sigaret aan.…

Waar ik mijn hart aan heb verpand in mijn verspild verleden, het ging voorbij, het hield geen stand, het is als zand vergleden. Ik heb mij steeds het meest gehecht aan sterfelijke zaken, aan dingen die ik nimmer echt tot mijn bezit kon maken. Maar alles wat zo dierbaar was dat ik het heb verloren, is mij sinds ik het kwijt ben pas voorgoed…

Nog nooit getrouwd, maar vaak gescheiden, een hoop gelazer en getob; toch ken ik nog de harteklop van elke vrouw waarmee ik vrijde. Ik schreef gedichten tussenbeide, maar loste het probleem niet op: nog nooit getrouwd, maar vaak gescheiden, een hoop gelazer en getob. Hoe dikwijls toog ik niet ten strijde en keerde met bebloede kop weerom…

Ik heb je terugkeer uit de tijd met zoveel ongeduld verbeid, met zoveel stelligheid bezworen, dat als er voor dit rijk gemis in wat ik schrijf geen plaats meer is ook ik niet voortkan als tevoren. Wanneer ik ons van het geloof dat mij in leven houdt beroof, kan niets je aan de dood ontwringen: je bent een handvol woelig stof, een schap bedorven…

Soms hoor ik onverwacht weer achter gewone woorden die je uit een zoveel zuiverder en zachter, adembenemender geluid, dat ik opnieuw naar je moet kijken of ik je nooit tevoren zag. Laat al die jaren maar verstrijken; zolang ik dit bewaren mag kan jou en mij de tijd niet deren: weer voor het eerst met je alleen hoor ik de harmonie der sferen…

Ik weet niet welke weg je neemt; de sterren gaan hun baan ten einde en straks is mij het dichtstbijzijnde, het langst gewetene weer vreemd. Maar wat bestond aan zon en maan en wisseling van de getijden, het was alleen opdat wij beiden elkander niet zouden ontgaan. Wij worden nu nog slechts door tijd en ruimte van elkaar gescheiden, maar…

Wat zijn dat toch voor waanideeën, dat je, verdomd, in een gedicht 'de dingen van je af kunt schrijven'?…

In het verhaal van mijn twee steden is het vooral in deze stad dat mij meteen weer is ontgleden wat ik het meest heb liefgehad. Mijn Amsterdamse perioden meet ik als vanzelfsprekend af aan onvergetelijke doden om wie ik onvergeeflijk gaf. En altijd loop ik in den blinde door de bekende buurten rond om iets van vroeger te hervinden wat…

De rijmende dichter ervaart het rijm juist niet als een keurslijf, maar als een bezielende verrijking, die hem dingen laat schrijven die hij in eerste instantie nooit had bedacht, wat bijdraagt tot wat een gedicht moet zijn: iets wat groter is dan zijn maker, iets waarvan ook de dichter het gevoel moet hebben dat hij het niet zelf had kunnen bedenken…

Wij die elkaar tot bloedens toe op alle zwakke plekken kwetsen, wij beiden zijn ten langen leste de onbesliste vete moe. Het laatste licht faalt in het westen, mijn lieve vijandin, zie hoe ik mij van wapentuig ontdoe; dit is uiteindelijk het beste. Het heeft alleen zo lang geduurd: de bitterheid waarmee wij streden heeft voor ons alletwee…

De mannetjes die hier wat werken doen alles maar op hun gemak, ze harken de paden en perken en scheren de sierheesters strak. Ze weten van elk van de zerken het nummer, de rij en het vak; ze zouden het zeker bemerken wanneer er een dode ontbrak. Dat zal ook wel nooit meer gebeuren. De mannetjes kennen hun plicht, het hek met de ijzeren…

De eeuwig wisselende hemel welfde zich eeuwenlang boven dezelfde grond, waar altijd anders en altijd hetzelfde de stad zichzelf herkende en hervond; van wat hier door de jaren is verrezen is veel weer door de jaren neergehaald, maar altijd werd deze plek het wezen van Gronings stad en ommeland bepaald, dat, steeds als men het nieuwe met…

Nou, ’t is niet ‘Ik ben gestemd om een sonnet te schrijven’. Voor mij moet een gedicht een strakke vorm hebben omdat het dan z’n bezwerende functie heeft. De chaos bedwingen, wat poëzie toch doet, werkt beter als het in een strakke vorm gegoten is. En het voordeel daarvan is ook dat het gedicht zichzelf min of meer schrijft.…

Soms schiet het mij pas naderhand te binnen hoezeer wij ons au fond hebben vermaakt (al is het vaak te spoedig uitgeraakt, maar viel er aan iets diepers te beginnen, mijn wonderlijk aanminnige vriendinnen?)…

Jouw geldzucht was bedoeld om de macht van Pierre-Paul te vergroten, want via hem wilde jij regeren. Er was een machtsstrijd tussen Pierre-Paul en bisschop Jean Soanen. Jij schreef enkele toespraken voor Pierre-Paul en jij publiceerde in een Hollandse krant. Jean Soanen werd tenslotte door het concilie veroordeeld.…

Pierre Puvis de Chavannes overleed op 24 oktober 1898. Na jouw overlijden verdween de artistieke lust bij Jeanne en werd ze in het Hôpital de la Salpêtrière opgenomen, waar ze door de arts Jean-Samuel Pozzi werd behandeld. Hij was ook de arts van Marcel Proust.…

Met Solange kreeg Jean een zoon en een dochter. Jean overleed op 16 februari 1954. Marie-Louise trouwde in 1906 in Bachte-Maria-Leerne met graaf Jean d'Alcantara de Querrieu (1879 - 1945). Zij kregen 3 zonen, o.a. graaf Pierre d'Alcantara de Querrieu, geboren op 2 november 1907 in het Kasteel van Ooidonk, wat sinds 1864 van zijn familie is.…

Verder de componist Pierre Barbaud, de schrijver Jean Tardieu, de regisseur Jean Chouquet, de schrijver/acteur Jean-Marc Thibault en de acteur Honoré Bostel. Met de humoristische ontwerper Yvan Le Louarn Francis was je echt heel sterk bevriend. Na het overlijden van zijn vrouw leed hij aan neurasthenie.…

In 1865 tekende Pierre je vermoeide, verbitterde, ingekeerde gelaat. Pierre werd kunstschilder. Een paar maanden voor je overlijden overleed je jongste zoon Jean. Op 24 november 1866 overleed je in een treurig huisje op 29 rue Chardon Lagache 75016 nabij Auteuil. Je werd 62 jaar. Je bent begraven op de begraafplaats van Auteuil.…