Alle inzendingen over Lisanne Froon

De Amersfoortse vriendinnen en knappe, oerlieve jongedames Kris Kremers en Lisanne Froon zijn inderdaad in het Panamese oerwoud tragisch om het leven gekomen. Er is een DNA-match met enkele overblijfselen en dus is alle hoop vervlogen. Geen ontvoering, geen seksslavinnen in een naburig land, wat nog hoop op bevrijding kon opleveren.…

Op een ochtend meldde Lisanne zich in het trapportaal. Ze droeg een koddige, kleine vlecht, die aan het uiteinde omwikkeld was door een soort garen of band en die op haar rug bungelde.…

De zon schijnt fel naar binnen Als ik 's morgens vroeg ontwaak Vogels hoor ik zingen terwijl ik binnen koffie maak Ik open alle deuren Voel de warmte van de dag Door het zien van alle kleuren Krijg ik spontaan een brede lach Elke dag vol vrijheid Met een lucht heel mooi lichtblauw Zomer je mag nooit weggaan want ik hou zo veel van…

Waarom is er oorlog? Waarom is er pijn? Waarom kan het geen vrede zijn? Mensen huilen, mensen treuren daarom zie ik even geen kleuren, zie ik alles zwart Maar de kleuren zijn er wel, ergens, ergens heel diep verborgen in mijn hart…

Ik mis je. Ik kijk naar je. Nou ja, eigenlijk niet naar jou, maar naar je foto. Die heb ik op het plankje boven mijn bed gezet, naast de mooie, oude kandelaar. In dat ene lijstje, met die krullen. Mijn allermooiste lijstje. Er passen drie foto’s in. Ik heb er drie dezelfde in gedaan. Van jou. Van op het strand. Je weet wel, die ene mooie, van ons saampjes…

Niemand kende haar eigenlijk. Echt niemand. Mensen dachten dat ze haar kenden maar ze deed zich anders voor als dat ze was. Ze deed zich voor als iemand die ze maar met moeite kon zijn. Een aardig, lief, behulpzaam en trouw meisje. Maar wat deed het er toe! Ze deed zich gewoon zo voor en iedereen dacht gewoon dat dit haar echte persoonlijkheid was…

Niemand die hem zag. Niemand die hem zag staan. Waar gaat het heen? Niemand die hem zag. Niemand die hem zag staan. Niemand maar ook niemand deed er wat aan. De jongen zo alleen. De jongen zo eenzaam. Geen familie geen vrienden. Onzichtbaar en alleen. Niemand die hem zag. Niemand die hem zag staan. Niemand maar ook niemand deed…

Chris en Lisanne gingen in de Panamese bergen wandelen er verdwenen. Nadat dit enkele week aandacht in de media had gehad, voorspelde mijn vriendin dat ze werden beroofd en vermoord. Op dit moment is duidelijk dat ze niet zijn beroofd, althans dat de rover niet de moeite heeft genomen om de bezittingen van de vrouwen mee te nemen.…

het regent op de Zwolse singel Brood in brons met frons verankerd in de stoep op het randje van de goot zo dood, zo dood het miezert kleine uurtjes buiten aan de gore Zwolse gracht Brood is binnen op de planken aan de muren het popfront swingt en zuipt broodnodig is de kunst van leven in een zaterdagse nacht…

je mag wat tranen van me lenen een frons of zenuwtrekjes rond de mond en als je aandringt ook een portie weemoed die uitloopt op gepieker in de avondstond of heb je liever muizenissen met rare beelden in het hoofd een kloppend bloedvat aan de slapen en brand van binnen die niet dooft dat alles is bij mij te krijgen in goede staat en welbeproefd…

Je schreef me, bid voor ons, niet alleen in het heilig land; vergeef me als ik frons, je bent in een nachtmerrie beland.…

een vermoeid hoofd rust op mijn handen de armen steunend op een gammele tafel ik zie naar u allen ja ieder in de virtuele zaal leg ik in mijn blik aan banden u ziet mij vragend aan verwacht iets groots, een meesterdichter dient u voor te gaan in deze schrijversloods mijn mond opent zich langzaam en beheerst, frons de wenkbrauwen…

Zeg me.. ben jij wel eens bang nu 't langzaam zo anders wordt in vluchtig kussen op een wang de krant achter het ontbijtbord Waar is die realiteit gebleven van maagdelijke zekerheid van onze liefde deed leven in zuivere saamhorigheid Zoals geen adem zonder ons was er geen vuur zonder wij de ware liefde zonder frons bleek zo voelbaar…

ik dicht open en vrij beter goed begrepen eenvoud dan onbegrepen literatuur dat de hemel ingeprezen wordt door 'n groepje selectief en duur ik schrijf voor alle mensen over liefde, goed en kwaad soms een kleine woordspeling maar iedereen weet wat er staat ik zie een glimlach bij mijn lezers en voel de warmte in hun hart zie de frons…

in een grijze, lillende kwab kweek ik woorden die ik losschraap als een fluim die aan de strot kleeft en dan stolt tot een korstig vlies aan huig, verhemelte en tong als ik blaas door een klem van kaken dan waaien de schilfers, de kruimels van een verhaal tussen de kier van mijn snijtanden geen wonder dat je dan vooroverbuigt met een frons…

rust verijlen in een tijdloos perspectief ik steel dit beeld en schenk het jou mijn lief kom met mij kijken naar de mensen hun zee van wensen en wacht totdat de hemel opzien baart jij bent het waard in jou heb ik mezelf gevonden gebonden door een kronkel in de tijd ik zat op slot totdat het klikte tussen ons jouw laatste frons…

pruilt naar pa hij knipoogt naar de beul die het slagzwaard slijpt de Doper bij de kraag van zijn kameelharen mantel grijpt hem naar een stronk sleept als een spartelend offerlam hals op het hakblok hoofd op een zilveren schaal krijtwit met puilogen een haremslaaf draagt het kokhalzend naar zijn meester waar de grommende hond in haar frons…

Het leven krijgt veel minder waarde door de grote bende schurkenstaten hier op aarde. - Oorzaak van ellende. Die staten maken veel kapot door hun gezaam'lijk front. Ze hebben zich verenigd tot een schurkenstatenbond. Bandieten zorgen wereldwijd voor leed en ongemak. Er komt geen einde aan de strijd. Een voorbeeld is Irak. De bond…

In een knip Een subtiele wenk (De wenkbrauw die buigt De frons die één tik lang dieper snijdt) Vond ik de kracht Om een scharlaken gloed te bewaren Mijn kroost stoof de deur uit Geloof ik en ik groef me in Onder dons en haren en huid Huiverend voor een bang begin De haard gaf gensters af De hond die aan mijn ijsklompen sliep Sloeg kermend…

Haar stem...een drilboor Versplintert het bot Maalt het merg Aan de andere kant van de lijn Hoor ik de worsteling met een kat Klauwend naar haar kuit De wollige schat zit vol venijn Ik stel me voor hoe ze daar zit Pulkend aan een rafel De ogen rollend, geprikkeld, de frons Hoofd in de nek Ik veeg een bord van tafel De troosteloze gek…

Haar frons vlakt zich uit en verzeemt zienderogen Wijl stilaan een tintel aan haar blik ontspringt Haar wimpers en neusje verraden ontluiking En sluiten de driehoek die zich punt in haar kin Ik streel zacht de ronding van haar lieflijke wangen En verweek bij de hemelse krul van haar mond Dit guitig gezichtje brengt een heerlijke expressie Van…

langzaam herleef je, mijn hartediefje wanneer ik je teder in de ogen kijk je mondje hervleest zich tot verlegen glimlach je kuiltjes verdiepen, je stugheid verdwijnt je frons vlakt zich uit en verzeemt zienderogen wijl stilaan een tintel aan je blik ontspringt je wimpers en neusje verraden ontluiking sluiten de driehoek die zich punt in jouw…

Je wijst naar een wolkenflard Een gekartelde wonde die verdunt Het moment glanst op Mijn been sleept Een dood gewicht Een zuil die door de kiezels harkt Bijna spartel ik Reikend naar een boei Verstrengeld met een rafelig touw Rond haar leest geknoopt Met een wenk Een kokette, speelse hand Sleur je me door het ijle Haar frons…

Hoe zus daar zo steels in het poppenhuis Krultang en kam op de kaptafel schikt Een roze jurk met franje gladstrijkt Met het dunst van haar vingertoppen Ze lijkt wel niet goed pluis Als je het vergelijkt Met mijn lomp en loom geweld Ik speel de krijger Broedend op een wapenwedloop Met de diepe gemene frons van Stalin De elastiek is het wapen…

Nu ontspannen de mondhoeken, voorbij de frons Gisteren…terwijl de nacht tergend aan brokken viel… Met verstrengelde handen glibberig van ijzig zweet knielde ik want dat zou de overmoed verdrijven naar een vergeten land. Want een gif knaagt aan de zege Die je te vals verwacht. Oh...…

Ja, ik frons nu toch even de wenkbrauwen. Bijna tweehonderd jaar na dit primitieve gedoe van onze voorouders? Zou dat kunnen? Of is het misschien aantrekkelijk voor de advocatuur om weer eens de Nederlandse staat een poot uit te rukken. Let wel een poot welke aan u en mij toe behoort. De heer Spong is graag in het nieuws dat is bekend.…

Er was één speler die het bijltje erbij neer wilde gooien maar toen hij de frons van Gert-Jan zag, sloeg hij van schrik met de bijl in zijn eigen rug. Dat effect had Gert-Jan nu eenmaal op mensen. Nog een verschil met Jans is de kleding van Gert-Jan.…

Met een frons tussen haar wenkbrauwen roert ze in gedachten de suiker door haar thee. Wat is die frons mooi! Eigenlijk is hij er altijd, alsof ze voortdurend bezig is antwoorden op Alle Grote Vragen te vinden. Ze slaat haar lange, zwarte wimpers naar me op en trekt een van die prachtige wenkbrauwen omhoog. “Is het echt nodig dat je gaat?”…

Dan een pen, een klein stukje papier en een frons op haar gezicht. Rondkijken en geconcentreerd noteren wat er allemaal nodig is om het huis schoon te krijgen. Die jus kan een uitschieter zijn, een gedachtekronkel. Of ze heeft manlief op pad gestuurd. “Henk, ik ga vandaag de ruiten doen. En de rest ook.…

Als ‘n sportbond een ‘communicatieteam’ tracht te formeren, dan frons ik de wenkbrauwen. En als ik hoor dat dit met ‘professionele vrijwilligers’ moet gebeuren, dan borrelt mijn verbazing op. Wat wordt er bedoeld met deze contradictio in terminis?…