Alle inzendingen over Partner ziekte weglopen

Een jong vrouwtje vertelde dat: haar partner te horen kreeg dat ze geopereerd moest worden maar: meneer kon het niet aan en bleef weg, tot ze werd ontslagen, is niet op bezoek geweest ook!…

Hij vroeg haar hand, maar zij nam de benen.…

Je bent en blijft een ongewenste partner en misschien vind ik dat ooit gewoon je bent een ellendige ziekte en je naam is : ziekte van Chron.…

Korte inhoud van het voorafgaande Olifant en Muis wonen samen. Na een goed begin is hun relatie steeds slechter geworden. Toch hebben ze besloten te trouwen. Muis zal haar woning die al heel lang leeg staat nu opgeven. ‘Ik denk dat ik suiker heb,’ zei Muis gedecideerd, ‘Ik voel me moe als ik een tijd niet gegeten heb, ik heb ontzettende dorst.…

Korte inhoud van het voorafgaande Olifant en Muis wonen samen. Na een goed begin is hun relatie steeds slechter geworden. Toch hebben ze besloten te trouwen. Muis zal haar woning die al heel lang leeg staat nu opgeven. Muis denkt dat ze suiker heeft maar wacht nog op de uitslag van het onderzoek. De telefoon rinkelde. Olifant rende naar beneden…

Nee, ik ben niet zielig Maar ook niet tevree Want alleen zijn is niet alles En het valt niet altijd mee Ik mis een schouderklopje een knipoogje naar mij en een arm ook om mijn schouder Ik van hem en hij van mij Zonder partner door het leven Ook geen maatje om me heen Ja, ik was ooit met z,n tweeën Maar toen voelde ik me ook alleen!!!…

Ze moeten zelf maar zien te leren, de ziekte in hun leven te integreren. Ze hebben moeite een bevredigend leven te leiden, en moeten zich van stress en angsten bevrijden. Door partner, familie en enkele vrienden gesterkt, wordt door hen keihard aan zichzelf gewerkt.…

Bedenken dingen als: misschien kan manlief nog een andere partner vinden, misschien een nieuwe moeder voor de jonge kinderen...en natuurlijk is het een waardeloze K ziekte, natuurlijk wil níemand ermee geconfronteerd worden, maar níemand heeft het voor 't zeggen.…

Aan weglopen dachten ze niet meer, want ze hadden het hier prima naar hun zin. Hun baas was ook blij. Hij wist voor het eerst in zijn leven hoe fijn het was om liefde te geven en te ontvangen.…

Weglopen is geen optie, want daar heb ik alleen mezelf mee. De vrouw voor mij heeft haar stapel keurig geordend op de lopende band geplaatst. Met als afsluiting het ‘beurtbalkje’. Vreselijk woord, heb ik helemaal niets mee. Misschien dat ik daarom altijd weiger om dat balkje achter mijn boodschappen te zetten.…

Als ik dat kale koppie zie, Denk ik vaak vol melancholie, Even nog aan vroeger terug. Want de jaren vliegen,gaan veel te vlug. Het werken is over, dat is voorbij. Tijd is er genoeg, want we zijn vrij. De liefde van vroeger is nog altijd aanwezig. Maar het houd ons niet meer ieder uur bezig Ik ken mijn maatje nu al dertig jaar, Behoorlijk…

koortsachtige warmte omgedraaide maag koude rillingen de wereld vaag geen pillen nodig het gevoel is fijn liefde is de ziekte jij het medicijn…

Wat een onvoorstelbaar bericht, je hebt akute leukemie. Met recht een klap in je gezicht, hoe krijg je dit onder de knie? Men zegt dat je kracht naar kruis kunt dragen, maar is dit niet wat veel? 't Roept op tot zo onvoorstelbaar veel vragen, hoe wordt mijn lijf toch ooit weer heel? Voor jou ben ik een totale vreemde, 'k weet dat je ziek…

onderhuids doet de ziekte haar werk en ondermijnt ondergraaft verminkt nog onzichtbaar voor het oog maar vaag voelbaar er klopt iets niet meer een vijand is binnengeslopen in het geniep terwijl de buitenkant nog glimlacht stromen binnen de tranen om wat wegvloeit onherroepelijk zoals een uitgesproken tekst die nog even blijft hangen…

Het is een verschrikkelijke ziekte. Diegenen die er onder lijden vinden zichzelf SUPERnormaal, iedereen die hun ziektebeeld niet deelt vinden ze niet normaal; ze vinden die 'abnormaliteit' zo bedreigend dat ze vinden dat ze het absolute recht hebben met alle middelen die abnormaliteit te vernietigen.…

Hij is al een hart-patiënt, maar heeft ook COPD, de letters staan kort gezegd voor een ongeneeslijke longziekte. De ene keer is het erger dan de andere keer en hij moet altijd uitkijken: elk zuchtje wind levert hem een koutje op, dat koutje gaat doorgaans over in het grovere geschut en zo tobt ie alweer anderhalve week met hoestbuien en nachtelijk ongerief…

de stroom des levens is als een eenzame rivier je komt zoveel tegen maar je ziet het niet tot hier tot het punt van herkenning een nieuwe stroom langszij een samenvoeging van twee levens dit gaat nooit meer voorbij als twee rivieren samen niet meer te onderscheiden waardeer je de kleine dingen laat je je leiden door de stroom des levens…

als een parel in het natte ochtendgras licht brekend regenboog kleur mijn dag van binnen ik straal het uit naar buiten…

Ze ligt met een landschap van een man in bed. Hij is enorm en zij heeft nooit voor bergbeklimmer gestudeerd. Verkleind tot een verliefde kleuter klautert ze rond: tong in zijn oor, spitse vingers in zijn maag, verder omlaag - ze hoort niets. Een landschap praat niet. Hooguit gromt het zachtjes, liggend op de rug, zichzelf, waardig. -…

Over de al te plotselinge dood van mijn zeer geliefde partner. Van Jou. Ik kreeg het à bout portant te horen. Rauw. Plotseling. Ja, ik weet het – het leven gaat verder… Een paar dagen geleden zat ik op een terrasje… ik mag toch genieten van komiek geklede mensen, hun uiterlijk, hun manier van doen?…

Net zoals bij mij de gedachten kwamen, Dat ik de helft van mijn leven, Had doorgebracht met het weglopen, En toch weer zoeken naar mezelf. En ik besefte dat ik tot op heden, Nog niets gevonden had.…

Mijn kanjer is een kei Jij laat mij flonkeren koestert mijn glans draagt zorg voor de juiste zetting en verdraagt doffe beschadigingen door het slijten ja jij.. polijst mij als steen met het vocht in je ogen die juist de ziel tonen van jou mijn liefdevolle groeibriljant…

Zij zoekt iets in de donkere kamer Het gordijn wordt opengedaan Zij heeft mijn bloes scheef aangedaan gaapt ongeremd en kijkt mij aan Ik doe alsof ik slaap, zij zucht verdwijnt en komt krabbend terug Nog even en dan duwt zij meedogenloos haar koude benen in mijn warme rug…

geraniums verbleken als hij er lang naar kijkt potten verdroogde aarde dat van de randen wijkt zij had ze nog gekocht en water willen geven maar was daarmee gestopt zoals zij deed met leven haar bril nog op het kastje haar breiwerk op haar stoel patroon zat enkel in haar hoofd het geeft een vreemd gevoel dat hij die trui nooit dragen zal…

jouw smaak is stilte het bittere verzout in leegte die nu is onstaan ik zonde te dicht bij je huid verblindde met schijn, licht ging voor heel even uit brandde je trots ontnam je de kans zelfstandig te kiezen mijn aardig werd jouw minder waardig je vecht voor je vrijheid in tijd en in plaats hebt recht op de ruimte die…

Er bestaat geen verweer tegen het meisje van de nacht dat zich snijdt omdat ze slecht is twijfelt of ze echt is Geen eigen plek waar zij zich veilig voelt en het koude sterrenlicht maakt voor haar een huis te groot, de deur gaat niet op slot Zij verlangt naar haar gezel dat hij eindelijk stoffelijk wordt een kerkuil landt op een muis…

Weet je wat je vraagt aan mij? om opnieuw weer te beginnen, mij op dingen te bezinnen, die allang zo duidelijk zijn. Weer die lange weg te gaan, vol frustraties en vol pijn. Weet je wat je vraagt aan mij? Mijn hart weer uit mijn borst te rukken, te vertrappen in duizend stukken, Waarna ik ontdaan van zelfvertrouwen, opnieuw mijn leven…

Als 'houden van' is waarlijk houden van... is dat dan, niet hetzelfde als vasthouden aan elkaar met alle bestanddelen die zijn geïntegreerd in iedere ziel?…

Alleen jou zal ik meer liefhebben, dan mijn eigen leven. Alleen jou heb ik méér lief dan ik mezelf lief heb. Ik wil liefhebben om te mogen liefhebben!…

Ze heeft besloten weer op zichzelf te gaan wonen. Mijn vriendin en ik wonen binnenkort niet meer samen. Ruim drie jaar geleden trok ze bij me in. Ik zag er als een berg tegenop, dat samenwonen. Was bang om al mijn vrijheid te verliezen. Al snel vroeg ik mezelf af waar ik me toch zo ontzettend druk om had gemaakt. Het ging eigenlijk allemaal gewoon vanzelf…