Alle inzendingen over Liefde doet klagen

Liefde doet klagen Och, hoe is mijn lot zoo wreet! Van rampen te zamen gesmeet! Appelona, hoe lang Zult gy blijven zo stuurs, zo wrang? Hoe lang al even trots? Gelijk als een harde rots, Die 't zee-gewelt op zijne borst doet breeken, Zo wrevel staat gy voor mijn zuchte en smeeken.…

of je wilt of niet Je kunt alleen maar wachten en hopen Totdat je misschien een oplossing ziet Die blik in jouw ogen die zei me genoeg Ik zal hem ook nooit meer vergeten Het was de liefde waar je om vroeg Ook jij was er door bezeten Het doet ons erg veel verdriet Maar niemand zal ons horen klagen Een toekomst voor ons is er niet Samen…

al wat ik in jou niet meer ben speelt onbegrepen verder in mijn dromen ik draal iedere dag in het herinneringslicht terwijl jij de koude wind verzamelt en de gaten in het raam zelfs het weer vlucht voor de vragen nog open in vreemde pijn er blijft niets meer over in de vertespiegel of van de toekomst morgen nabij…

gaan zagen de dure auto is verfomfaaid schroot de maaltijd is een homp genadebrood het levenspad kent louter hinderlagen m’n buurman is volslagen idioot maar verder heb ik niet zo veel te klagen…

Gaf mij ooit in vroeger stonden Haat of onrecht stof tot klagen Over andrer mensen zonden? Ik geloof het noô Of miskenning? Zoude ik vragen, Om gekend te zijn, wier stage Zorg bestond in 't veilig dragen Van 't incognito?…

Bosjes mensen die klagen, hebben schulden, zijn depressief of leven nu niet bepaald prettig. Natuurlijk generaliseer ik nu. Maar ik ben ervan overtuigd dat de mensen die positief in het leven staan en niet klagen beter in het leven staan. Dat ze o.a. zelfs beter met ziekten en bijvoorbeeld hun inkomen overweg kunnen.…

Vroeger had het geen zin om te klagen. Het was gewoon niet netjes. Er zijn veel vijftigplussers in de maatschappij, die het lastig hebben zo direct na de financiële crisis. Bij reorganisaties worden ze de laan uitgestuurd. Dat wordt langzaam weer lastiger, omdat de bedrijven zich niet meer kunnen hullen in de financiële crisis.…

Dat iets wat ik als liefde geef, soms óók voortkomt uit mijn eigen angst om mensen te verliezen. Aan de tijd. Aan de afstand. Aan alles wat ongemerkt tussen mensen in kan komen te staan. Dat inzicht vond ik ongemakkelijker dan die grens zelf. Voor mij betekent liefde vaak: dichterbij komen. Meeleven. Vragen. Delen. Er zijn.…

En als mijn vrienden af en toe eens vragen hoe ’t met mij gaat, antwoord ik wat benauwd geheel naar waarheid: “Ach, ik mag niet klagen”.…

In de beeldende kunst zijn de stemmen van de verscheurde, klagende kunstenaarszielen al gesmoord in autobanden, lichtbundels, ijskasten, bouten, gasvlammen, spijkers en geluidsgolven. In de literatuur bleef het irritante ach- en weegeroep van het altijd bij voorbaat verslagen leger der gevoeligen aanhouden.…

Ik ben een Goudhaan en ik zal nooit meer klagen.…

Bjarne vond het fijn want het betekende voor hem dat er ook nog mensen waren die alleen maar seks uit liefde hadden en niet om zich voort te planten om eeuwig over het klimaat te blijven klagen. Ella Fiona had een bieten haringsalade gebracht. Heerlijk met een flinke klodder mayonaise. Bjarne was dankbaar.…

de lange rok je trots doet pijn omdat ze dwingt tot dragen zonder klagen je bent alleen een straat vol ogen blikken die gedogen in onuitgesproken vragen weten doet vergeten de warmte van de kring straalt midden in je kleine leven de hoofddoek heeft je toekomst in de horizon verweven kan jij daar eigen kleur aan geven?…

Er was eens een dame in Dalen Die klaagde aldoor over kwalen Plots kwam ze in nood En ging daarna dood Doch niemand vernam de signalen…

Je hoort straks nooit meer over cijfers klagen, de nieuwe meester wordt heel populair, want jongelui, een goede militair doet blindelings wat hem wordt opgedragen. Dus heb je ’t er een keer slecht afgebracht, dan blaf je hem eenvoudig toe: “Geef ácht !”…

Spijt doet pijn, maar moest ik betuigen Heb ik gedaan, en nog eens Op deze manier In gedachten ging ik vreemd In mijn hoofd gebeurde het Tussen mijn benen was 't passief 'k Hou van Jou 'k Hield van Jou 'k Hou van jou nog méér dan eerst Jij en ik horen met elkaar Voor elkaar te zijn Door Liefde beheerst…

De Zwakte van de ziel die via foute signalen Het lichaam doet huiveren dat Uiteindelijk beslist wie het wel en Niet toelaat. Schoonheid vergaat; Vanbinnen groeit de liefde Voor het geschreven woord Aaneengeregen tot vloeiende zinnen Die schoonheid, jouw pracht Verkwikkend, vertederend Jouw woorden bemin ik.…

Veel van hetzelfde, maar wie doet het hem na? Ik heb het gevoel, dat hij in staat is over een in een afbraakpand gevonden verroeste paperclip (het Nederlandse woord vindt men misschien binnenkort op het tabblad beweringen), een aandoenlijke biografie te schrijven.…

Doch zo ik spreek, het zij geen laf opstandig klagen, En waar ik zwijg, 't zij nooit, verwonnen door de tijd, Indien ik licht mijn leed en dat van andren drage, 't Zij wijl mijn liefde weet, dat Gij de Liefde zijt.…

Als geld nou niet gelukkig maakt, doet arm zijn, dat zeker wel? Als ziek zijn tot je kruis behoort en 't zonlicht is te fel? Als zeuren nou eens leuk zou zijn en complimentjes, dan weer niet? Dan hebben we dus niks te klagen en zeker geen verdriet? Dus wat je ook mist of mankeert, 't gaat erom, dat je ervan leert!…

't Is hinkende klagen hoe zeer dat het doet. Leven is spelen: het is om te lachen, zelfs als 't zo beroerd is dat men huilen moet.…

Ze kan hem niet verdragen behalve als hij klusjes doet met haar winkelt of uit eten gaat en intussen bij mij zitten klagen. "Hij praat zélf, maar luistert niet goed heeft geen gevoel en geen begrip nog even en ik zal hem zeggen dat hij maar wegblijven moet".…

Een archeoloog in Geleen had spit, en veel pijn naar het scheen. Maar hij spit onversaagd en hij kreunt noch hij klaagt, al draagt hij vrij vaak steen en been.…

Eindeloos klagen over een gebrek aan waardering is het ultieme teken van zwakte. Wie zich daaraan schuldig maakt, is voor zijn zelfvertrouwen immers volledig afhankelijk van anderen.…

Gij bad op ene berg alleen, en…Jesu, ik en vind er geen waar ‘k hoog genoeg kan klimmen om U alleen te vinden: de wereld wil mij achterna, alwaar ik ga of sta of ooit mijn ogen sla; en arm als ik en is er geen, geen een, die nood hebbe en niet klagen kan; die honger, en niet vragen kan; die pijne, en niet gewagen kan hoe zeer het doet!…

De ene hand in de andere samen geslagen zo alleen was de ander niet te veranderen klagen hielp geen steen noch been wereldnieuws de dag verstrijkt in de leegte van het samen waarbij dood verlossend lijkt turen geraniums voor de ramen grijze staar verloor de steken op het werkje tot avondrood onder verwijt is liefde geweken te vroeg gestorven…

ze spreekt niet nevelt zich in stilte haar ogen flitsen niet ze staan vast haar atelier is al vol Schubert’s Letzte Hoffnung zij legt klanken vast ragfijn in truffeltjes zat hij maar vast aan haar toonladders hij kon kijken naar haar handen naar de rode rozen op haar met verfspatten besmeurde jurk regenboogjurk van rode rozen…

O gij, mijn lief, die nu door 't lieven lijdt, Klaag niet in stilte alleen, - maak poëzie Van leed, - ach laat geween en melodie Tussen ons zijn een zoete somberheid. En ik, die u nu liefheb, begeleid Uw zang met wederzang, ter harmonie Van klare koren, kalme profetie Van vreugde en liefde en innige eindloosheid.…

Vrede, vrede, - van nu aan altijd - Liefde voor alle mensen, allen die klagen: Zij zullen allen smaken 't hoogst genot. Vrede, vrede op aarde ! en wél behagen In alle mensen ! Ere, ere zij God ! Ere in den Hoge en Liefde in eeuwigheid! -…

knibbel knabbel knuisje de dag duurt nu al weken en…wie doet er straks mijn was?…