Alle inzendingen over Ontsteek de loftromp

Helemaal begrijpen doe ik die politici nooit, maar dat het kabinet Rutte nu gesneuveld is, verheugt mij enorm en velen met mij, want die rechtse rakkers bij elkaar deed een eerlijke samenleving faliekant kapotmaken. Het socialisme kan weer ademhalen. Ook al moet ik niets van de PVV hebben, hun eenmansleider heeft nu wel weer de deuren voor saamhorigheid…

Na negen weken en een antibioticakuurtje was de ontsteking genezen.…

- Ontsteek, ontsteek de lampe: mijn angst ontwaakt, o kind.…

Een kind is geen vaas, die de moeder moet vullen, maar een vuur dat zij moet ontsteken.…

Op dinsdag steekt de koningin uitbundig - en met een hoed getooid - de loftrompet op Balkenendes superkabinet. De rijksbegroting noemt zij zeer vakkundig. Twee dagen later gaat de beuk erin, dankzij de zwager van de koningin.…

Wie in het leven goed om zich heen kijkt zal zien dat de mens die niet in edele woede kan ontsteken over een onrecht of een dwaasheid, ook nooit tot ware mildheid en liefde kan komen.…

Wilde je ontsteken om te worden bekeken, en vervolgens te worden verlost? Heb je nu je zin wanneer je in de handen van de chirurg vakkundig wordt gewurgd? Nu ben je geen deel van een levend geheel Je hebt zoveel pijn gekost.…

de deuren dicht, ontsteek het licht, het houtvuur trekt al aan de dag voorbij kom jij bij mij laat ik je nooit meer gaan.…

O mocht ik o mocht ik voor ’t heilig Tabernakel staan, o mocht ik o mocht ik daar brandend als een keerse staan, o mocht ik o mocht ik ontsteken daar en uitgegaan, o mocht ik o mocht ik naar Hem en in de Hemel gaan!…

Als op hoog niveau de bazen ontsteken in bizarre drang, het paradijs nochtans verlaten, ontkenning is bewust in zwang. Als water draalt langs kale ruiten, de buitenwereld koud en bang, laat gretig twijfel ampel varen de weg van boven is te lang.…

Onderga dit heksenuur: overtreed jezelf, speel met vuur dat lichter maakt en duister; duik onder en daal af, betreed de cirkel van innerlijk gefluister; gebruik je adem, ontstijg dit aards bestaan en verken je diepste oorden, ontsteek een kaars en breng een stilte-offer aan mijn woorden.…

aarzelend stap ik binnen op zoek naar kracht vertrokken door onmacht ontsteken van een klein licht verwarmd alvast mijn blik beklemming in de borst verdriet dat er uit wil zittend sluit ik mijn ogen water van zout vloeit rijkelijk over mijn wangen ik heb weer moed om op te staan ongemerkt heeft het me deugd gedaan…

Zonovergoten plas glitterglans glasgeblazen verstilling stenengooiers testen het draagvermogen in sluiers duiken bomen in de verte Zon op de plas de rietkraag kraakt en ruist feërieke finale van een bewogen jaar De reiger krijst als een feniks op zijn nest roept om nieuw leven ontsteek het vuur en dans…

Ik zit hier wel wat bang&shaking Maar weet dat straks na deze laatste rit Geen band meer om mijn dikke middel zit Al ben ik bang voor de ontsteking Ik heb explosies (van jouw kant verdiend Maar vanaf straks ben ik jouw slanke vriend) [de man, die op weg was naar zijn liposuctiebehandeling, is uiteindelijk aangekomen, dit in tegenstelling…

in gewijde tijden aangekomen sta ik stil zo nu en dan bij het wonder van bevrijding Licht dat vrede brengen zal als ik lichten ga ontsteken mensen warmte willen gaan delen op Uw komst ben voorbereid komt U uit de Eeuwigheid met Uw liefde ons omgeven met Uw brood en met Uw wijn draagt U ons op onze wegen vrede…

De stille ruimte Waar zonder mensen Geen warmte te vinden is De stille ruimte Waar zonder muziek De stilte de vloeren bekleed De stille ruimte Waar zonder meubels De echo je angstvallig toespreekt Maar als ik in de stille ruimte De lichten weer ontsteek me nestel op mijn fijnste plekje en het me weer even eigen maak Dan voel ik me…

sneeuw je zwavelstokken handen kou maakt alles zo alleen een vuurtje, maar de vlam wil weer niet branden ik kijk je aan de droom zit in je ogen een wereld vol gemak een huis dat meer dan alles had toch zijn je vingers wit bevroren, je hart steenkoud en er is niemand om je te bekoren geef mij wat licht een vonk die warmte kan ontsteken…

Van de tandarts kreeg ik een middeltje om die ontstoken plek achter in mijn rechteronderkaak te bestrijden. Het heeft goed geholpen. Toch werd aangeraden om de kies bij die ontstoken plek te laten trekken, want het zou anders een gevaar voor nieuw euvel kunnen worden. Drie weken later fietste ik opgewekt naar de de tandarts om dit te laten gebeuren…

Mijn handen bloeden, aderen ontsteken. Het lichaam is zo kwetsbaar, is zo broos en elke poging om het vege teken te weken van mijn huid is vruchteloos. Ik sla mijn mantel om, een lappendeken, leef op krediet, voor nog een korte poos. Vergeef mijn schulden, ik blijf in gebreke.…

Het uur der wraak snelt naderbij Duisternis hult alles in schaduw Verstikkende mantel bedekt mij Vervult mijn wezen vol afschuw Elementen ontsteken in razernij Doodsangst beneemt ’t verstand Vergrote pupillen beperken zicht Blakerende allesvretende brand Duistere wolken ontnemen licht Gevoelens zakken in drijfzand Bliksemschichten…

ik was verward, de wijzers van de klok vertraagden, waren niet vooruit te branden ze stonden stil en ik stond voor het blok toen niemand acht sloeg op mijn offerande ik wilde vuur ontsteken met m'n stok geen vonk sprong over, elke poging strandde tot onverwachts het rookgordijn optrok en ik, uit as herrezen, me vermande je overbrugde afstand…

In mijn holte, groot je licht ontsteken ? Ik zal je liefste noemen, liefste, tot kussen uit de bovenluchtse streken het feit benadrukken : je bent mijn God.…

In mijn holte, groot je licht ontsteken ? Ik zal je liefste noemen, liefste, tot kussen uit de bovenluchtse streken het feit benadrukken : je bent mijn God.…

In mijn holte, groot je licht ontsteken ? Ik zal je liefste noemen, liefste, tot kussen uit de bovenluchtse streken het feit benadrukken : je bent mijn God.…

dit moment ik streel haar ongezien ze herkent mij als een genode gast Haar ogen zijn verblind ze heeft teveel gezien ik pak haar hand en voel het leven passeren als een hoge koorts ik wil haar uitnodigen waar lachrimpels nooit meer in herinneringen terug zullen keren Zachtjes klopt haar hart ze staat op uit dit ontstekend…

Ik weet niet of ik spreke of zwijgen zal, Mijn woorden zijn als dwalenden, als blinden, In 't donker tastende om licht te vinden, Dat voor hun blindheid licht ontsteken zal. Zijt Gij het, God, geweest, die ze op deed staan Uit duistre zielsgewelven, uit zeer diepe, Stille vertrekken, waar ze veilig sliepen?…

De ontsteking is geweken; is op de terugtocht gegaan; heeft het af laten weten. De genezing schijnt te zijn ingetreden, zoals de genezing die de Ouden vierden in de tempel van Asklepios. De toekomst kan ingeluid worden. Het leven kan gevierd worden met fanfares, met trombones en trompetten....…

Wagonladingen van zware tabletten zijn vereist om de ontstekingen te verjagen zoals de trefzekere schutter de vogels uit de boomgaard verjaagt die smulden van de rijpe kersen.…

tussen ons Honderden kilometers apart Het maakt mij niets uit want je zit in mijn hart Ik kan je ruiken en voel de warmte van je huid Dat het slechts een fantasie is maakt mij niets uit Steeds als ik de verbinding verbreek neem ik je mee naar mijn bed Ik kan je lichaam voelen Niemand die mij nu belet Om het vuur te ontsteken…

Wacht met gieren wind op betere lucht bij duister licht zodat je zo de kracht hervindt die menig boom doet buigen onder zijn gewicht Wacht met bulderen wind opdat je de vele kreten hoort die je bij bange mensen vindt wanneer zij naar jou luisteren in hun gedachten reeds vermoord Wacht met razen wind ontsteek eerst dan in grote woede…