Alle inzendingen over Klein

Behoudens enkele groten is iedereen maar klein.…

Je staat daar in een hoek, helemaal alleen. Met wat spulletjes erin, en niemand om je heen. Je staat altijd op dezelfde plek, is het niet saai zo alleen. Maar op een dag word je verplaatst, en vraag ik: “Waar ga je heen”.…

heel klein nog schuil ik, vol angst voor alles zo klein is jouw wereld een groots gebeuren mijn kleine ik luistert met grote oren trots op jouw grootte groeit lanzaam mijn gevoel van veiligheid en het besef als kleintje pas ik goed in jouw grootse wereld…

Allen zijn klein, Geen is er groot, Beter weg in de dood Dan verdoemd met het kleine te zijn.…

Het zijn de kleine wereldjes in die kleine wereldjes van de kleine wereldjes in deze kleine wereld.…

laten bestaan Met alle veiligheid hebben we het gedaan En blijkt toch een kindje te zijn ontstaan Daar zit je dan met je goede gedrag Je gedachten bij de geboortedag Maar je bent pas 14 jaar Zo'n kindje is voor jou niet betaalbaar Straks moet je een abortus laten plegen Zelf ben je daar hevig tegen Helaas zit er niks anders op Het kleine…

Ik dacht vroeger dat ik al volwassen was, al was ik toen nog zo klein, groeide net uit de kleuterklas, en wilde zo graag zelfstandig zijn. Men denkt nu dat ik groot geworden ben, al is dat alleen maar schijn, 't verschil is dat ik mezelf nu ken, maar ik blijf nog altijd even klein..…

Kleiner dan klein Minuscuul behept Met simpele woorden Spring ik over horden Mag, neen, moet ik er zijn Want de groten der aarde Zijn helemaal niets Zonder mij En u, mijn waarde…

Bij nader inzien: was de bevolking van Rome niet altijd brutaler, feller en lichtzinniger dan die van de andere steden van Italië (Napels misschien uitgezonderd?). De geschiedenis, van de oudheid, over Middeleeuwen en Renaissance tot de nieuwe tijd toe, wemelt van vervloekingen, klachten en niet altijd even vleiende anekdoten betreffende de inwoners…

Flarden mist Heiige weilanden Een stille wereld Vroeg in de morgen Langzaam verschijnt een lichtpunt Kleurt de hemel In een zacht oranje gloed Verlicht de stille wereld De wereld ontwaakt Gaapt en rekt zich uit Kijkt nog slaperig om zich heen De stilte wordt langzaam verbroken…

Ik kijk naar een boom En ik zie god God is leven Leven is genot Als naar de kerk ga Voel ik mij goed Elke zondag morgen Priester aan mijn voet Soms zie ik het licht als ik de lamp aandoe Maar meestal blijft het donker Gordijnen zijn dicht Maar bomen zijn bedrog Dat is gewoon zo Dat zei mijn oma En daar de buurjongen van Niets…

Dus er wordt een leuke, kleine, school uitgezocht. Ze zijn bekend met de dyslexieproblemen. En hij heeft er zin in. De boeken mooi gekaft, een nieuwe agenda en vooral een zeer gave rugzak. Wordt klasse-oudste. En tot december gaat het goed. Dan heeft hij 's ochtends buikpijn, koorts, huilbuien. Komt ziek uit school.…

Er is ook zo'n inzender die eruit ziet als een konijn met het overeenkomstige IQ en links en rechts om zich heen trapt. Wat een flater.…

Tot ziens, kleine, tot ziens.…

nu VOOR mij aansluit die eeuwig durende file Langzaam rol ik voort binnen ons kleine Nederland maar groot als file land…

Hoe kan dat nou, de zon is rond ‘s morgens en als we wachten tot de avond is ze nog steeds rond, waarom is de maan nu maar een klein stukje- maan dan!…

Ik ben klein en zij zijn groot en dat is niet eerlijk…

Op zoek naar mezelf. Reizend door een wereld, die mijn wereld niet is. Niet wetend waarheen te gaan, onzekerheid is zeker, angstig blijf je staan. Maar luister naar je hart. En doe, wat je nooit zou doen. Om te vinden wat je wilt, in jouw wereld.…

Zo heeft ieder wat te torsen Grote lasten, kleine lasten je hebt het maar te dragen, waar? Maar je eigen lasten zijn, soms best wel eens te zwaar…

Als een ontluikende bloem strek jij je uit Nog maar een paar uren oud, jij kleine guit Groeien en bloeien, je doet het goed Ongelooflijk kleine dat jij al weet hoe alles moet.…

Jouw leventje, nog maar net van start brengt zoveel vreugde in ons hart Lief klein mensje, mensje klein Ongeloof'lijk dat je voor altijd bij ons zult zijn Je oogjes, je handjes en je lach Je verrijkt onze levens... elke dag Lief zacht mensje, mensje zacht Wij zijn dankbaar dat jij bij ons bent gebracht…

2 bedden op 1 kamer, grote en kleine zus, en voordat ze gaan slapen nog een knuffel en een kus Het is een wonder dat het zo zijn mag aan het einde van weer een drukke dag "Ik had dit", "nee dat wilde ik"!…

Rugtas op en weer naar school toe, Lekker rennen op het plein, dan weer werken en veel lachen, je lijkt zo groot, maar bent zo klein..…

Lieve kleine ster daarboven blijf maar altijd stralen eens zie ik jou terug als God mij ook komt halen.…

Uit het orkest klinkt getingel tangel eenzaam begeleid door een triangel die PLING doet op het moment suprème Volgt de trompet in een heftig duet met de altijd swingende klarinet Maar tijdens een korte stilte klinkt weer eigenwijs: PLING van dat kleine ding vol bezieling…

Want ook al ben je nog zo klein je aanwezigheid is groot. Van celletje tot klein mensje ben je gegroeid hier in mijn schoot. Wat er ook nog komen gaat ik zal altijd naast je staan. Hoe men het ook draait of keert jij bent een deel van mijn bestaan. In al het goede en het slechte door al je vreugde en je pijn.…

Je lichaam tegen het mijne, Een lach, een blik, een zoen, O mijn lief het zijn de kleine, Kleine dingen die het doen...…

Tot wie wij kleinen mogen gaan; de enigen die ons nooit verstoten. - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - -- - - - - - - - Uit "Niet nog een boek" van Ida Gerhardt (1905-1997)…

De vogels zullen fluiten, ook al kort de dag en schuiven wolken voor de zon en is er wee en ach, bedenk dat heel dit klein bestaan een druppel is in d'oceaan, een komen en gaan...…

nog gering is mijn kleine lieve een zachte lach tastend in de niet voelende ruimte intens geeft mijn lieve in een onzichtbare stralende stroom het eeuwige in een mensendroom o kon ik het maar bewaren het grijpen of verklaren…